[11.04.1960 rok] Magiczna katastrofa | Laurence, Camille

Camille przekrzywiła nieco głowę, słuchając wyjaśnień Laurenca. Naprawdę na poważnie myślał o zmianie pracy, ale tak po prawdzie to mu się nie dziwiła. Ona sama nierzadko łapała się na tym, że z góry zakładała, iż będzie mu łatwiej ze względu na nazwisko, które nosił. A przecież z tego, co mówił, sprawa nie wyglądała tak kolorowo, jak każdy myślał. Stres, wymagania, wieczne próby udowodnienia sobie i innym czegoś. Być może zaburzone poczucie własnej wartości? I chociaż nie potrafiła wejść w jego buty i sprawić, że chociaż odrobinę zrozumie to, co przeżywał, to się starała przełożyć jego odczucia na siebie. Przecież wobec niej też mieli ogromne oczekiwania, z tym że... Ona miała je gdzieś. Wybrała inną drogę - mogła sobie mówić, że bardziej szanowaną i ważniejszą niż małżeństwo i zarządzanie domem, lecz po prostu wybrała ucieczkę. Uciekła z Francji, uciekła spod macek rodziny i próbowała żyć tak, jak ona chciała. To, czy jej wychodziło, to była zupełnie inna kwestia.
- Rozumiem - powiedziała w końcu, prostując się lekko gdy kelner przyszedł z ich zamówieniem. Szybko poszło. Aż zerknęła pytająco na mężczyznę, bo zwykle czekało się nie dziesięć minut a co najmniej trzydzieści. Ale ten nie odpowiedział - być może wybrali dania łatwe w zrobieniu. A być może część składników była już gotowa? Wyglądało jednak na świeże, więc nie zamierzała narzekać. Co innego, gdyby nie było. - Wiesz już, w którym kierunku pójdziesz? Klinika czy Ministerstwo?
To, że nie chciał porzucać całkowicie zawodu, było zrozumiałe - poświęcił tej dziedzinie życia wiele lat, chyba najlepszych, ze swojego życia. Gdyby chciał podjąć się innego zawodu, musiałby zaczynać od nowa, co zapewne nie wchodziło w grę. Blondynka nawinęła makaron na widelec. Mimo nieformalnego charakteru tego wyjścia widać było, że Delacour maniery miała nienaganne. Mogła ubierać się luźniej, mogła wchodzić sama przez drzwi i nie czekać, aż ktoś je przed nią otworzy, ale niektórych wyuczonych nawyków nie dało się pozbyć. Proste plecy, łokcie przy sobie, serwetka na kolanach i jedna z boku, by w razie czego otrzeć usta. Jedyne, co zrobiła a czego nie powinna, to przerzuciła włosy na plecy tak, żeby jej nie przeszkadzały.
- Jeżeli czujesz, że to nie twoja ścieżka, to być może podejmujesz słuszną decyzję. Nie zawsze powinniśmy podążać po śladach naszej rodziny. Jestem tego przykładem - powiedziała, zanim nie spróbowała makaronu. Był dobry i faktycznie świeży, jeszcze ciepły. To dobrze - nie chciałaby jeść czegoś, co jej nie smakuje, ale i nie chciała zwracać na siebie uwagi pouczaniem obsługi.