27.02.2024, 22:47 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 28.02.2024, 03:27 przez Erik Longbottom.)
Nie wiedział, czy śmiać się czy płakać. Wielka misja Zakonu Feniksa, jakiej przewodzili najlepsi czarodzieje tego pokolenia zredukowana do bandy złamanych czarodziejów i czarownic, którzy najpierw musieli się martwić o własny ratunek, zamiast bronić tych, którzy właśnie byli torturowani lub mordowaniu. Z Longbottomem i Prewettem na czele. Chyba nawet bogowie nie przewidzieli tego układu kart przeznaczenia.
— Odpocząć — powiedział zduszonym głosem, biorąc głęboki oddech. — Wszyscy muszą odpocząć. Teraz i tak nic nie zrobimy. Śmierciożercy są w Dolinie. Warownia padła, nie ma sensu tam wracać. — Poczuł skurcz w okolicy serca, gdy tylko wypowiedział te słowa na głos. Wbił wzrok w podłogę, próbując skupić się na wyznaczeniu im jakiegoś celu, czegoś, za czym mogli podążać. Szumy w głowie wcale mu tego nie ułatwiały. — Zrobimy to, co zrobiłyby Ręce. Dalej mamy jakieś kryjówki z poprzednich misji, kontakty, sojuszników... O brzasku wyniesiemy się z Doliny i oddalimy od stolicy. Szkocja może nawet Irlandia.
Nawet Brenna i Alastor nie próbowaliby ewakuować ludzi w takiej chwili. Za duże ryzyko, a Strażnica była chroniona. Droga do niej ukryta, a zaklęcia zwodzące otaczające budynek silne. Śmierciożercy nie odnajdą drogi w Kniei, a nawet jeśli, to Erik wątpił, aby zajrzeli tu nocą. Pewnie zajmą się Warownią. Będą ją przetrząsać do skutku, dopóki czegoś nie znajdą... Na Merlina, oby nie znaleźli żadnych śladów korespondencji z ludźmi niezaangażowanymi w ten konflikt.
Łódź, potrzebujemy łodzi, pomyślał twardo. Ersa na nic się nie zda; za mała i za wolna. Poza tym była w londyńskim porcie, a powrót do miasta byłby jak wskoczenie na ruszt, którym operował Czarny Pan. Będą potrzebowali czegoś większego. Może mugolski okręt turystyczny? Okręty pokroju tej pożal się boże łódeczki, jaką dobili do brzegu tamtej przedziwnej wyspy, też nie będą zbyt pomocne...
Zamrugał, bo zorientował się, że nie jest w stanie przypomnieć sobie wszystkich szczegółów tamtej wyprawy. A przecież była taka ważna. Zebrała się niemała grupa, w tym nie tylko rodzina Longbottomów, ale także ich sojusznicy, ich przyjaciele. Chodziło o coś ważnego... Przepowiednia, broń, jaskinia i...
— A bo ja wiem? Kilka dni temu? Kilka tygodni? — sapnął Longbottom, podnosząc wzrok na Prewetta. Czemu pytał akurat teraz? Przecież musiał wiedzieć, ile minęło od jego ostatniej wizyty tutaj. To były wręcz niezapomniane chwile. — Na ostatnim zebraniu z Dumbledorem na pewno byłeś. I na tym poprzednim, kiedy Patrick... Kiedy Patrick...
W oczach Longbottoma zagościł autentyczny strach, gdy zdał sobie sprawę, że i tego nie pamięta. Jak mógł zacząć tracić wspomnienia w takim momencie? Przecież to było niedawno, te chwile powinny być wyryte w jego pamięci co do szczegółu. Erik złapał się za głowę, szarpiąc mimowolnie pasma swoich włosów, jakby to mogło pobudzić jego szare komórki do działania. Coś było bardzo, ale to bardzo nie tak.
— Odpocząć — powiedział zduszonym głosem, biorąc głęboki oddech. — Wszyscy muszą odpocząć. Teraz i tak nic nie zrobimy. Śmierciożercy są w Dolinie. Warownia padła, nie ma sensu tam wracać. — Poczuł skurcz w okolicy serca, gdy tylko wypowiedział te słowa na głos. Wbił wzrok w podłogę, próbując skupić się na wyznaczeniu im jakiegoś celu, czegoś, za czym mogli podążać. Szumy w głowie wcale mu tego nie ułatwiały. — Zrobimy to, co zrobiłyby Ręce. Dalej mamy jakieś kryjówki z poprzednich misji, kontakty, sojuszników... O brzasku wyniesiemy się z Doliny i oddalimy od stolicy. Szkocja może nawet Irlandia.
Nawet Brenna i Alastor nie próbowaliby ewakuować ludzi w takiej chwili. Za duże ryzyko, a Strażnica była chroniona. Droga do niej ukryta, a zaklęcia zwodzące otaczające budynek silne. Śmierciożercy nie odnajdą drogi w Kniei, a nawet jeśli, to Erik wątpił, aby zajrzeli tu nocą. Pewnie zajmą się Warownią. Będą ją przetrząsać do skutku, dopóki czegoś nie znajdą... Na Merlina, oby nie znaleźli żadnych śladów korespondencji z ludźmi niezaangażowanymi w ten konflikt.
Łódź, potrzebujemy łodzi, pomyślał twardo. Ersa na nic się nie zda; za mała i za wolna. Poza tym była w londyńskim porcie, a powrót do miasta byłby jak wskoczenie na ruszt, którym operował Czarny Pan. Będą potrzebowali czegoś większego. Może mugolski okręt turystyczny? Okręty pokroju tej pożal się boże łódeczki, jaką dobili do brzegu tamtej przedziwnej wyspy, też nie będą zbyt pomocne...
Zamrugał, bo zorientował się, że nie jest w stanie przypomnieć sobie wszystkich szczegółów tamtej wyprawy. A przecież była taka ważna. Zebrała się niemała grupa, w tym nie tylko rodzina Longbottomów, ale także ich sojusznicy, ich przyjaciele. Chodziło o coś ważnego... Przepowiednia, broń, jaskinia i...
— A bo ja wiem? Kilka dni temu? Kilka tygodni? — sapnął Longbottom, podnosząc wzrok na Prewetta. Czemu pytał akurat teraz? Przecież musiał wiedzieć, ile minęło od jego ostatniej wizyty tutaj. To były wręcz niezapomniane chwile. — Na ostatnim zebraniu z Dumbledorem na pewno byłeś. I na tym poprzednim, kiedy Patrick... Kiedy Patrick...
W oczach Longbottoma zagościł autentyczny strach, gdy zdał sobie sprawę, że i tego nie pamięta. Jak mógł zacząć tracić wspomnienia w takim momencie? Przecież to było niedawno, te chwile powinny być wyryte w jego pamięci co do szczegółu. Erik złapał się za głowę, szarpiąc mimowolnie pasma swoich włosów, jakby to mogło pobudzić jego szare komórki do działania. Coś było bardzo, ale to bardzo nie tak.
the he-wolf of godric's hollow
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞