Boże Narodzenie 1959, łazienka Jęczącej Marty, Hogwart || Astoria & Logan

Borgin bywał przerażający, ba on nie bywał! On był perfekcyjny w swoim sadyzmie, tej mrocznej iskrze skrywanej w lodowej toni niebieskich oczu, w których zamarzały wszelkie uczucia. Z tym ironicznym uśmiechem zepsucia, malującym się na jego twarzy, która równie dobrze mogłaby należeć do anioła, stawał się niemal doskonałym siewcą chaosu. Wiedziała, że powinna czuć przynajmniej coś na wzór odrazy, zniesmaczenia, ale sama zaczęła ten temat. Dodatkowo właśnie to coś mrocznego przyciągało ją do niego. Jakby zakazany owoc, ogień, w którym można spłonąć.

W zasadzie targnięcie się na życie było jednym z logicznych wyjaśnień przyjmowanych przez jej umysł, bo cóż innego mogło to być? Zaklęcie zakazane wykryto by od razu tak samo, jak rany. Duchy często nie mówiły całej prawdy, w zasadzie mówiły, co było im wygodne. Zupełnie jak ludzie. Niektóre dumne, inne tajemnicze, a jeszcze takie wywołujące irytację samym swoim istnieniem tak jak Marta właśnie. Astorię zaczęło zastanawiać, czy za życia była równie upierdliwa, czy może ze względu na szok wywołany zgonem jej osobowość stała się wręcz nieznośna. Może jednak była taka już wcześniej i to nie wygląd jak wiecznie twierdziła, był przyczyną jej niewielkiej popularności za życia.

Śmiertelny zazwyczaj po usłyszeniu takiej wiązanki słów uciekliby, a ona wolała skryć się w kabinie i chlipać tak żałośnie, że w zasadzie czarnowłosa poczuła coś na wzór współczucia i może odrobiny żalu do siebie, że dała Loganowi taki temat do żartów. Z drugiej strony jednak jakaś część jej osobowości chciała tego poczucia siły, może czegoś na wzór władzy nad kimś słabszym niż ona. Kimś, komu nie stanie się już przecież nic złego. Oprócz kilku gorzkich wspomnień, kolejnych do jej kolekcji, bo przecież nie byli pierwszymi, którzy mieli w nosie uczucia nastoletniego ducha, nie ostatnimi, którzy wyśmieją ją, jej piski, wygląd i zachowanie.

Zerknęła na Logana, kiedy jej postać zniknęła za drewnianą osłoną. Następnie położyła mu głowę na ramieniu.
— Chodźmy gdzie... — nie zdążyła dokończyć, bo nieludzki pisk wypełnił pomieszczenie. Przejaw bólu, wręcz żałości istnienia. Jakim była wieczność z przekonaniem, że jest się żałosnym.
— To...tam....to był...chłopak. Oczy...jego oczy...były żółte. To on! — Wręcz histeryczny szloch, jakby udawane nabieranie powietrza, które często towarzyszyło młodym duchom, jak kiedyś wspomniał jej Bezgłowy Nick. A jeśli zakładać, że Astoria dobrze pamiętała, Warren zginęła szesnaście lat temu, co jak na ducha to bardzo krótki staż. Tymczasem astralna postać wysunęła się ze swojej kryjówki, wręcz dysząc z wściekłości i upokorzenia.
— To on mi to zrobił, nie ja — jęknęła żałośnie. Trelawney zaś stwierdziła, że Marta faktycznie jest jakimś chorym rodzajem masochisty, podkładającym się oprawcy. Po tych słowach znów ukryła się w toalecie.
— Ja wiem, że chciałbyś, żeby twój wzrok też tak zabijał, jak tego kolesia — rzuciła w stronę Logana, kręcąc głową i kładąc mu dłoń na ramieniu, nieco już zniecierpliwiona zachowaniem ducha. W zasadzie to przeszkadzało jej też to, że zabiera uwagę chłopaka, która należała się jej.