[04.08.72, Potańcówka] Męskie rozmowy w toalecie

Sądząc po tym, jaki stosunek miał do Vespery młody Black, Erik nie miał wątpliwości, że dziecko, jakie przyjdzie na świat w ich rodzinie, będzie zaopiekowane. Nie tylko przez protekcję dwóch potężnych rodów, ale też przez to, że zdążył już poznać Perseusza. Czysta krew i tradycjonalne poglądy jego przodków nie zrównywały go z ludźmi, którzy bardzo chętni zobaczyliby obecnie terrorystów na stołkach Ministerstwa Magii. Miał w sobie to mistyczne światełko dobroci. Może stanie się ono z czasem jeszcze jaśniejsze i urośnie do rozmiarów gwiazdy.

— Czemu Castor? Był tam ktoś o takim imieniu? — Zamrugał, wodząc w niezrozumieniu wzrokiem po twarzy Perseusza. O ile w ogóle mówił o balu Longbottomów. Bądź co bądź, nie byli jedną rodziną w socjecie. Inni też mieli prawo do urządzania swoich bankietów i przyjęć. Poza tym nie byli zobligowani do tego, aby ich zapraszać. — Gdybym miał wybierać, to chyba wybrałbym córkę. Chociaż patrząc po Brennie, to dziewczynka z mojego rodu mogłaby być naprawdę... żywiołowa.

Nie myślał zbyt często o dzieciach. Bądź co bądź, nic nie zapowiadało, aby kiedykolwiek miał mieć swoje własne. Miał jednak chrześniaczkę i nie licząc młodszych członków rodziny, była to jedyna namiastka rodzicielstwa, jakiej dane mu było jak do tej pory zaznać. Może dlatego wydawało mu się, że wolałby mieć córkę niż syna? Przeżył już trochę z Mabel, a syn kojarzył mu się przede wszystkim z małą kopią jego samego... I nie był pewien, czy był na to gotów. Czy gdyby jego dziecko dorastało w Warowni, to posłałby je równie chętnie do BUM lub Biura Aurorów, jak jego ojciec posłał jego, a dziadek posłał własnych synów?

— Aha — przeciągnął specjalnie samogłoskę, współczując Perseuszowi tak trudnej sytuacji. Dobrze, że to nie Erk zajmował się księgowością Longbottomów. On tylko musiał ładnie wyglądać, ładnie mówić i ładnie się uśmiechać, jeśli akurat kamery były w pobliżu. Pomyślał z sarkazmem, oczywiście. Wypuścił nieco dymu papierosowego z ust. — Zaczynam rozumieć, czemu Elliot nie wychodzi ze swojego gabinetu. Pewnie takich przypadków jest więcej.

Skoro ani Erik, ani Perseusz nie rozumieli jak rozliczać podatki czarodziejów, to na pewno takich przypadków było więcej. A nie wszyscy byli na tyle uprzejmi, aby rozwiązać tę kwestię we własnym zakresie. Niektórzy woleli zadręczać samego Kanclerza Skarbu. Pokręcił głową, przysłuchując się zasadom gry wymyślonej przez Perseusza. Uff, lepsze to niż prawda czy wyzwanie. Ostatnio... Niezbyt dobrze mu to poszło. Na szczęście na pierwszy ogień poszedł młody Neil.

Pokiwał głową na odpowiedź chłopaka. Prawdę mówiąc, nie spodziewał się, że tak się otworzy. Może to było to coś co tkwiło w Blacku i uczyniło z niego magipsychiatrę? Erik znowu wypuścił obłoczek z ust, akurat, gdy przyszła jego kolej na odpowiedź. Uśmiechnął się leniwie.

— Nie mam problemu z jedzeniem codziennie tego samego — odparł, z początku sądząc, że będzie to najprostsza odpowiedź. Zaraz jednak zaczęły nim targać wątpliwości: czy ten sam posiłek dzień w dzień w końcu by mu nie zbrzydł? I czy naprawdę chciałby spędzić resztę życia w Ministerstwie Magii? Otworzył usta, jakby chciał coś dodać, jednak zaraz się powstrzymał. — Wolałbym to samo na obiad.

Zaciągnął się papierosem, obracając fajkę między palcami. Mierzył uważnym spojrzeniem swych kompanów, zastanawiając się, jakby ich tutaj podręczyć...

— Wolałbyś, aby pisano o tobie w książkach przez to, że zrobiłeś coś okropnego czy zostać kompletnie zapomnianym po śmierci? — zwrócił się do Neila, a potem zerknął na Perseusza. — Wolałbyś, aby twój ślub odbył się na Księżycu czy na dnie oceanu?