Niekoniecznie był nastawiony na sztukę per se. Kochał ją - kochał poezję, śpiew, balet, operę i teatr. Każdą formę sztuki, która oddawała duszę i pokazywała światu, że człowiek potrafi stworzyć coś wspaniałego. Nie uważał się jednak za znawcę, niemalże wręcz nazwałby siebie samego ignoranta. Może troszkę więcej wiedział o operze, czy raczej - o śpiewie samym w sobie. Coś łapał, kiedy rozmawiał z niesamowitymi osobistościami, które tworzyły i reowały, ale nadal - gdzie temu było do jakiejkolwiek wiedzy! Za daleko. Kiedy spotykasz się w gronie ludzi warto jednak mieć w głowie jakieś podstawy, żeby... zagaić temat. Tak jak Kayden poszedł kiedyś na wyścigi abraksanów, które zupełnie go nie interesowały. Poszedł tam, żeby mieć o czym porozmawiać. Wiedza była potęgą nie tylko wtedy, kiedy wykorzystywałeś ją praktycznie. Była też walutą w twoich dłoniach, żeby kogoś kupić. Czyjąś uwagę, atencję, sympatię, żeby zabłysnąć w towarzystwie i pokazać się jako ta "wyedukowana persona". Wśród czarodziei czystej krwi było to wręcz wymagane. Nacisk pojawiał się ze wszelkich stron, żeby prezentować się najlepiej, jak tylko jesteś w stanie, a nawet i lepiej, niż po prostu możesz. Masz być kimś więcej. Czymś więcej. Wykroczyć poza człowieczeństwo i stać się nadistotą. Jak Aydaya Prewett.
Uśmiechnął się ze zrozumieniem i skinął głową na hasło, że to wszystko w pośpiechu, że przelotem, że w sumie to czasu nie było, a jak był to trzeba było go przeznaczyć na wszystko, tylko nie na to. Rozumiał, nie ma problemu - to tylko farbki, natomiast było zaskakujące, że po prostu je miał... i teraz było jasne. Choć czemu zostały mu wciśnięte i na co jego matka liczyła - tego wcale pewien nie był. Wspomnienie o siostrze było bardzo abstrakcyjnym elementem. Najbardziej z tego wszystkiego, wbrew pozorom. Ponieważ z jakiegoś powodu Philip mówił niemal o wszystkim - ale o siostrze nie wspomniał nigdy ani słówkiem. I Laurent w zasadzie nie wiedział nawet, jak się do tego ustosunkować, czy w ogóle pytać, czy to po prostu jakiś kink ze strony Philipa i tak mówił do jakiejś panienki, z którą sypiał, a która chciał, żeby dom przypilnował. Więc nie powiedział nic, tylko skinął tą głową, tylko się uśmiechnął. Ciężko mówić, żeby znał jego brata, wydawał się bardzo rozsądną osobą... rozsądniejszą od samego Philipa, prawdę mówiąc. Ale ewidentnie nie byli w najlepszych stosunkach ze sobą, co było widoczne na tamtym przyjęciu. A jego siostra? Musiała być jakimś odludkiem, albo chowali ją pod kloszem, że nigdy o niej nie usłyszał. Może to był delikatny temat, może była bardzo chora, albo... coś z nią było nie tak? Wprawiło go to w lekki dyskomfort.
- Czujesz się artystycznie? - Poruszył stopą w górę i w dół, odlepił skroń od pięści, na której się podpierał i usiadł prosto. - Nigdy nie widziałem, żeby ciągnęło cię do czegoś więcej poza fotografią. - Dobry nastrój... Laurent niekoniecznie był w świetnym nastroju. Nie był jednak też w złym. Utrzymywał się on na pułapie neutralności, gdzie niewiele cię denerwowało czy smuciło. Niewiele jednak miało szansę cię też rozbawić. Coś za coś. Dawno już przecież dotarliśmy do odkrycia, że nie da się wyrwać tylko jednej emocji, a zostawić całą resztę. - Nie chcę cię ograbiać z takiego majątku, panie malarzu. - Zażartował i podniósł się. Nie wybrał się w końcu w ten rejs, żeby siedzieć w czyjejś kajucie, a już na pewno nie po to, żeby siedzieć w kajucie Philipa. - Może razem z Williamem będziecie malować kry na oceanie? Kto wie?