Nauczenie Nicholasa romantyzmu, mogło być bardzo dużym i trudnym zadaniem. Takim, gdzie mężczyzna nie potrafił nawet pewnych powiedzeń, nie potrafił brać jako żarty. Nie umiał ich odróżniać i w większości sytuacji brał to na poważnie. Tak jak ostatnio z brakiem świec. To był drugi przypadek, jak się dał na to nabrać. Zbyt poważnie do tego podchodząc. Człowiek czegoś się naogląda, nasłucha, zobaczy, weźmie na klatę, to potem można mieć zdziwienie.
W jakich barwach, Nicholas widział świat? W takich, jakimi się otaczał. Nie umiał wysłowić się w świecie Laurenta. Byli dla siebie totalnym przeciwieństwem. Dla Traversa na przykład, znaczenia nie miała właśnie ta treść listu, jaką mu Prewett wysłał, odnośnie spotkania. Czy to będzie pod pretekstem czegoś, czy bezpośrednie. Dla młodego blondyna to jednak miało znaczenie, jak sam przyznał. Ta odpowiedź sprawiła, że Traversowi chyba zbrakło w tej chwili argumentów? Dlaczego on pewne tematy wciąż drążył i to jeszcze w szczegółach? Dlaczego on tak potrafił na niego działać? Czy mu to wszystko pasowało? Niekoniecznie. A może jednak? Sam nie wiedział. Niechciał jednak niczego po sobie za bardzo zdradzać. Musiał się pilnować.
Potwierdził, że Selkie nie piją alkoholu. Jak ostatnim razem. Ale mimo tej wiadomości, młody blondyn łamał te zasady. Jakby chciał coś w sobie zmienić. Z tej ich bliskości i kontaktu. Ta ostatnia wspólnie spędzona chwila. W spokojnym i prywatnym otoczeniu. Czy tutaj, też uda im się tego dokonać? Kusiło. Ale Travers, chciał z tym także uważać. Dlatego odmówił wspólnej kąpieli.
- Może jedno i drugie? Ostatnim razem, mimo przypomnienia mi o tym, zgarnąłeś parę łyków z mojej szklanki.Odparł w odpowiedzi na jego zaczepne słowa. Może to był jeden łyk. Może dwa. Ale wypił. Nie patrząc na to, że mógł stracić nad sobą kontrolę. Miał słabą głowę? Nie upił się, co było może sukcesem. Ale gdyby do tego doszło, Nicholas chętnie by popatrzył na śpiącego anioła, otulonego swoimi skrzydłami, które mogłyby mieć białe pawie pierze. Patrzeć, na tę delikatną twarz, zamknięte oczy. Móc zgarnąć jego kosmyki włosów.
- Ostrzegam tylko, że to nie jest dobre połączenie. Zwłaszcza w Twoim przypadku.
Wyjaśnił, być może z troską? Kto go wie. W tonie głosu tego nie można było rozstrzygnąć. Nicholas wypowiedział to jakby z wiedzy praktycznej, wynosząc wnioski z pracy naukowo badawczej ,nawet nie ze swojego działu, ale w połączeniu z innym. Wiedzę miał nawet nieco większą, jeżeli chodzi nie tylko o mugoli i czarodziei, ale i magiczne stworzenia.
Zawiódł? Trudno. Zrekompensuje mu to później. Dostrzegł, że ten uśmiech zniknął z jego twarzy. Sam Nicholas był poważny, ale nie na tyle jakby mu coś nie pasowało. Niestety, do kąpieli nie dołączy. Miał swoje powody, z którymi raczej nie planował się dzielić. Nie na swoim terenie, trzeba zachować pozory.
Odmowę, można było także odebrać jako pewna część zaufania, że nie będzie za każdym razem dotykał jego ciała. Powstrzymywał się? Nicholas musiał dbać o swój lodowy mur, który przez zbliżenie z Laurentem, trzymał już pierwsze rysy pęknięcia. Musiał go pielęgnować.
Skinął głową w zgodzie, przyjmując do wiadomości, że jeżeli będzie czegoś potrzebować, poprosi o to jego skrzata. Wtedy też, został w salonie sam. Bo nawet psa swojego, Prewett zabrał.
W oczekiwaniu na powrót Laurenta, Nicholas z rękoma w kieszeni, rozejrzał się po całym salonie. Podziwiając może pewne pamiątki, dekoracje, obrazy? Cokolwiek tutaj się znajdowało. Nawet ten bukiet na blacie w kuchni. Po zakończeniu zwierzania, stanął przed oknem, podziwiając piękno deszczowej pogody.
Kiedy zaś Laurent powrócił odświeżony, Nicholas odwrócił w jego kierunku wzrok.
Zlustrował go od góry do dołu, po czym na powrót wracając do jego delikatnej cery twarzy. Podszedł do niego bliżej. Uniósł dłoń, aby odgarnąć kosmyk włosów z czoła. Zbyt długo chyba na to czekał. Położył dłoń na jego karku, pochylił się i ucałował do namiętnie w usta.