01.03.2024, 23:30 ✶
Pomimo takiego stażu związku niekiedy Umbriel potrafił namieszać w głowie Lavinii. Oczywiście, że potrafiła mieć swoje zdanie, nie była głupia, ale powaga i pewność siebie, która biła od jej męża potrafiła wybić ją z tropu. Gdy łapali kontakt wzrokowy czuła się jakby dosłownie zaglądał w głąb jej duszy. Było to niezwykle dziwne uczucie, ale na tyle pochłaniające, że wszystkie zwątpienia uciekały w niepamięć. Najpewniej to było powodem, dla którego nie potrafiła się z nim kłócić, a zwyczajnie starała się zrozumieć jego podejście i spostrzeżenia na niektóre kwestie. Oczywiście, że wciąż potrafiła mieć swoje zdanie i kurczowo się go trzymać, gdy dochodziło do lekkiej różnicy poglądów pomiędzy nimi.
Na jego słowa lekko uniosła brew ku górze, czując zmieszanie. Rozumiała, że mąż chciał zażartować z całej sytuacji, jednak nie był to ten z kategorii śmiesznych. Posłała mu spojrzenie, a po chwili przeniosła je na swoją sztalugę, na której był obraz, którym się akurat zajmowała.
— Jasne, mam jeszcze więcej tajemnic, które od tylu lat pielęgnuje. Chcesz zgadywać dalej? — odpowiedziała mu zadziornie. — Nie wiem jakie masz plany, a pomimo tego, że nie wydaje mi się, aby jakkolwiek nas to dotknęło, po prostu mam jakieś dziwne, złe przeczucie. — Wyjaśniła swoje wcześniejsze słowa, chcąc zakończyć temat. Nie było sensu dyskutować o tym czy faktycznie odciśnie to na nich jakieś piętno. Nieważne jak bardzo chciałby ją uspokoić to nie dałby rady. Czuła niepokój, który kłębił się w jej żołądku i nie dawał spokoju.
— Dobrze wiesz, że muszę sprzedawać obrazy — mruknęła cicho, niezadowolona słowami męża. Rozumiała jego przekaz i troskę, ale jakieś irracjonalne wieści w gazecie nie mogły zastopować jej kariery. — Nie kontroluję tego od kogo wezmę zamówienie, ani kto będzie chciał ze mną porozmawiać na wystawie. Nie będę unikać każdego czarodzieja.
Zirytowała się tą wiadomością, a jej słowa w tamtym momencie były za mocne i za dosadne. Całe życie poświęciła na swój rozwój, aby uzyskać jakąkolwiek renomę w artystycznym światku, a mogła wszystko stracić ze względu na jakiegoś szaleńca. Nie miała dostępnej czarnej listy, by unikać nieodpowiednich ludzi. Zresztą nawet jakby miała to nic by to nie zmieniło - jej kariera nie mogła upaść z dnia na dzień. A Umbriel wiedział ile poświęciła by dojść do miejsca, w którym aktualnie była.
— Obiecaj mi jeszcze, że wszystko będzie dobrze. — Chociaż te słowa z ust Umbriela wcale nie były dla niej zapewnieniem, to liczyła, że gdy to usłyszy to jakkolwiek jej ulży. Mogło się wydarzyć wszystko, a ona nie miała nad tym żadnej władzy.
@Umbriel Degenhardt
Na jego słowa lekko uniosła brew ku górze, czując zmieszanie. Rozumiała, że mąż chciał zażartować z całej sytuacji, jednak nie był to ten z kategorii śmiesznych. Posłała mu spojrzenie, a po chwili przeniosła je na swoją sztalugę, na której był obraz, którym się akurat zajmowała.
— Jasne, mam jeszcze więcej tajemnic, które od tylu lat pielęgnuje. Chcesz zgadywać dalej? — odpowiedziała mu zadziornie. — Nie wiem jakie masz plany, a pomimo tego, że nie wydaje mi się, aby jakkolwiek nas to dotknęło, po prostu mam jakieś dziwne, złe przeczucie. — Wyjaśniła swoje wcześniejsze słowa, chcąc zakończyć temat. Nie było sensu dyskutować o tym czy faktycznie odciśnie to na nich jakieś piętno. Nieważne jak bardzo chciałby ją uspokoić to nie dałby rady. Czuła niepokój, który kłębił się w jej żołądku i nie dawał spokoju.
— Dobrze wiesz, że muszę sprzedawać obrazy — mruknęła cicho, niezadowolona słowami męża. Rozumiała jego przekaz i troskę, ale jakieś irracjonalne wieści w gazecie nie mogły zastopować jej kariery. — Nie kontroluję tego od kogo wezmę zamówienie, ani kto będzie chciał ze mną porozmawiać na wystawie. Nie będę unikać każdego czarodzieja.
Zirytowała się tą wiadomością, a jej słowa w tamtym momencie były za mocne i za dosadne. Całe życie poświęciła na swój rozwój, aby uzyskać jakąkolwiek renomę w artystycznym światku, a mogła wszystko stracić ze względu na jakiegoś szaleńca. Nie miała dostępnej czarnej listy, by unikać nieodpowiednich ludzi. Zresztą nawet jakby miała to nic by to nie zmieniło - jej kariera nie mogła upaść z dnia na dzień. A Umbriel wiedział ile poświęciła by dojść do miejsca, w którym aktualnie była.
— Obiecaj mi jeszcze, że wszystko będzie dobrze. — Chociaż te słowa z ust Umbriela wcale nie były dla niej zapewnieniem, to liczyła, że gdy to usłyszy to jakkolwiek jej ulży. Mogło się wydarzyć wszystko, a ona nie miała nad tym żadnej władzy.
@Umbriel Degenhardt