Jonathan tylko kiwał głową na jej odpowiedzi. Absolutnie rozumiał jej frustrację i nie miał zamiaru przerywać. Niech się wykrzyczy, on nie miał zamiaru się bronić. Zepsuł fatalnie parę spraw, użył złych słów. Należało mu się. Ten jeden raz przyznawał się do porażki jak nigdy.
Ale niektórych rzeczy wolałby nie słyszeć. "Zawsze będę cię wspierać" — ile by dał, żeby to nigdy nie padło. Nie krzyczała już. Była spokojna. Podeszła bliżej i bał się, jak daleko się zatrzyma. Nieświadomie wstrzymał oddech. Ale zatrzymała się w stosownej do sytuacji odległości. Na szczęście. Na nieszczęście. Sam już nie wiedział.
Skrzywił się. Jej słowa zabolały. Zdeptały tą małą iskierkę nadziei na to, że cokolwiek mogłoby między nimi zaistnieć. Chociażby na jeden moment. Tylko tyle chciał.
— Weź no, nie mów tak. To brzmi, jakbym właśnie oznajmił, że umieram na jakąś poważną chorobę. Po prostu... zignoruj, że coś takiego wiesz. Czy coś. I ten, daj mi drugiego papierosa.
Był niesamowicie pobudzony. Dlatego kopał. Dlatego jego ręce wędrowały od twarzy do kurtki cały czas. W przypadku kurtki to nie był jedyny powód, ale papieros w dłoni rozwiązałby wiele jego problemów w tym momencie.
Wyciągnął rękę wiedząc, że zaraz dostanie upragnioną trutkę. Cały czas unikał patrzenia na nią. Na tą roznegliżowaną skórzaną sukienkę, tak dobrze opinającą jej ciało. Skąd ona w ogóle coś takiego wzięła? Czemu musiała to ubrać właśnie dzisiaj? Cały czas zastanawiał się, czy nie dać jej swojej kurtki do okrycia się pod pretekstem obniżonej temperatury. Ale w tym momencie bardziej potrzebna była jemu.
— I się nie dziw, że nie chciałem ci powiedzieć, bo czasem wiedza bywa zgubna. Im mniej się wie, tym lepiej się żyje. Moje motto życiowe.