[23.04.1972] Bez słów | Olivia & Laurent & Aydaya

Aydaya tym razem postanowiła dać się młodym wypowiedzieć, chociaż wcale nie uważała tego co mówili za bardzo istotne. Uniosła lekko brew, kiedy jej syn wspomniał o tym, że rozliczy się z dziewczyną "tak jak zawsze". Kiedy stała za drzwiami ich tony głosu i słowa nie wskazywały na to aby łączyły ich relacje typowo biznesowe. No chyba, że ten biznes miałby dotyczyć uciech cielesnych, a nawet jeśli Aydaya miała silne powody graniczące z pewnością, by wierzyć że jej syn takowym procederem się parał, to była więcej niż pewna, że dokąd założył New Forest, pochłaniało to jego całą uwagę.

Podobało jej się jak bardzo ich onieśmielała, ale też aprobowała fakt, że Olivia była w stanie odmówić jej towarzystwa. Świadczyło to o silniejszym charakterze dziewczyny, niż początkowo jej przypisywała. Mimo wszystko skrzywiła lekko nos, kiedy Laurent wytknął jej niezaanonsowaną wizytę, a jeszcze bardziej słysząc jak pośpiesznie Olivia chciała zakończyć całą tą sytuację. Doprawdy nie widziała powodu dla którego mieliby się tak stresować jej najściem, jeśli w ich kontaktach nie było nic zdrożnego. Wiedziała, że było i do dawało jej tylko dodatkowej dozy satysfakcji.

- Wybacz, synu. Nie chciałam w żaden sposób przeszkodzić ci w spotkaniach... Biznesowych. - Ostatnie słowo wypowiedziała dość kąśliwie, z lekkim uśmieszkiem błądzącym jej na ustach. - Jak rozumiem pani Quirke uważa spotkanie za zakończone więc... - Zawiesiła głos, spoglądając to na Laurenta, to na dziewczynę. Chciała się z nim rozmówić po jej wyjściu i nie zamierzała dać im satysfakcji opuszczenia jego biura, żeby mogli dokończyć przerwaną rozmowę. Zamiast tego zwróciła się do Olivii, z uśmiechem.
- Ależ oczywiście, moja droga. Nie wybaczyłabym sobie gdybyś z mojego powodu nie dopełniła swoich obowiązków. Przyjmij zatem otwarte zaproszenie na herbatkę i ciastko do Keswick, gdybyś kiedykolwiek zechciała nas odwiedzić. Muszę przyznać, że chętnie namalowałabym cię na tle martwej natury. - Powiedziała do niej, odsuwając się nieco, tak aby Olivia mogła komfortowo przejść do wyjścia. Widać jednak było, że każdy ruch kobiety jest zaplanowany i przemyślany a jej postawa prosta jak struna i napięta niczym postronek. Zupełnie jakby gdzieś pod powierzchnią kotłowała się złość, wściekłość i nieokiełznana bestia, czekająca tylko aż postronna dziewczyna opuści ich towarzystwo aby się zamanifestować. Prewettowie nie pozwalali sobie na takie urągające ich statusowi sytuacje jak publiczne łajanie. To co się działo za zamkniętymi drzwiami? Cóż, Olivia mogła się tego jedynie domyślać, tym bardziej jeśli Laurent nie otworzył przed nią tej części swojego życia.