03.12.2022, 01:09 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 03.12.2022, 01:13 przez Alice Selwyn.)
Jak już padło, to wróżenie nie było jej mocną stroną, choć nie była tak beznadziejna, jak w starciu ze światem dzikiej natury, w tym przypadku każdy krzak, który miał igły był zamiennie jałowcem, gdy był nieduży lub świerkiem, gdy było wielkości drzewa, ale braki w umiejętnościach nie przeszkadzały podrążyć temat. Poza tym, jakby każdy znał się na wszystkim w sposób bardzo zadowalający, to nikt by nie miał co robić.
- Skorzystam chętnie - powiedziała to całkiem szczerze, bo nie miała za dużo pytań odnośnie przyszłości. Na ten moment była pewna, że sprawa zasadzki na ich grupę w trakcie skoku jest pogrzebana lepiej, niż McKinnon po drugim powstaniu z martwych. Zastanowiła się nad nie tylko w przyszłość, oj każde z jej rodzeństwa byłoby chętne na sprawdzenie swoich domysłów odnośnie, kto to też mógł być ich tatusiem. Alice poczuła, jak coś nieco lepkiego i bardzo złośliwego przebudziło się w niej domagając się by rzuciła ten kamyczek by spowodować aferę spadkowo-rodową. Zdecydowanie nikt by z linii Sokratesa nie byłby w ogóle wtedy brany pod uwagę, jako spadkobierca teatru, a zatem nie byłby brany kompletnie pod uwagę na głowę rodu Selwynów. Na razie zapiła te myśli kolejnymi łykami wina.
- Powiedz mi tylko, gdzie prowadzisz salonik.
Obserwowała tyle, ile się dało z tego zamieszania, skoro zaraz kolejne osoby ustawiły z siebie mur, by osłonić ofiary wypadku od pobocznych gapiów i dziennikarzy. Dostrzegła fragmenty sukni, która przypominały w sposób uderzający, kreację Nory, więc była przekonana, że dobrze połączyła kropki.
- Chyba tak, kto by ryzykował taką akcję odwetową przy tylu ewentualnych świadkach. - Występ Faye co prawda zapewnił odpowiednią zasłonę dymną, ale mimo wszystko. Po chwili Alice, jakby się zreflektowała, że właśnie uznała, że gości balu jedynie, co powstrzymuje przed robieniem przykrych czy niemoralnych rzeczy, to świadkowie. - Poza tym na pewno nie było celowe. Wypadek, przypadek.
Od jakiegoś czasu bardzo łatwo jej przychodziło takie szybkie i negatywne ocenianie.
- Och, przyjmuję taki komplement i wysoką ocenę - skłoniła lekko głową na znak wdzięczności, choć roześmiała się wesoło. To było miłe i przyjemne, nawet mniej lub bardziej żartobliwie została pochwalona.
- Po prostu naturalnie nasiąknęłam teatralnością i dramatami, znaczy tymi obyczajowymi, żadne przygotowania do przedstawień nigdy nie przebiegają gładko, przynajmniej nie u Selwynów. Widziałam tyle tarć między odtwórczynią głównych ról a dublerkami, niechęci albo wręcz przeciwnie z partnerami scenicznymi, oskarżeń o faworyzowanie, a jeszcze nie dotarłam do spięć z garderobianymi i załamań nerwowych rekwizytorów czy scenografów. - W tym czasie do obu kobiet podszedł kelner z tortem, Alice zdała się na ślepy traf i dostała kawałek czekoladowy. Na ten słodki czas musiała się rozstać z swoim kieliszkiem. - Czy Longbottomowie teraz chcą doprowadzić do incydentu z zadławieniem? - Taki obrót spraw wcale ją by nie zaskoczył. - W każdym razie z pewnością nie potrafię ubrać relację w słowa, jak obecne tu dziennikarki, z równoczesnym naszpikowaniem tekstu tyloma drobnym złośliwostkami, pewnie bym się skończyła na tych nagłówkach. Może przyjmują na staż? - zastanowiła się na pół serio.
rzucam na tort
- Skorzystam chętnie - powiedziała to całkiem szczerze, bo nie miała za dużo pytań odnośnie przyszłości. Na ten moment była pewna, że sprawa zasadzki na ich grupę w trakcie skoku jest pogrzebana lepiej, niż McKinnon po drugim powstaniu z martwych. Zastanowiła się nad nie tylko w przyszłość, oj każde z jej rodzeństwa byłoby chętne na sprawdzenie swoich domysłów odnośnie, kto to też mógł być ich tatusiem. Alice poczuła, jak coś nieco lepkiego i bardzo złośliwego przebudziło się w niej domagając się by rzuciła ten kamyczek by spowodować aferę spadkowo-rodową. Zdecydowanie nikt by z linii Sokratesa nie byłby w ogóle wtedy brany pod uwagę, jako spadkobierca teatru, a zatem nie byłby brany kompletnie pod uwagę na głowę rodu Selwynów. Na razie zapiła te myśli kolejnymi łykami wina.
- Powiedz mi tylko, gdzie prowadzisz salonik.
Obserwowała tyle, ile się dało z tego zamieszania, skoro zaraz kolejne osoby ustawiły z siebie mur, by osłonić ofiary wypadku od pobocznych gapiów i dziennikarzy. Dostrzegła fragmenty sukni, która przypominały w sposób uderzający, kreację Nory, więc była przekonana, że dobrze połączyła kropki.
- Chyba tak, kto by ryzykował taką akcję odwetową przy tylu ewentualnych świadkach. - Występ Faye co prawda zapewnił odpowiednią zasłonę dymną, ale mimo wszystko. Po chwili Alice, jakby się zreflektowała, że właśnie uznała, że gości balu jedynie, co powstrzymuje przed robieniem przykrych czy niemoralnych rzeczy, to świadkowie. - Poza tym na pewno nie było celowe. Wypadek, przypadek.
Od jakiegoś czasu bardzo łatwo jej przychodziło takie szybkie i negatywne ocenianie.
- Och, przyjmuję taki komplement i wysoką ocenę - skłoniła lekko głową na znak wdzięczności, choć roześmiała się wesoło. To było miłe i przyjemne, nawet mniej lub bardziej żartobliwie została pochwalona.
- Po prostu naturalnie nasiąknęłam teatralnością i dramatami, znaczy tymi obyczajowymi, żadne przygotowania do przedstawień nigdy nie przebiegają gładko, przynajmniej nie u Selwynów. Widziałam tyle tarć między odtwórczynią głównych ról a dublerkami, niechęci albo wręcz przeciwnie z partnerami scenicznymi, oskarżeń o faworyzowanie, a jeszcze nie dotarłam do spięć z garderobianymi i załamań nerwowych rekwizytorów czy scenografów. - W tym czasie do obu kobiet podszedł kelner z tortem, Alice zdała się na ślepy traf i dostała kawałek czekoladowy. Na ten słodki czas musiała się rozstać z swoim kieliszkiem. - Czy Longbottomowie teraz chcą doprowadzić do incydentu z zadławieniem? - Taki obrót spraw wcale ją by nie zaskoczył. - W każdym razie z pewnością nie potrafię ubrać relację w słowa, jak obecne tu dziennikarki, z równoczesnym naszpikowaniem tekstu tyloma drobnym złośliwostkami, pewnie bym się skończyła na tych nagłówkach. Może przyjmują na staż? - zastanowiła się na pół serio.
rzucam na tort
Rzut 1d100 - 43