[04.08.72, Potańcówka] Męskie rozmowy w toalecie

Faktycznie, to wprost niesamowite, przytaknął koledze bezgłośnie, posyłając ku niemu spojrzenie, które w teorii miało wyrażać zrozumienie. W praktyce wyglądało to raczej jak znużenie, a Erik z niemałym trudem powstrzymał się przed przeciągłym westchnieniem. Czyżby miał być pod wrażeniem, że aż dwie kobiety zainteresowały się osobą blacka w tym samym czasie? Czyż jego związek z panną Rookwood nie zaczął rozkwitać właśnie w czasie Beltane?

— Podejrzewam, że bym pamiętał, gdybyś pisał o jakiejś wariatce grasującej w Dolinie — odbił piłeczkę, wodząc wzrokiem za dłonią czarodzieja, która zaczęła krążyć w okolicy jego karku. Zmarszczył brwi, gdy jego głowa przylgnęła do drzwi wejściowych. — Percy, czy ty na pewno dobrze się czujesz...?

Może powinien kogoś zawiadomić? Matkę Perseusza? Jakiegoś... lokaja z Grimmauld Place? A może zacząć wypatrywać Elliota, który odstawiłby niedoszłego szwagra do domu? Cóż, zamknięty w łazience na pewno nic nie zrobi, a na pewno nie miał zamiaru ryzykować teleportacji na krótki dystans, gdy za drzwiami bawiła się masa ludzi. Jeszcze by się rozszczepił przez ten rozpęd i wypity alkohol. Co innego więc mu pozostało, jak tylko posłuchać Blacka?

— Może to taki gest podziękowań za... diagnozę? — rzucił pytająco, starając się znaleźć jakieś logiczne rozwiązanie. — Poza tym, czy wy nie macie tam jakichś ochroniarzy? Skoro nęka cię w pracy, to nie możecie jej przegonić? — Wzruszył nonszalancko ramionami. — Adres Brygady Uderzeniowej i Biura Aurorów przecież dobrze znasz. Jak w Klinice ci nie pomogą, to wiesz, gdzie się zgłosić.

Niedługo później do ich grona dołączył Neil. Niestety za nim także zatrzasnęły się drzwi, zanim Erik lub Percy zdążyli ostrzec chłopaka. Szanse na to, że ''nakryje'' ich tutaj Morfeusz albo Samuel wzrastały z każdą chwilą. Kiedy Black wyciągnął z kieszeni przenośne lusterko i pokazał mu obraz obcej kobiety, pokręcił jedynie głową. Nic mu ta twarz nie mówiła.

— Hmpf. — Parsknął głośno śmiechem, słysząc pytanie Neila. Instynktownie zasłonił usta dłonią, chcąc w ten sposób ukryć szeroki uśmiech, jaki wypłynął na jego twarz. — Właśnie, Percy. Może to jest jakaś twoja krewniaczka i dlatego tak szuka kontaktu z tobą? Bądź co bądź, kwiaty to tylko podarek.

Beltane drastycznie zbliżyło do siebie ludzi, którzy doświadczyli ataku Śmierciożerców na własnej skórze. Może na Polanie Ognisk bawiła się wówczas jakaś Blackówna, która po tej katastrofie doznała olśnienia i stwierdziła, że czas odnowić kontakt z dawnymi ziomkami. Wprawdzie czystokrwiści znali się całkiem nieźle, jednak czy wszyscy kojarzyli każdą piętą wodę po kisielu, jaka zjawiała się z niezapowiedzianą wizytą? No właśnie.

— Neil, tak? — rzucił do młodszego chłopaka, przyglądając się ze swojego kąta jego odbiciu w lustrze. — Mam nadzieję, że dobrze się dziś bawisz. Nie licząc tego incydentu.

Rozejrzał się po łazience.