Martwiła się o niego? Jakie to miłe z jej strony. Tak bardzo miłe, że aż strach było to zapamiętać. Wolałby puścić w niepamięć jej troskę. Bo jeszcze rozchoruje się od wspominania tej zatroskanej jej buźki. Wtedy będzie mogła zostawić go w Mungu i nigdy więcej nie oglądać.
Niestety, jak już nawet wcześniej ją uprzedził, mieli udawać, grać parę. Nie było mowy o czymś poważniejszym. Zwyczajna para. No chłopak i dziewczyna. Kolega i koleżanka. Na tym koniec i kropka.
Dogonili, a raczej podeszli do Panny Larson, która nie miała problemu z rozpoznaniem jego aroganckiej osoby. Uśmiechnął się uprzejmie, jak na syna swojej matki i ojca przystało.
- Moja matka jest najlepsza w tym co robi. Nie ma sobie równych. Bardzo cieszy nas Pani obecność.Odpowiedział ze spokojem, uprzejmym tonem, ukrywając sztuczność, prezentując swoje słowa i czyny perfekcyjnie. Być celebrytą, bogaczem, trzeba być także dobrym kłamcą i aktorem. Ujął dłoń Panny Larson i ucałował jej wierzch. Innym słowy, przywitał ją odpowiednio. Niezależnie od tego, czy była tutaj zaproszona jako gość, czy jednocześnie wykonywała swój zawód.
Kiedy wspomniał o swojej partnerce, zauważył to badawcze spojrzenie na ubranie Penny. ”Wiedziałem, że tak będzie…” – pomyślał. Miał już jednak na ewentualne pytania, wytłumaczenie. Był w tym dobry. Babsztyl był spostrzegawczy. Jeżeli opisze w swoim artykule, że wśród takich osobistości, była żebraczka, oberwie mu się. Widocznie Penny ratowała od pośmiewiska jego osoba. Że była jego partnerką.
Penny dostała w końcu oczekiwane pytanie i miała okazję się wysłowić. Ale widząc, że nieco milczy, Renigald postanowił przejąć pałeczkę. Zdążył jedynie otworzyć lekko usta, uchylić je a wtedy panna Weasley przemówiła. Odzyskała głos? Wspaniale. ”Nie palnij nic głupiego. Nie palnij nic głupiego. Nie palnij nic głupiego... Zaraz, co?” – mówił w myślach jak mantrę, ale w pewnym momencie poczuł się jakby dostał w łeb. ”Kochany Renigald?” – powtórzył w myślach. Po sobie tego nie okazywał, bo nawet stał prosto z uśmiechem nadal tak uprzejmym jak przy rozmowie z Larson. Mieli przecież udawać. Udawali. Penny przecież nauczyła się grać. Ale mogła odpuścić z tym ”kochany”.
Przegięła trochę.Słuchając jej dalej, liczył że skończy się tylko na temacie, jaki chciała z nią podjąć. Kto jednak odwiedzi ich lokal, który przyciągać mógł tylko produktami, a nie samym wyglądem? Nie jego problem. Było dobrze. Było chyba, za dobrze. Kiedy usłyszał kolejne słowa, jakby zachłysnął się powietrzem. ”Niedługo Malfoy?” – on się przesłyszał?
Przegięła dosłownie.Z kulturą, zaciśniętą dłonią w pięść przystawił do ust, aby odkaszlnąć.
- Przepraszam.Nieodpowiednio zwrócił na siebie uwagę. Mając ochotę posłać Penny chodne spojrzenie. Wręcz mordujące.
- Poważnie Malfoy?
Larson wydawała się być zaskoczona i oczekiwała od niego potwierdzenia. Zapytała unosząc brew ku górze. Utkwiwszy w nim spojrzenie, jakby niedowierzania?
- Oczywiście.
Odparł z uśmiechem. Na wszystkich demonów świata, objął ją w pasie przyciągając do siebie. Pochylił do niej i pocałował ją w policzek, dyskretnie szepcząc jej do ucha ostrzegawczo. A że miała rozpuszczone włosy, to pewnie zakryły część jego twarzy. Bowiem powiedział tylko jedno słowo.
- Przegięłaś.
Cofnął się aby uroczo na nią spojrzeć, jakby świata poza nią nie widział. W żołądku go aż skręcało. Ze stresu. Czemu jednak się stresował? Nie miała przecież od niego pierścionka. Nie potwierdzi się to, że są zaręczeni. Można rzec, że to jeszcze przed nimi. Nie ogłaszali tego oficjalnie. A pierścionek od niego powinien być drogi, najpiękniejszy. Kosztowny w galeonach. Nie miała przecież takiego. Nie uwierzą.