[28 VII 1972, Warownia] But now I don't even miss you anymore | Trójca święta

— Jak chcesz, to potrafisz być niezłą jędzą, wiesz? — Pokazał jej język, który jednak zaraz wrócił na swoje miejsce. Uśmiechnął się uroczo do Nory. — Masz szczęście, że cię lubię.

Zabawa rozkręcała się w najlepsze, a Erik... Od dawna nie czuł się tak dobrze. Chociaż tu i ówdzie udało mu się zarezerwować parę dni na odpoczynek w gronie rodziny i znajomych, tak dalej czuł na swoich barkach nieprzyjemny ciężar. Beltane było jak trzęsienie ziemi, ale teraz wszystko zdawało się powoli wracać do normy, pomimo tego, że w świecie czarodziejów nigdy tak właściwie nie było spokojnie.

Zawsze coś się działo, ale od maja nic na skalę ataków Śmierciożerców. Aon nie wiedział właściwie, jak się zachować. Jakby czekał na jakiś sygnał, który popchnie go we właściwym kierunku. Teraz nie myślał o niczym, pozwalając myślom po prostu dryfować od jednego ucha do drugiego, odpływać i przypływać zgodnie z ich naturą... Nie licząc pourywanych obrazów dotyczących Selwyna. Jego z chęcią by podtopił w morzu własnych wspomnień.

— Cholerny pracuś! — rzucił na odchodne za Morfeuszem, kręcąc z niedowierzaniem głową. Aż posmutniał. Najpierw wymyślił mu takie świetne wyzwanie, a teraz się zmywał? — Oboje wiemy, że nie wyjdziesz z łóżka do południa!

Erik na pewno nie miał takiego zamiaru, a podświadomie wydawało mu się, że przez lepszą kondycję pozbycie się tak dużych ilości alkoholu powinno mu pójść łatwiej. A skoro on już na ten moment zakładał, że będzie miał z tym nazajutrz problem, to jakim cudem Morfeusz miałby być w stanie nie tylko powstać z pieleszy, ale jeszcze pójść do roboty? Wolne na żądanie, to mi się rysuje przed oczami, pomyślał z przekąsem.

— Ehh, wygląda na to, że zostaliśmy we dwoje. — Przekrzywił delikatnie oprawki okularów, aby spojrzeć na Norę znad przyciemnionych szkieł. — Kto wie, co się wydarzy, siostro.

Zaśmiał się z własnego dowcipu, jednak jego uśmiech zaraz przygasł. W sumie nie za bardzo wiedział, co powinni teraz zrobić. Resztki zdrowego rozsądku podpowiadały, aby odstawić butelkę w miejsce, do którego żadne z nich się nie dostanie i pójść spać, jednak... Kto w taką noc jak ta kierowałby się rozsądkiem i logiką? Erik zdjął z siebie marynarkę matki i przywdział na powrót swoją kolorową koszulę. I tym razem nie przeszło mu nawet przez myśl, żeby zapiąć, chociaż kilka guzików.

— No już, zbieraj się — Uniósł dłonie w górę, w ostatniej chwili powstrzymując się przed klaskaniem, co by przypadkiem nikogo nie obudzić. — Bierz butelkę, ja poszukam jakichś butów i odprowadzę cię do Lizzy. Akurat jak dojdziemy, to nas otrzeźwi, jak skończymy pić w drodze.

Pomysł wydawał mu się iście genialny: pozbędą się dowodów, spędzą trochę czasu na świeżym powietrzu i jeszcze będą mogli poplotkować o Morfeuszu, który postanowił opuścić ich towarzystwo. A kto wie, jakie jeszcze przygody spotkają ich tej nocy? Dzięki bogom, że dziś nie ma pełni, to dopiero by było śmiesznie, pomyślał, gdy byli już w holu, a Erik wsuwał na stopy swoje znoszone tenisówki. Na pewno nie stanie się im nic złego, prawda?

Koniec sesji