20.02.2024, 09:22 ✶
Wyteleportował się?
To było jedyne logiczne wyjaśnienie, chociaż Marilla nie słyszała charakterystycznego trzasku. Ale mogła go nie usłyszeć, szumiało jej przecież w uszach, od adrenaliny, złości i bólu. Teraz ten szum tylko narastał, razem z palącym poczuciem gniewu.
Ośmielił się ją zaatakować tutaj. Na terenie Changów. W ich palarni. Tu, gdzie powinna być nietykalna. I nie był nawet jakimś wariatem, klientem, na którego źle podziałały ich specyfiki: oczy miał puste, ale nie szkliste, nie ogarnięte gorączka, nie czuła od niego charakterystycznego zapachu kadzideł, który dawno już wsiąkł w jej włosy i ubrania, przeżarł tak mocno, że nawet po kąpieli i praniu nie znikał całkowicie. Atakował świadomie i robił to, by zabić, a przynajmniej poważnie zranić.
Marilla złościła się więc i o ten atak, i o ranę, i o załamane nagle poczucie bezpieczeństwa. Może było to chore, czuć się bezpiecznie na Nokturnie, ale tutaj zawsze była u siebie. Jasne, musiała unikać niektórych rejonów podziemnych ścieżek, musiała uważać na wrogów matki i desperatów, ale tu nigdy dotąd nie podniesiono na nią ręki.
- Trzeba go znaleźć i sprzedać na kawałki. Znam jednego gościa, który kupi każdą ilość ludzkich wątrób - oświadczyła, spoglądając na swoją rękę, na koszulę naznaczoną plamami czerwieni. Dopiero kiedy to zobaczyła, zaczęło boleć naprawdę mocno, a jak na złość nie miała pod ręką wiggenowego, musiała iść po niego do pracowni. Wciąż też nie mogła namierzyć różdżki i istniało tylko jedno wyjaśnienie takiego stanu rzeczy: człowiek przywołał ją do siebie, kiedy ona na moment odwróciła się ku półkom.
Nie pamiętała, by to robiła przed jego przyjściem, ale to było jedyne wyjaśnienie.
- Drań zabrał mi różdżkę. Zabiję ochroniarza, że nie przyszedł... - mruknęła i ruszyła do kotary, oddzielającej tę część budynku od dalszych. - Och zostaw to, zrobię ci ten cholerny makaron albo cokolwiek innego zechcesz, jak tylko powiemy matce.
Mogła zrobić siostrze kolację, skoro ta - Marilla musiała to przyznać – uratowała jej życie. Ale rozmowa z Madeleine była ważniejsza. Musiała dowiedzieć się, że ktoś naruszył ich terytorium. Changówna szarpnęła kotarę i…
– Maeve? – powiedziała, a jej ton, z pełnego irytacji, przeszedł nagle na bardzo, bardzo spokojny. Tak spokojny, że było jasne, że Marilla Chang ani trochę spokojna nie była. Nie mogła być spokojna: bo… – Ktoś zajebał nam palarnię.
Za kotarą nie było kolejnej salki i przejścia wiodącego niżej.
Kiedy Marilla zrobiła krok do przodu i przekroczyła próg, znalazła się we wnętrzu domu… zupełnie normalnego domu. Tak normalnego, że dla kogoś wychowanego na Nokturnie był czymś absolutnie nienormalnym. Salonu, który wywoływał jakieś mgliste wspomnienie, jednej, jedynej wakacyjnej wizyty u jednej z koleżanek z Hogwartu. Kiedy po raz pierwszy odkryła, że niektórzy żyją trochę inaczej niż one: że mają w domach duże okna: że rosnące na parapetach rośliny nie muszą być trujące ani nawet przydatne, że meble mogą być jasne, dywany kremowe, i że w środku nie musi ani cuchnąc, ani pachnieć świecami i kadzidłami.
To było jedyne logiczne wyjaśnienie, chociaż Marilla nie słyszała charakterystycznego trzasku. Ale mogła go nie usłyszeć, szumiało jej przecież w uszach, od adrenaliny, złości i bólu. Teraz ten szum tylko narastał, razem z palącym poczuciem gniewu.
Ośmielił się ją zaatakować tutaj. Na terenie Changów. W ich palarni. Tu, gdzie powinna być nietykalna. I nie był nawet jakimś wariatem, klientem, na którego źle podziałały ich specyfiki: oczy miał puste, ale nie szkliste, nie ogarnięte gorączka, nie czuła od niego charakterystycznego zapachu kadzideł, który dawno już wsiąkł w jej włosy i ubrania, przeżarł tak mocno, że nawet po kąpieli i praniu nie znikał całkowicie. Atakował świadomie i robił to, by zabić, a przynajmniej poważnie zranić.
Marilla złościła się więc i o ten atak, i o ranę, i o załamane nagle poczucie bezpieczeństwa. Może było to chore, czuć się bezpiecznie na Nokturnie, ale tutaj zawsze była u siebie. Jasne, musiała unikać niektórych rejonów podziemnych ścieżek, musiała uważać na wrogów matki i desperatów, ale tu nigdy dotąd nie podniesiono na nią ręki.
- Trzeba go znaleźć i sprzedać na kawałki. Znam jednego gościa, który kupi każdą ilość ludzkich wątrób - oświadczyła, spoglądając na swoją rękę, na koszulę naznaczoną plamami czerwieni. Dopiero kiedy to zobaczyła, zaczęło boleć naprawdę mocno, a jak na złość nie miała pod ręką wiggenowego, musiała iść po niego do pracowni. Wciąż też nie mogła namierzyć różdżki i istniało tylko jedno wyjaśnienie takiego stanu rzeczy: człowiek przywołał ją do siebie, kiedy ona na moment odwróciła się ku półkom.
Nie pamiętała, by to robiła przed jego przyjściem, ale to było jedyne wyjaśnienie.
- Drań zabrał mi różdżkę. Zabiję ochroniarza, że nie przyszedł... - mruknęła i ruszyła do kotary, oddzielającej tę część budynku od dalszych. - Och zostaw to, zrobię ci ten cholerny makaron albo cokolwiek innego zechcesz, jak tylko powiemy matce.
Mogła zrobić siostrze kolację, skoro ta - Marilla musiała to przyznać – uratowała jej życie. Ale rozmowa z Madeleine była ważniejsza. Musiała dowiedzieć się, że ktoś naruszył ich terytorium. Changówna szarpnęła kotarę i…
– Maeve? – powiedziała, a jej ton, z pełnego irytacji, przeszedł nagle na bardzo, bardzo spokojny. Tak spokojny, że było jasne, że Marilla Chang ani trochę spokojna nie była. Nie mogła być spokojna: bo… – Ktoś zajebał nam palarnię.
Za kotarą nie było kolejnej salki i przejścia wiodącego niżej.
Kiedy Marilla zrobiła krok do przodu i przekroczyła próg, znalazła się we wnętrzu domu… zupełnie normalnego domu. Tak normalnego, że dla kogoś wychowanego na Nokturnie był czymś absolutnie nienormalnym. Salonu, który wywoływał jakieś mgliste wspomnienie, jednej, jedynej wakacyjnej wizyty u jednej z koleżanek z Hogwartu. Kiedy po raz pierwszy odkryła, że niektórzy żyją trochę inaczej niż one: że mają w domach duże okna: że rosnące na parapetach rośliny nie muszą być trujące ani nawet przydatne, że meble mogą być jasne, dywany kremowe, i że w środku nie musi ani cuchnąc, ani pachnieć świecami i kadzidłami.