[ 16 Lipca 1972 ] Finezja płynąca z szermierki | Brenna x Pandora

– W porządku, jakoś się dogadamy, chociaż boję się, że ja i abraxany możemy się za bardzo nie dogadać. To znaczy, są wspaniałe i w ogóle, ale chyba jednak moja bajka to teleportacja. Ewentualnie Błędny Rycerz – stwierdziła Brenna. Potem skupiła się jednak całkowicie na lekcji, obserwując ruchy Pandory, by w razie czegoś skorygować błędy. Wbrew pozorom umiała czasem się zamknąć, a nie chciała swoją gadaniną w tle zupełnie rozproszyć Prewettówny.
Zerknęła na nią nieco uważniej, kiedy ta wyjaśniła, że Hjalmar jest nieśmiały, a przy tym dobry i dzielny. Na razie w głowie Brenny nie postało specjalnie wiele podejrzeń – jakby nie było, sama pewnie opisałaby mężczyznę w całkiem podobnych słowach, a był po prostu jednym z jej sąsiadów z Doliny Godryka – ale odnotowała, że Pandora i przybysz z północy musieli być bliżej niż dotąd podejrzewała.
Nie dopytywała.
Czasem ludzie mówili i ujawniali więcej, kiedy nie pytałeś.
– To chyba całkiem trafny opis, co jest zabawne, biorąc pod uwagę, że wygląda, jakby mógł walczyć z niedźwiedziami gołymi rękami, prawda? Ale obawiam się, że nie uchroni Doliny przed śmierciożercami, a oni niestety nie tylko gadają – powiedziała, spoglądając na Pandorę z pewnym zamyśleniem.
Brenna w szkole nie miała czegoś takiego jak uprzedzenia. To słowo nie istniało w jej słowniku. Ale pojawiło się w nim potem: gdy wdrożyła się w pracę w Brygadzie i gdy wybuchła wojna. Musiała być podejrzliwa, bo była gliną i bo odpowiadała już nie tylko za swoje życie, a źle ulokowane zaufanie mogło ich wszystkich zbyt dużo kosztować.
Nie umiała zobaczyć prawdziwego zagrożenia w Pandorze, nie chciała uwierzyć, że ta mogłaby nosić mroczny znak, w kontaktach Prewettówny, o których wiedziała, nie było nikogo podejrzanego, o kim Brenna by wiedziała, ale gdzieś w jej głowie kłębiła się odrobina wątpliwości: na ile Pandorze można było zaufać, że ona z kolei nie zaufa nieodpowiedniej osobie?
Potrzebowali ludzi.
Nawet niekoniecznie wojowników. Pandora takim nie była, ale i takich mieli, a ich działalność w dużej mierze opierała się na zupełnie innych rzeczach niż walce z różdżką w ręku. Prewettówna zaś miała talenty potencjalnie bardzo przydatne, bo znała się na mechanizmach, a i Brenna potrzebowała kogoś, kto pomógłby przystosować do potrzeb Zakonu ich nową londyńską „dziuplę” i milczał o istnieniu…
– Może nie powinnam tego mówić, ale Ministerstwo Magii nie radzi sobie za dobrze, pewnie trochę dlatego, że wiele szych tam to osoby czystej krwi z tych najbardziej konserwatywnych rodów, a łatwo się domyśleć, że wśród śmierciożerców nie ma armii mugolaków i półkrwi… – stwierdziła, bardzo ostrożnie. Normalnie nie pozwoliłaby sobie na taką uwagę (hipokryzji pełną, sama była czystej krwi! Obie były czystej krwi!), nie chciała siać paniki, ale w pewnym sensie wybadywała grunt. – Spróbuj w ten sposób, o tutaj. Jeśli trafisz dokładnie w ten punkt i nie wyszarpiesz sztyletu, nie zabijesz. To znaczy jeśli ta osoba, którą trafisz, nie będzie idiotą i nie postanowi wyjąć ostrza sama, bez pomocy medyka – powiedziała, wskazując odpowiedni punkt na brzuchu.
Albo o ile nie spudłuje, bo wystarczyła odrobina w złą stronę i naruszyłaby narządy wewnętrzne, ale Brenna wolała nie obniżać motywacji Pandory na samym początku.
– Łatwiej, ale dźgnięcie jest dużo skuteczniejsze. Cięcie odstraszy tylko kogoś, kto nie jest zdeterminowany, żeby zrobić ci krzywdę albo boi się bólu.