[27.06.1972 | Warownia Longbottomów]Pierwsze koty za płoty i niedźwiedzie na obiedzie

– No jasne, że mam ochotę! – odparł od razu, uśmiechając się serdecznie i wracając do pracy. Nowa deska, kolejna deska, hej, jak to pięknie szło. To był Bardzo Dobry Dzień. – Ja po prostu czasem nie ogarniam, wiesz, zdarza mi się, że ludzie mi proponują różne rzeczy, kiedy mam u nich robotę. Jedzenie, picie, czasem... mmm... czasem też inne rzeczy, a potem się okazuje, że ja powinienem odmówić. Bo.. czekaj, to było to słowo... kurtynazja? kurułazja? Nie wiem... w każdym razie, zawsze uważam, w bogatszych domach to jest na porządku dziennym. Raz jedna kobieta zaproponowała mi, żebym sobie odpoczął u niej w fotelu, a potem przyszedł jej mąż i okazało się, że wcale nie mogłem tam odpoczywać i pogonił mnie bez zapłaty. To w ogóle był kiepski fotel, taki podłużny z jednym oparciem, nie wiem, jak miałbym niby na nim odpoczywać, ale ostatecznie okazało się, że i tak wcale także... – wyszło na to, że skoro już Sam miał jasność, że idzie ze swoim rozmówcą na ryby i to było zaproszenie, i że dobrze zrozumiał, to nie miał problemu, by mówić swobodnie, by nie spinać się, nie denerwować i nie szukać drugiego dna. Tylko na komplementy nie odpowiedział, bo raz, że nie był pewien jak, a dwa, że przecież to było oczywiste, że mu się miło z Erikiem rozmawiało. Gdyby nie było miło, to by w ogóle nie mówił prawda?

– W każdym razie zostaw wiadomość u Lizzy, kiedy Ci pasuje i gdzie, to się pojawię. Chętnie spróbuje czegoś nowego. Może jakieś ognisko? Lubię pływać nocą, dobrze będzie gdzie się ogrzać potem, wysuszyć ubrania, usmażyć co złowisz, bo wiesz... jeśli ja łowię ryby, tak jak ty heblujesz, to będziesz musiał się bardzo postarać, żeby nas wykarmić. – roześmiał się szczerze, nawet nie zauważając, że mógłby powiedzieć coś, co dotknęłoby delikatne erikowe ego. Podobnie myślał praktycznie, niemagicznie o aktywnościach takich jak rozpalenie ognia czy wysuszenie ubrań. Takie były pierwsze myśli, instynktowne, jeśli chodzi o rozwiązywanie problemów. Jego matka skupiała się na jak najskuteczniejszym nauczeniu go transmutacji oraz wszelkiej wiedzy, która mogła być przydatna w dziczy. Jego ojciec doglądał pozostałych dziedzin na tyle na ile to było możliwe w ograniczonych warunkach odosobnionej leśnej chatki. A potem gdy rodzice odeszli... nie potrzebował wiele więcej, by jakoś sobie radzić.

Zabawne, że choć przemieniał się w niedźwiedzia, bliżej mu było do mugolskiej społeczności Doliny, niż niejednemu czarodziejowi, który nie pojął trudnej sztuki animagii.