W ciemności może i nie było widać, odrobinę rozmazanego makijażu, ale gdyby Tristan to zauważył, mógłby pomóc jej trochę go zetrzeć, aby nie wyglądała jak rozpłakany klaun. Dlatego też dał jej chusteczkę, aby sobie otarła nieco oczy, nie rozmazując makijażu za bardzo.
Mężczyzna nie spodziewał się, że podczas tego spotkania, czy tak zwanej kameralnej randki, będą poruszać poważne tematy. Zrozumiał to dopiero, jak Olivia opowiedziała mu swoją historię z poprzednim partnerem. Czuła się zawiedziona, skrzywdzona emocjonalnie i w uczuciach. Nie znalazła swojego wybranka serca. Dlatego chciała wiedzieć, jak poważnie on traktuje związek. Ward nie miał powodu do tego, aby ją okłamywać. Chyba niemal od początku był z nią szczery. Jeżeli nie chciał na pewien temat rozmawiać, dawał jej tym znać. Była wyrozumiała. Doceniał to. Zwłaszcza, że tragedia jakiej doświadczył była jeszcze świeża. Minęło dopiero pół roku.
Może Tristan nosił w sobie ból, ale czy Olivia nie miała podobnego? Oboje coś przecież stracili. Oboje powinni się wzajemnie wspierać. Ufać obie. Jak do tej pory. Budować dalej relację, jako że weszli już w ten związek. Wkraczają już w ten poważny etap.
Przedstawiając jej kolejne fakty ze swojego życia, interpretował to poniekąd tak, jak tego doświadczył i rzekli mu oprawcy. Mogą wrócić. Mogą go odszukać. Wracać do rodzinnego domu nie miał po co. Zrujnowany przez zaklęcie niszczące. Rezygnacja z pracy w Ministerstwie, też była utrudnieniem, że go nie znajdą. Gdyby nie podejmował się pracy w magicznych częściach miasta, może na dobre daliby mu spokój? Miał obawy, że pewnego dnia się zjawią w Esach i Floresach. A może już byli? Jako klienci? Widzieli go i czekają na potknięcie? Okazję?
Chciała go pocieszyć. Robiła to, choć może nie do końca wiedziała. Pocieszała go swoją obecnością. Że jest z nim, tuż obok, przytulając się. Objął ją ramieniem, w drugiej na kolanach trzymając swój notes, długopis i różdżkę.
Łódką trochę zatrzęsło, co sprawiło, że i Tristan się rozejrzał, spoglądając w taflę wody ich otaczającej. Operujący transportem nie bardzo się tym przejmował. Ważne, że nic poważniejszego się nie działo. W przeciwnym wypadku, wpadliby do wody.
Słysząc pocieszające słowa, wyszeptane do ucha. Tristan posłał Olivii szczery uśmiech. Pokiwał głową, że wie. Że rozumie. Ale, że nie mógł tego też powiedzieć, postanowił napisać: ”Wiem. I to, że jesteś obok, sprawia że o wszystkim innym zapominam. Myślę tylko o Tobie.”
Pokazał jej o ile zdążyła przeczytać. Dobili do brzegu, a niejaki Sam przycumował łódź. Więc nie pozostawało im nic innego, jak zejść na brzeg. Pierw schował swoje przedmioty, a następnie po Olivii zszedł z łodzi.
W odpowiedzi na pytania, Tristan zgodził się z pytaniem Olivii, że mogą iść się przejść jak i byłby wdzięczny, aby Sam wrócił po nich. Mówi się trudno, skoro jakaś grupa osób sobie świętowała i bawiła w nieprzyzwoity sposób. Gdyby nadal był aurorem, chyba zwróciłby im uwagę. Ale nie mógł. Bowiem nic im nie powie.
Jeżeli nic nie stało więcej na przeszkodzie, Tristan ujął dłoń Olivii i ruszył z nią wydeptaną chyba ścieżką, którą nie bardzo było widać w świetle dopełniającego się księżyca.