[lato 1962] Dziewczyna z Doliny

Brenna zdecydowanie nie doceniała swojego doświadczenia. Miała je zdecydowanie większe właśnie przez pryzmat szkolnych nawet tych oglądanych z boku miłostek, niż Sam, który wiedzę o seksie i związkach czerpał z książek zoologicznych. Jego rodzice byli udanym małżeństwem, ale w opowieściach przy nim nigdy nie cofali się do okoliczności poznania i zakochania się. Przeszłość stała dla niego przesłonięta mglistymi, podsłuchanymi rozmowami sprzed lat, gdy myślał, że też będzie uczył się w Hogwarcie.

Dlatego teraz słuchał jej odpowiedzi z uwagą, przygryzając nerwowo dolną wargę, wpatrzony w nią jak w wyrocznie. Mieli dopiero szesnaście lat, ale czyż nie wtedy właśnie hormony radośnie buzuję, czyż nie wtedy właśnie natura dopomina się, ażeby wyruszyć z dala od ojca i matki, podburza umysł i duszę przeciwko rodzicom tak, aby młode wyleciało z gniazda? Tylko że Sam nie miał szans na to, aby z tego gniazda wylecieć. Trzymany ciasno przy piersi, widział świat w bardzo wąskiej perspektywy, w której Wielką Atrakcją był wyjazd na jarmark do Doliny. Nie potrzebował nic więcej. Nie uważał, żeby potrzebował cokolwiek wiecej. To były słodkie cytryny, tak nazywał się ten umysłowy fikołek gwarantujący mu dobre samopoczucie.

Ale Nora...

Przycisnął do piersi mocno pakuneczek i obrócił się nieco nerwowo w kierunku stoiska przy którym przed chwilą rozmawiali. Bez słowa złapał Brenne za rękę i poszli w przeciwnym kierunku, oddalając się od czujnych niemal paciorkowatych oczu jego matki.
– Absolutnie nie wolno Ci pytać! – Czerwień z uszu powoli infekowała policzki. Samuel zdecydowanie wpadł jak śliwka w kompot, absolutnie nie myśląc o konsekwencjach tej intensywnej sytuacji. – Ale... ale dała mi dzisiaj książkę. Zobacz, będę miał co innego do czytania niż Zagwostyjki Roślyn Wszelakych czy Leksykon Stworów Podwodnych – jego głos brzmiał inaczej, jaśniej, choć wciąż niepewnie. W końcu gdy byli już przecznicę dalej od ryneczku wyciągnął dumnie z parcianej torby bardzo ładny, oprawiony w skórę egzemplarz Baśni Braci Grimm. – I co ja mam teraz zrobić? Co ja mogę jej dać, skoro nic nie mam? – ewidentnie traktował książkę jak największy skarb. – Co jeśli... co jeśli ona będzie chciała ze mną to robić? – dodał po chwili konspiracyjnym szepto-skrzekiem. – Nie chciałbym jej zrobić krzywdy...– jęknął żałośnie i zabrał książkę z dłoni Brenny by przytulić ją mocno w poszukiwaniu komfortu.