Jonathanowi bardzo przeszkadzało, że nie mogli dojść do porozumienia. A sam nie wiedział, jak to rozwiązać. Był prostym człowiekiem, dla niego "temat nie istniał" był wystarczający. Niestety Geraldine miała do dyspozycji cały swój umysł, dlatego czasami musiało dojść do zgrzytu z posiadaczem pięciu szarych komórek.
Nie chce przestać go dotykać? Na pewno. Jonathan chciał wierzyć w to, że powiedziała to automatycznie jako wyraz buntu. Każesz mi się bardziej zakrywać? Dobrze, na następne spotkanie przyjdę w bieliźnie. Nie chciał chwytać się myśli, że być może faktycznie miała na myśli to, co powiedziała. To by było za dużo.
— Napić się!? — Rzucił jej spojrzenie pełne nieuzasadnionego wyrzutu. Odebrał słowa Yaxley jako zaproszenie do wspólnego picia. A wtedy jakiekolwiek zasady go opuszczały. I ona o tym dobrze wiedziała. Gdyby teraz się napili... Nie ręczył za siebie. A zaraz potem zaczął gadać rzeczy, których nie chciał, ale tak wyszło. Zupełnie, jakby chciał się dalej kłócić bez powodu. — Dobra, idź się napić. Rzeczywiście, ty musisz się napić. Takich strasznych rzeczy się dzisiaj dowiedziałaś. Że podobasz się jakiemuś przychlastowi, no tragedia.
Przesunął wzrok z jej oczu na usta, bo coś mu nie grało. Filtr się fajczył. Złapał go dwoma palcami i wyrzucił, samemu się parząc, ale było to niczym w porównaniu z wewnętrznym bólem istnienia.
— Prawie byś się spaliła. Nie sądzę, że picie teraz to dobry pomysł. — Teraz brzmiał spokojniej. Wciąż zdenerwowany, ale jakby dawał jej dobrą radę mimo tego.
Swoim papierosem jeszcze mógł się zaciągnąć ostatni raz, po czym pozbył się go.
— Ja mam ochotę się zajebać, ale nie mogę. Nawet, jakbym tej starej raszpli kark skręcił to niczego nie cofnę.
Rzucił jeszcze parę przekleństw, to na sytuację, to złe siły losu, to na siebie za uronienie kilku słów za dużo.
— Dobra, idź sobie pić. Ja idę do domu.