13.02.2024, 21:28 ✶
Sam zacisnął mocno usta i mielił w głowie informacje, a Brenna nieświadomie podała mu ich kilka.
A więc poezja coś znaczyła. Ukryta wiadomość.
– To nie był anonimowy list. I wzmianka o koszuli mogła być dlatego, że poprzednio hm... całe nasze spotkanie odbyło się bez niej. W sensie ja nie miałem na sobie koszuli. Tak myślę... że to mógł być powód. Tak... – był niepewny, ale brzmiało mu to teraz logicznie. Teraz kiedy byli już w pokoju łatwiej było mu myśleć a mniej... a mniej chcieć uciec. Warownia przestała śmierdzieć mu Londynem.
Patrzył przez chwilę na koszule, po czym z wahaniem sięgnął po kolorowe, dotykając materiału, zastanawiając się, jak będzie go czuł na skórze.
– Wiesz, większość ptaków zmienia upierzenie w zależności od pory roku, a głównie od pory lęgowej. Kolorowe piórka są milsze dla oka. Sugestywne. – przełknął ślinę, cały czas międroląc materiał raz jednej raz drugiej, by zdecydować, może mniej po kolorze, a bardziej po odczuciu. – Potem gdy przychodzi zima, znów następuje przepierzenie, dla bezpieczeństwa i dla wygody... – westchnął głęboko, patrząc lekko zamglonym wzrokiem na zwiewne fatałaszki.
– Myślisz Bee, że przyszedł czas, by iść dalej? By się dobrze opierzyć i dać sobie szansę... nie wiem... na to, że... – głos mu uwiązł w gardle. Cały czas mówili przecież o potańcówce. O głupiej zabawie w remizie. O zwyczaju, w którym stado ludzi zbiera się na rykowisko, tylko że u ludzi nie wygrywał jeden jeleń a całkiem spora ich liczba. Samuelowi bynajmniej nie zależało na seksie. Może po prostu nie chciał czuć się sam. Knieja pozwalała mu o tym zapomnieć.
W Dolinie czuł się jak w potrzasku i teraz, w cichości pokoju odczuł to nie dlatego, że się źle w nim czuł. Wręcz przeciwnie. Dotarło to do niego, bo czuł się bezpiecznie. Na końcu języka tak jak materiał koszuli międrolił słowa, które powinien powiedzieć Brennie. Że żałuje, że ona ma tyle pracy, że tęskni za nią, a nie może jej pomagać, gdy ta jest w Londynie. Ale nie chciał tego mówić. Nie chciał być dla niej obciążeniem.
– Przymierzę tą... wydaje się być... miękka. Lubię jak ubrania, które nie są praktyczne, są chociaż miękkie. – powiedział zamiast tego.
A więc poezja coś znaczyła. Ukryta wiadomość.
– To nie był anonimowy list. I wzmianka o koszuli mogła być dlatego, że poprzednio hm... całe nasze spotkanie odbyło się bez niej. W sensie ja nie miałem na sobie koszuli. Tak myślę... że to mógł być powód. Tak... – był niepewny, ale brzmiało mu to teraz logicznie. Teraz kiedy byli już w pokoju łatwiej było mu myśleć a mniej... a mniej chcieć uciec. Warownia przestała śmierdzieć mu Londynem.
Patrzył przez chwilę na koszule, po czym z wahaniem sięgnął po kolorowe, dotykając materiału, zastanawiając się, jak będzie go czuł na skórze.
– Wiesz, większość ptaków zmienia upierzenie w zależności od pory roku, a głównie od pory lęgowej. Kolorowe piórka są milsze dla oka. Sugestywne. – przełknął ślinę, cały czas międroląc materiał raz jednej raz drugiej, by zdecydować, może mniej po kolorze, a bardziej po odczuciu. – Potem gdy przychodzi zima, znów następuje przepierzenie, dla bezpieczeństwa i dla wygody... – westchnął głęboko, patrząc lekko zamglonym wzrokiem na zwiewne fatałaszki.
– Myślisz Bee, że przyszedł czas, by iść dalej? By się dobrze opierzyć i dać sobie szansę... nie wiem... na to, że... – głos mu uwiązł w gardle. Cały czas mówili przecież o potańcówce. O głupiej zabawie w remizie. O zwyczaju, w którym stado ludzi zbiera się na rykowisko, tylko że u ludzi nie wygrywał jeden jeleń a całkiem spora ich liczba. Samuelowi bynajmniej nie zależało na seksie. Może po prostu nie chciał czuć się sam. Knieja pozwalała mu o tym zapomnieć.
W Dolinie czuł się jak w potrzasku i teraz, w cichości pokoju odczuł to nie dlatego, że się źle w nim czuł. Wręcz przeciwnie. Dotarło to do niego, bo czuł się bezpiecznie. Na końcu języka tak jak materiał koszuli międrolił słowa, które powinien powiedzieć Brennie. Że żałuje, że ona ma tyle pracy, że tęskni za nią, a nie może jej pomagać, gdy ta jest w Londynie. Ale nie chciał tego mówić. Nie chciał być dla niej obciążeniem.
– Przymierzę tą... wydaje się być... miękka. Lubię jak ubrania, które nie są praktyczne, są chociaż miękkie. – powiedział zamiast tego.