20.02.2024, 17:16 ✶
Milczała przez chwilę, zanim zdecydowała się odpowiedzieć na pytanie Lorraine.
— Lubię kwiaty, i plony, i modlitwy, i pieśni, i tańce... — wyliczała na palcach — Potrzebny mi nowy ołtarz, ale tym zajmą się mężczyźni.
A później zamarła w bezruchu, jakby próbowała zrozumieć to, co właśnie powiedziała jej Sarah.
— To dlaczego Isobell modliła się do mnie? Dlaczego dała mi tę owieczkę? — poskarżyła się, a później — O nie, nie, nie, nie można jej pozwolić, żeby krzywdziła kogokolwiek w imieniu bogów!
Spojrzała na was wszystkie błagalnie, jakby to od was oczekiwała właśnie, abyście powstrzymały Arcykapłankę. Zaraz potem jej twarz na powrót złagodniała.
— Mam różne imiona. Najbardziej podoba mi się Hekate, Selene i Diana, ale zwykle nazywają mnie Dziewicą — uśmiechnęła się do Maeve.
— Bez obaw, Effimery tylko się tu zaplątała — rzuciła pogodnie, najwyraźniej nie podzielając waszej troski o czarownicę — Obrazy tańczą jej przed oczami. Śni pięknie, ale nie może was usłyszeć. Dajmy jej więc spać.
Po tych słowach ciało Trelawney zapadło się w miękkim wiosennym łożu; warstwa krokusów porosła jej kończyny, wykwitła na piersiach, wylała się z ust i przysłoniła oczy. Wkrótce drobna sylwetka dziewczyny całkowicie zniknęła pod pierzyną kwiatów. Pozostał tylko wiatr, kołyszący purpurowymi kielichami. Zupełnie tak, jakby dziewczyny nigdy tam nie było.
Zaraz potem wyjęła zza pleców igłę oraz nitkę, podniosła się z miejsca i podała je stojącej najbliżej osobie, to znaczy Maeve.
— Jeśli chcecie odejść, trzeba zaszyć zasłonę — uparła się. Ostentacyjnie usiadła na kamieniu bokiem, prezentując jeszcze wyraźniej smukłą łydkę przyodzianą w rozprutą szatę.
— Lubię kwiaty, i plony, i modlitwy, i pieśni, i tańce... — wyliczała na palcach — Potrzebny mi nowy ołtarz, ale tym zajmą się mężczyźni.
A później zamarła w bezruchu, jakby próbowała zrozumieć to, co właśnie powiedziała jej Sarah.
— To dlaczego Isobell modliła się do mnie? Dlaczego dała mi tę owieczkę? — poskarżyła się, a później — O nie, nie, nie, nie można jej pozwolić, żeby krzywdziła kogokolwiek w imieniu bogów!
Spojrzała na was wszystkie błagalnie, jakby to od was oczekiwała właśnie, abyście powstrzymały Arcykapłankę. Zaraz potem jej twarz na powrót złagodniała.
— Mam różne imiona. Najbardziej podoba mi się Hekate, Selene i Diana, ale zwykle nazywają mnie Dziewicą — uśmiechnęła się do Maeve.
— Bez obaw, Effimery tylko się tu zaplątała — rzuciła pogodnie, najwyraźniej nie podzielając waszej troski o czarownicę — Obrazy tańczą jej przed oczami. Śni pięknie, ale nie może was usłyszeć. Dajmy jej więc spać.
Po tych słowach ciało Trelawney zapadło się w miękkim wiosennym łożu; warstwa krokusów porosła jej kończyny, wykwitła na piersiach, wylała się z ust i przysłoniła oczy. Wkrótce drobna sylwetka dziewczyny całkowicie zniknęła pod pierzyną kwiatów. Pozostał tylko wiatr, kołyszący purpurowymi kielichami. Zupełnie tak, jakby dziewczyny nigdy tam nie było.
Zaraz potem wyjęła zza pleców igłę oraz nitkę, podniosła się z miejsca i podała je stojącej najbliżej osobie, to znaczy Maeve.
— Jeśli chcecie odejść, trzeba zaszyć zasłonę — uparła się. Ostentacyjnie usiadła na kamieniu bokiem, prezentując jeszcze wyraźniej smukłą łydkę przyodzianą w rozprutą szatę.
adnotacja moderatora
Proszę o odpis do soboty (24.02) do 15 