[14.06.1972r.] Teoria decyzji

Nie chciał się przedstawiać, ale też nie do końca pasowało mu to w tym momencie. Za dużo się działo. Jakoś tak wszystko się plątało i nie zapowiadało się na to żeby coś się rozwiązało w najbliższym czasie. Do tego to spojrzenie... Przyglądanie się, aż w końcu śmiech. Czy coś zrobił nie tak? Co to... Co się działo? Patrzył na niego zaskoczony podwójnie gdy otrzymał przeprosiny...
Początkowy szok gdy usłyszał rodzimy język był wielki, aż na sekundę zerknął w bok i zmarszczył brwi. No... to go nie spotykało za często, ale w końcu na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech i zaśmiał się krótko, czując, jak ma okazję porozmawiać tak jak lubi.
-Tak chyba będzie lepiej.-dalej uśmiechając się pokiwał głową. Od razu zmieniło to jego nastawienie, jakoś tak było mu cieplej, pogodniej i lżej, jakby znalazł kawałek bratniej duszy w wielkim angielskim mieście.
-W takim razie, z chęcią porozmawiam, ale na pewno odpłacę się w inny sposób.-obiecał dalej uszczęśliwiony możliwością mówienia po francusku. Mężczyznę rozumiał bardzo dobrze i w przeciwieństwie do wielu innych francuzów doceniał starania obcokrajowca, bo sam powrót myślami do czasów dzieciństwa i do domu rodziców sprawiły, że humor polepszył mu się o 100%. Nie rozumiał jednak czemu tak nalega na pomoc, czy miał jakieś plany, czy był po prostu dobry? Może tak bardzo lubił swoją pracę, że branie większej ilości klientów było dla niego przyjemnością, możliwe. Tak czy inaczej spróbuje, bo jak nie spróbuje, to się nigdy nie dowie, czy miało to sens.