Giovanni mój ubrać kopię wdzianka któregokolwiek z obecnych tu panów, ale i tak nie będzie pasował. Nie do tej sali kinowej. Nie o tej porze. Jego niewinne serce miało problem z obnażoną piersią w rzeźbie greckiej, ale nie wyprzedzajmy przebiegu akcji.
— To akurat nie ja wybierałem miejsca, ale możemy uznać, że ja wybrałem Toma na kolegę. — Roześmiał się cicho.
Światła zgasły. Zaraz rozpocznie się seans. Wszyscy zamienili się w słuch i skupili swe oczy na rozświetlonym płótnie.
Rozległa się pogodna muzyczka. Kobieta w brązowej trwałej przemierzała ulice eleganckim samochodem. Wyświetliły się nazwiska aktorów i innych osób odpowiedzialnych za dzieło filmowe. W tym reżysera — Jerry Gerald. Brzmiało znajomo, a Jonathan na pewno nie odpuści okazji, by żartować z tego w przyszłości.
Pierwsze pięć minut upłynęło spokojnie. Kobieta wróciła do domu, gdzie zawołała ją inna pani o podobnej fryzurze. Główna bohaterka, Linda, poszła do innego pomieszczenia, gdzie zastała swoją współlokatorkę... siedzącą na stole w niesamowitym rozkroku, zasłoniętym przez siedzącego przy tym mężczyznę.
Giovanni zamrugał kilka razy. Nie do końca rozumiał, co ta scena przedstawiała. Ale wkrótce miał się dowiedzieć.
Linda upewniła się, że nie przeszkadza, po czym ujęcie z innej strony doprowadziło Urquarta niemal do zawału. Teraz było wyraźnie widać, że kobieta siedząca na stole ubrana była tylko i wyłącznie... w bluzeczkę. A mężczyzna pochylony nad nią...
Gio kompletnie znieruchomiał. Nawet nie potrafił odwrócić wzroku. Czy tutaj działo się to, co myślał, że się działo? Ale to na pewno tylko element szokujący, by zachęcić ludzi do oglądania. Właśnie wtedy rozegrała się kolejna scenka komediowa, z której paru widzów zaśmiało się cicho. Otóż kobieta wyjęła papierosa i spytała kochanka, czy będzie mu przeszkadzać, jeśli zapali. Urquart również by się roześmiał, jako że podobna scena rozegrała się między nim, a Geraldine przed kinem. Cóż. Podobna bardziej niż piernik do wiatraka, ale jednak niesamowicie różna, gdyby przyjrzeć się ogólnemu zarysowi.
Scena przedłużała się niemiłosiernie. Gio zrelaksował się na moment, gdy w kadrze pojawiła się Linda, ale zaraz po tym kamera zaserwowała zbliżenie na to, co dokładniej robił jedyny obecny w filmie mężczyzna.
Nastąpiło zwarcie w mózgu Urquarta. Jego dusza opuściła ciało, w popłochu uciekając do innego wymiaru. Krzyk osiągnął częstotliwość niesłyszalną nawet dla najbardziej wrażliwych zwierząt.
A wtedy na miejsce przybył on. Jonathan. Czyli odpowiednia osoba, w odpowiednim miejscu.
Chociaż on też przeżył zawał, gdy pierwsze, co zobaczył, to anatomia kobieca, której nigdy jeszcze nie doświadczył w takim ujęciu.
Scena trwała jeszcze jakiś czas, a Jonathan mógł przyzwyczaić się do tego niecodziennego widowiska. Po akcji na stole, widzowie mogli odpocząć przy konwersacji głównych bohaterek na basenie... Po czym pojawiły się kolejne, jeszcze bardziej intensywne sceny, tym razem z udziałem większej ilości osób i mniejszej ilości ubrań.
Jonathan nawet nie wiedział, jak się czuć, oglądając coś takiego. Czasem odwracał wzrok, czasem nie... ale nie śmiał spojrzeć na Geraldine. Nie teraz. Ona zaś, jeśliby spojrzała na przyjaciela, mogłaby się domyślić, że Gio nie było już z nimi.