Nie był nigdzie brudny, ale też nie rozumiał dlaczego mu się tak przyglądała. I jeszcze to pytanie o dzisiejsze plany. Powinna się cieszyć, że poświęcił się dla niej i wziął ją na to przyjęcie. Dostała na pamiątkę ekskluzywne zaproszenie, które może sobie oprawić w ramkę i powiesić nad łóżkiem, albo na suficie.
Dyskretnie jej odpowiedział, co to jest, kiedy wspomniała o dziwnie wyglądających ziemniakach. Naprostował ją, że to były jednak ślimaki, jedna z popularnych potraw francuzów. Owoce morza. Nie miał jej za złe, że nie wiedziała. Nie wychowywała się w takich warunkach, wiedzy, pozycji, szlachectwie co on. Po to go miała, aby najwyraźniej uczył ją tej całej elity bogactwa, czego to nie jedzą. To nie były ziemniaki co zawsze przygotowywała babcia. To było danie jednego z najlepszych kucharzy w mieście. Dla pocieszenia, dodajmy że czarodzieja.
- Aż to takie dziwne? Jemy.Zdziwiony jej pytaniem, odpowiedział prawdę. Dla siebie byli jak zderzenie dwóch przeciwnych światów. Biedy i bogactwa. Wychowywali się w innych warunkach. Zasadach, tradycji rodzinnych. Wrócił do obserwacji otoczenia. Ktoś go zauważył, uniósł mu kieliszek z szampanem na przywitanie. Renigald uczynił to samo, skoro wciąż trzymał Penny kieliszek.
Kolejne jej komentarze. Aż wywrócił oczami teatralnie i spojrzał na nią wprost dość poważnie.
- Jesteśmy w miejscu publicznym. Muszę udawać, że Cię lubię, że jesteśmy razem. Ludzie patrzą. Tutaj nie trudno o plotki. Rozejrzyj się. Biznesmeni, celebryci, dziennikarze, politycy, właściciele swoich interesów. Każdy kimś jest. Nie przyzwyczajaj się do tych komplementów, bo nie wiem, kiedy znów je usłyszysz.
Wypalił jej prawie szeptem, ale tak, aby słyszała to wyraźnie. Mógłby ją zranić tymi słowami. A może faktycznie ją zdążył polubić? Była ładna. Ale była Weasley. Rodzice jej nie zaakceptują. Wiedział o tym. Bo była biedna. Bo była z rodziny szlamolubców.
Po tych słowach wyjaśnienia, wrócił do dalszej obserwacji otoczenia. Penny pewnie pozwoliła sobie na spróbowanie przysmaku, kiedy dostała sygnał od Malfoya, że jej cel oddalał się od jego matki.
”Jakie chodźmy?” – zdziwił się nieco. Sądził pewnie, że pójdzie ona sama, ale nie z nim. Westchnął. Czy ona potrzebowała go przy sobie, ze względu na jego nazwisko? Odstawił kieliszek i ruszył za Penny, szybko ją doganiając. Podeszli wspólnie do Pani Larson.
Zawołał w kierunku kobiety, która po usłyszeniu swojego nazwiska, przystanęła i spojrzała w ich kierunku, z lekkim uśmiechem, pytająco.
- Moja… partnerka, chciała Panią poznać i zamienić kilka słów.
Wskazał na Penny, jeżeli stała u jego boku. On także uśmiechnął się życzliwie.