Zaczęłam kiwać głową, gdy wyjaśniał, o czym dokładnie mówił.
— Mhm, jasne, rozumiem. Chciałam się po prostu upewnić, że dobrze zrozumiałam to słowo, wiesz, mój angielski nie jest perfekcyjny — rzuciłam z niezręcznym śmiechem. Nie dostrzegłam, czy wyraz twarzy Samuela się zmienił, czy nie, ale miałam swoje powody, żeby również czuć się nieswojo. Nie lubiłam takich sytuacji językowych. Chociaż nie zdarzały się często, to od czasu do czasu wychodził brak znajomości wiejskich słówek. Mogłam się tego spodziewać, dotychczas rozmawiałam tylko z brytyjczykami żyjącymi w mieście.
— Tak, wiem. — Pokiwałam głową. — Ale tylko taką opcję miał Lysander dla mnie, a szkoda pieniędzy na nowego ptaka, skoro ten... robi robotę.
Wzruszyłam ramionami i wytarłam ręce w spodnie. Prawda była taka, że zakup nowego listonosza pochłonąłby wszystkie moje pieniądze... To znaczy domyślam się. Nie wiem, po ile tu chodzą ptaki pocztowe. Ale wiem, że moje finanse wyglądają nie za dobrze. Chociaż to dziwne lato zaskakująco mnie ratuje. Już nawet młodsi sąsiedzi nie dają rady samemu na swoich polach, a ja bardzo chętnie odchwaszczę kolejne ogródki dla kilku monet.
Podeszłam wraz z Samuelem do krowy i oparłam się o zagrodę. Uważnie obserwowałam jego działania. Koniecznie chciałam się nauczyć czegoś o ciążach zwierząt. Ale nie zadawałam pytań, nie pchałam się przed szereg. Najpierw obserwowałam, dopiero potem będę zadawać ewentualne pytania.
A wtedy dostrzegłam swoje odbicie w wiadrze z wodą. Aż ściągnęłam okulary. Byłam cała umorusana ziemią. Może i dobrze, bo moje blizny nie rzucały się teraz w oczy, ale jaki wstyd! Jetem farmerką, ale nie brudaską. Jak mogłam przywitać gościa będąc w takim stanie! Zrobiło mi się strasznie głupio, ale nie chciałam zwracać uwagi Sama na tą sytuację. Wcisnęłam okulary na nos i jak gdyby nigdy nic, obserwowałam krowę z wypiekami wstydu. Tak, jak gdyby moje policzki nie były już wystarczająco różowe.