05.03.2024, 21:32 ✶
– Och figurka, dałem jej już figurkę, ale myślę... sądzę, że to stanowczo za mało wobec tego co powinienem jej dać. – westchnął nieco żałośnie i z kieszeni wyciągnął garść monet, drobniaków, knutów danych dodatkowo "na resztę", pieniądze jego własne, z których nie musiał rozliczać się z matką. To było dziwne uczucie, normalnie bowiem, nigdy nic mu nie brakowało. Nie potrzebował pieniędzy, bo wszystko czego potrzebował ofiarowała mu Knieja. Nawet jego serdeczna przyjaciółka, stojąca przed nim Brenna była w pewnym sensie darem Kniei. To ona przyszła do niego, to tam spotkali się pierwszy raz.
Z Norą było zupełnie inaczej. Dziewczynka, którą poznał, a potem kobieta się stawała, zachwycała go i przyciągała swoją odmiennością, miejskością, spontanicznością mierzoną w zupełnie innym wymiarze. I nagle zaczęło mu doskwierać, że w sumie nic nie miał. Nagle cały jego świat, to było za mało, żeby móc jej zaimponować, możliwości zdawały się zbyt skromne. Gorycz i frustracja wypełniały młodzieńcze serce, a w ciągu roku bardzo nie miał z kim o tym pomówić.
Zacisnął usta.
– Coś wymyślę, te kwiaty, może jakiś wieniec z kwiatów, które są tylko w Kniei? Mogę... mogę trochę wydłużyć im życie, mogę sprawić, że na moment zatrzyma się czas, to byłby... to byłby dobry pomysł tak.– mamrotał do siebie, spoglądając w kierunku puszczy, jakby miał już teraz podskoczyć, przemienić się w ptaka i lecieć, realizować swój plan.
Reakcja Brenny wbiła go w konsternację, a że temat był delikatny skulił się nieco, interpretując jej słowa jako przyganę (trochę nią to było właśnie).
– Sądzisz, że nie będzie miała ochoty się całować...? Wydawało mi się, że nasi rówieśnicy już to robią... Ale jak mówisz, że to za szybko... To może lepiej, to może znajdę sposób, żeby ziemia po mnie nie przyszła. – to był niewygodny temat. Opuścił głowę i zaczął skubać mankiet koszuli, rozdrapując łatę, wbijając palce w szwy. – Jakby się okazało, że mnie nie lubi, to chyba w ogóle nie byłoby problemu co nie...? Z resztą, ona i tak za moment znowu wyjedzie i znowu nie będziemy się widzieć cały rok... – bąknął pod nosem, godząc się ze stratą zanim w ogóle ta zaistniała.