Ze zrozumieniem pokiwał głową, słuchając tą malutką opowiastkę z jej życia, takie małe skondensowanie, taki... ledwo opis książki, która chowała w sobie ciekawą opowieść. Mógłby ją przeczytać. Gdyby chciała mu opowiedzieć zrobiłby to z przyjemnością. Nie czas to, nie miejsce - jeden druid tak powiadał za starych czasów, teraz przychodziło nam tylko powtarzać jego mądrość. Podpytywać... z pytaniami to było jakoś tak, że nie musiałeś ich ograniczać. Taka Olivia na pytania była otwarta, a jeśli coś jej nie pasowało to wyznaczała swoją granicę. Nie była pierwszą osobą, nie była też ostatnią. Mimo to Laurent nadal nie nauczył się pytać. Nadal wolał zachowywać niektóre pytania - tak to chyba mogło wyglądać z zewnątrz, że się tego nie nauczył. Dla niego to była kwestia wyboru. Mógł zadać to pytanie innym razem, w lepszych okolicznościach, kiedy będzie w lepszej formie. Kiedy będą na innej herbacie, albo w końcu przyjdzie z zaproszeniem do domu Olivii. Tego nowego. Tego własnego. I kiedy już wszystko będzie świeże i nowe to będą mogli omówić to, co stare i zasypane kurzem. To, co mimo bólu dawnych lat sprawiło, że dzisiaj mogła się uśmiechnąć i odetchnąć.
- Nie chcę się wymądrzać i pouczać cię. - Zapewnił od razu, przechodząc do lekkiej defensywy względem posłyszanych słów, bo pierwsze co przyszło mu do głowy, to że mogłaby uznać jego słowa następne, jakie tutaj padną (jakiekolwiek by nie były) za to, że próbuje ją do czegoś namówić. Do czegoś, na czym się niby zna. Nie znał się. Rodzina była dla niego tworem zapodanym w bardzo ciężkim opakowaniu. Nie było to opakowanie, które było przystępne i zawierało w sobie wiele brudu. - Jeśli dasz jej na to więcej czasu, to i sama będziesz miała więcej czasu na pewne oswojenie się z tym. Ponadto czy nie łatwiej będzie jej się oswoić, kiedy córka ją uprzedzi o takich planach, a nie nagle obwieści, że się wynosi z walizkami..? Dzięki temu nawet jeśli będzie ten szok pierwszy i negatyw to przecież przyjdzie jej w końcu do głowy: ta córka mnie potrzebuje, chce żebym była częścią jej życia. - I nie będzie wrażenia, że córka zniknie, bo mówi dopiero o tym, że znika z jej domu, kiedy wszystko za jej plecami miała gotowe. Dlatego też nie chciał, żeby uważała, że on sam ma o sobie mniemanie eksperta. To była bardziej dywagacja z jego strony i miał nadzieję, że jakakolwiek pomoc w rozjaśnieniu myśli. A to już, w jaką stronę, było nieważne. Ważne, żeby Olivia poczuła się bardziej komfortowa i zdecydowana. Przecież siły charakteru jej nie brakowało, czasami jedynie brakowało jej klipsa, który tę myśl zatrzyma przy stabilnym gruncie. - Oczywiście. - Odpowiedział na jej uśmiech swoim własnym, ulotnym. Tak i on nie chciał jej zatrzymywać, nie kiedy miała cały świat do zwojowania, swoje życie do ułożenia i kiedy szukała tego... klipsa. A nawet czegoś większego. Miała przy sobie Avelinę - był ciekaw, jak ta kobieta się teraz zmieniła. Miał okazję ledwo przelotnie się z nią przywitać na urodzinach Nory. Mimo to odczuwał nostalgię. Nostalgię i takie poczucie, że... szkoda. Szkoda, że to już, że Olivia ma swoje ważniejsze rzeczy, że chociaż przyszedł ten kontakt, to niektóre rzeczy przecież nie mogły być takie same. Szkoda, że spotkała się z Aydayą, że teraz jak na nią patrzył to zastanawiał się, czy widziała w nim to samo co Aydaya. Zupełnie tak, jakby mogła się od niej czymś zarazić. Czymś... obrzydzeniem względem niego. Szkoda, że... nie potrafił jej pokochać. Żałował, że nie potrafił jej pokochać.
- Mam nadzieję, że wręcz obowiązkowo, moja droga. - Uśmiech się poszerzył na jego twarzy. Tak. Oby. Nie wszystko może być takie samo, ale niektóre rzeczy wcale nie musiały być przez to gorsze. Nie każda relacja musiała ucierpieć na tym, że kończyło się jeden etap tej znajomości. Koniec, początek... Potrząsnął ręką, żeby spojrzeć na godzinę. Tak, biorąc pod uwagę, że planował się jeszcze przebrać, odebrać strój zamówiony i wybrać do swojego ulubionego rzemieślnika to może i faktycznie czas już był się zbierać. - W takim razie... powodzenia, Olivio. I do zobaczenia, lub do napisania. - Zapewne do napisania najpierw, w końcu musieli się umówić...