Człowiek ma własną wolę i tę własną wolę czasami przetrwania na głupoty. Podejmuje złe decyzje. Sam wchodzi w bagno tylko dlatego, że do uszka szeptał diabeł mówiący, że przez chwilę będzie ci cieplej i uchroni cię przed zimnego wiatru. Robił to, ale tylko przez ten moment. W drugiej chwili pożerał cię i zimno stawało się dwa razy dotkliwsze. Uciekasz przed bólem, a potem ból wraca spotęgowany. Nie da się czuć rzeczy wybiórczych, Laurent przekonał się o tym nie raz. Bardzo nie lubił tych pseudomądrych słów, że ból dowodzi naszego życia. Wymienił podobną konwersację z Victorią, ale kiedy rozmawiał z nią miało to zupełnie inne wydanie i inne brzmienie od tego, co ludzie lubią zawierać w tym zdaniu, jakie przesłanie. To nie ból udowadniał, że żyjesz. To twój oddech i to, że czułeś cokolwiek, dowodził tego, że to wciąż życie, nie egzystencja. Ból był konieczny po to, żebyś na pewno docenił te najlepsze chwile, z którymi przychodziło ci się zetknąć przez drogę. Żebyś bardzo uważał, jak miła pod nogami jest równa droga, skoro przyszło ci zboczyć do bagniska. Własną wolę możesz poświęcić na to, żeby trzymać się lekarskich przykazań, postępować rozsądnie. Możesz też wydać walutę na to, żeby wypić lampkę wina. Laurent zatrzymał się w swojej czynności, spojrzał uważnie na Philipa przez moment. Decyzje. Mógł w tym momencie powiedzieć, że to zły pomysł. Że nie powinien. I zastanawiał się, czy skoro Philip NIE POWINIEN to czy on sam POWINIEN odmówić w tym momencie. Odłożyć butelkę. Dla niego to też był wybór wolnej woli.
- Zdążymy się jeszcze wina napić. - Nie zamierzał jednak dalej odmawiać, jeśli Philip by machnął ręką i powiedział, że jednak nic się nie stanie, że nie ma się czym przejmować. - Może jednak sobie darujemy? - Zdrowie jest najważniejsze, nie musieli tego powtarzać, a na pewno nie chciał tego powtarzać Laurent. Wystarczyło już, że Philip potrafił mu regularnie tłuc, że powinien o siebie zadbać, że dla siebie, nie dla kogokolwiek innego... Nie miał na zdanie "zadbaj o siebie" monopolu, oj zdecydowanie nie. Laurent bardzo doceniał, że wszyscy się tak o niego martwili, cieszył się, że ma takie osoby wokół, ale czasem naprawdę chciał, żeby przestali powtarzać to, co wiedział. Powtórzenie tego po raz pięćdziesiąty niczego przecież nie zmieni... prawda? Widzą jednak, że Philip nadal jest chętny napić się tego jednego kieliszka (i tutaj na pewno zamierzał mu odmówić ciągu dalszego) napełnił rzeczywiście szkło, by je podać do dłoni blondyna. Usiadł obok niego, zachęcony gestem.
- Do Islandii. Zamierzam kupić nową posiadłość posiadłość, więc... wspominałem o tym? - Może nie wspominał? Ostatnio bardzo wiele rzeczy mu się mieszało. Co powiedział, czego nie powiedział, co chciałby powiedzieć, a czego mówić nie powinien, a mimo to prześlizgiwało się między wierszami. - Zwiedzam tamte tereny w związku z tym. - Wybrzeża, bo Laurent nie wyobrażał sobie mieszkać nie przy morzu. Przedstawił mu szczegóły rejsu. Krótkiego, bo ledwo dwudniowego tak naprawdę, Laurent nie chciał teraz na dłużej opuszczać Anglii. Chciał zobaczyć klimat Islandii i tamtejsze wybrzeża. Bo nie wiedział ciągle, czy powinien zwracać się na północ, czy na południe, do tych Włoch, jeśli chodzi o kupno nowej posiadłości.