18.02.2024, 12:23 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 18.02.2024, 12:26 przez Marilla Chang.)
Nikt nie reagował na zamieszanie.
Nie to, że było to specjalnie dziwne na Nokturnie – tutaj z pomocą przychodziła ci tylko rodzina. Ewentualnie kochankowie i partnerzy w interesach, którzy nie mogli sobie pozwolić na rozpad współpracy. Nawet nie przyjaciele, bo bardzo niewiele osób w tej okolicy miewało przyjaciół – Maeve się zdarzało, za to Marilla na przykład takich nie miewała. Gdyby Changówna miała czas się nad tym zastanowić, może przyszłoby jej do głowy, że jednak powinna nastąpić jakaś reakcja, na przykład próba ewakuacji, bo kto wie czy to nie nalot Brygady – do tej pory trzymającej się na dystans od palarni dzięki różnym wybiegom Mads Chang?
Trochę wściekła, trochę przestraszona, cisnęła w mężczyznę opakowaniem kadzideł ściągniętym z półki, a potem wywinęła się spod pierwszego ciosu. Walnęła jednak przy tym o ladę i to już właściwie był koniec – nie była wojowniczką, nie miała różdżki, zdołała tylko osłonić się ręką tak, że nóż rozciął przedramię, zamiast od razu sięgnąć szyi.
Podobno gdy patrzysz śmierci w oczy, widzisz całe swoje życie. Zdaniem jednego nauczyciela hogwarckiego, także wszystkiego swoje grzechy – ale Marilli nie nawiedziły żadne retrospekcje, nie zrobiła rachunku sumienia i przez głowę przeszło jej tylko, że ma nadzieję, że Mads zadba o to, żeby potem posłać tego drania w najciemniejszą otchłań limbo.
Ale wtedy usłyszała głos siostry.
Czego?
Normalnie odparłaby pewnie starym sucharem, w rodzaju wilka złego albo wymyśliła jeszcze jakąś złośliwą uwagę, jaką starsze siostry rzucają czasem młodszym, ale teraz nawet nie miała szansy, bo Maeve już skakała ku mężczyźnie, już zbijała go z nóg, już oboje polecieli prosto w bluszcz, prosto na regały, posypały się na nich pudła, te z wierzchu, zawierające kadzidła całkiem legalne, i te z nigdy nie wyciąganymi puszkami z herbatą. Ale w momencie, w którym Maeve mrugnęła, a Marilla gramoliła się z blatu…
…mężczyzna, raniony chyba pałeczkami, gdzieś znikła.
– Gdzie on jest?! – krzyknęła Changówna, nawet nie myśląc w tej chwili o podziękowaniach (bo podziękuje później, na przykład przyniesie siostrze jakiś eliksir, albo nie wspomni Madce o czymś, co ta zrobiła, albo podsunie jakiś środek na rozwolnienie klientowi, który byłby dla niej niemiły), a tylko o tym, że chce, żeby tego uroczego klienta przerobić na karmę dla szczurów. A może organy i inne części ciała sprzedadzą, na Nokturnie zawsze ktoś szukał takich ciekawych specyfików. – Gdzie on zniknął?! I dlaczego… – umilkła nagle, spoglądając w stronę wejścia do dalszej części lokalu. Uderzyła ją dziwna cisza: i że naprawdę nikt nie przyszedł, a ci co bardziej trzeźwi klienci czy pracownicy powinni zaniepokoić się trochę choćby ze względu na własne bezpieczeństwo.
Nie to, że było to specjalnie dziwne na Nokturnie – tutaj z pomocą przychodziła ci tylko rodzina. Ewentualnie kochankowie i partnerzy w interesach, którzy nie mogli sobie pozwolić na rozpad współpracy. Nawet nie przyjaciele, bo bardzo niewiele osób w tej okolicy miewało przyjaciół – Maeve się zdarzało, za to Marilla na przykład takich nie miewała. Gdyby Changówna miała czas się nad tym zastanowić, może przyszłoby jej do głowy, że jednak powinna nastąpić jakaś reakcja, na przykład próba ewakuacji, bo kto wie czy to nie nalot Brygady – do tej pory trzymającej się na dystans od palarni dzięki różnym wybiegom Mads Chang?
Trochę wściekła, trochę przestraszona, cisnęła w mężczyznę opakowaniem kadzideł ściągniętym z półki, a potem wywinęła się spod pierwszego ciosu. Walnęła jednak przy tym o ladę i to już właściwie był koniec – nie była wojowniczką, nie miała różdżki, zdołała tylko osłonić się ręką tak, że nóż rozciął przedramię, zamiast od razu sięgnąć szyi.
Podobno gdy patrzysz śmierci w oczy, widzisz całe swoje życie. Zdaniem jednego nauczyciela hogwarckiego, także wszystkiego swoje grzechy – ale Marilli nie nawiedziły żadne retrospekcje, nie zrobiła rachunku sumienia i przez głowę przeszło jej tylko, że ma nadzieję, że Mads zadba o to, żeby potem posłać tego drania w najciemniejszą otchłań limbo.
Ale wtedy usłyszała głos siostry.
Czego?
Normalnie odparłaby pewnie starym sucharem, w rodzaju wilka złego albo wymyśliła jeszcze jakąś złośliwą uwagę, jaką starsze siostry rzucają czasem młodszym, ale teraz nawet nie miała szansy, bo Maeve już skakała ku mężczyźnie, już zbijała go z nóg, już oboje polecieli prosto w bluszcz, prosto na regały, posypały się na nich pudła, te z wierzchu, zawierające kadzidła całkiem legalne, i te z nigdy nie wyciąganymi puszkami z herbatą. Ale w momencie, w którym Maeve mrugnęła, a Marilla gramoliła się z blatu…
…mężczyzna, raniony chyba pałeczkami, gdzieś znikła.
– Gdzie on jest?! – krzyknęła Changówna, nawet nie myśląc w tej chwili o podziękowaniach (bo podziękuje później, na przykład przyniesie siostrze jakiś eliksir, albo nie wspomni Madce o czymś, co ta zrobiła, albo podsunie jakiś środek na rozwolnienie klientowi, który byłby dla niej niemiły), a tylko o tym, że chce, żeby tego uroczego klienta przerobić na karmę dla szczurów. A może organy i inne części ciała sprzedadzą, na Nokturnie zawsze ktoś szukał takich ciekawych specyfików. – Gdzie on zniknął?! I dlaczego… – umilkła nagle, spoglądając w stronę wejścia do dalszej części lokalu. Uderzyła ją dziwna cisza: i że naprawdę nikt nie przyszedł, a ci co bardziej trzeźwi klienci czy pracownicy powinni zaniepokoić się trochę choćby ze względu na własne bezpieczeństwo.