— Skąd ci to przyszło do głowy? — podobno niegrzecznie jest odpowiadać pytaniem na pytanie, jednak Bergowi najwyraźniej drążenie tematu przychodziło łatwiej niż zwyczajne udzielenie odpowiedzi, tym bardziej że sam nie postrzegał Fiery jako beznadziejnej. Widział, do czego była zdolna, nie tylko w roli treserki niebezpiecznych magicznych stworzeń, ale i jako zwykły człowiek. Bardzo zależało mu, by nie myślała o sobie w tak negatywny sposób.
Jeszcze w drodze do jego przyczepy zauważył utykanie kobiety. Dlatego, gdy znaleźli się już wewnątrz i zajęła ona miejsce na łóżku, pozwolił sobie na zadanie kolejnego pytania. — Co ci się stało w nogę? — Nie, żeby urazy w cyrku były jakąś nowością, tak jak wszyscy, tak i on sam, wielokrotnie ich doświadczał. Tu uderzenie w głowę, tu jakiś upadek, tam dwa palce znikające w paszczy jakiegoś przepięknego potwora. Życie toczy się dalej.
— Pierdolisz — oznajmił bez dłuższego zastanowienia, jak zawsze obszerny w swojej elokwencji. Zresztą, nad czym się tu zastanawiać? Bell nie był zwolennikiem robienia z siebie ofiary. Wiedział, że większość ludzi potrzebuje co jakiś czas odmówić swoje gorzkie żale i starał się dawać na to pewną przestrzeń. Mimo to najważniejsze było naprawienie problemu, a jak na razie nie dostał od Fiery żadnej informacji, która by pomogła mu, w udzieleniu pomocy dla niej samej, zamiast tego usłyszał już dwa zdania, których z całą pewnością nie uważał za prawdziwe. — Co takiego uważasz, że popsułaś?
Sam siedział naprzeciwko lekko przygarbiony, bujając się na swojej imitacji krzesła. Słuchał, co poszkodowana ma do powiedzenia, bo sam w tej chwili nie miał. Żadna nowość ze strony mężczyzny. Po prostu liczył, że będzie w stanie ją w jakiś sposób wesprzeć, bo tam na zewnątrz z załzawionymi oczami wyglądała trochę żałośnie.