Do niedawno bardzo rzadko zwracał uwagę na uczucia innych ludzi i nie zawracał sobie głowy tym, jaką reakcję u innych mogły wywołać jego słowa. Między nim a Laurentem było sporo nieporozumień o różnym stopniu natężenia, a teraz chciał uniknąć ich tak długo jak to możliwe. Szczerość również wydawała mu się bardzo ważna, choć nie zawsze popłacała. Jednak lepsza była niewygodna prawda, niż piękne kłamstwa. Nie uszło jego uwadze to, że Laurent spojrzał nieco w bok, jakby ta rama łóżka i okno wydały mu się nagle bardzo interesujące.
— Mam młodszą siostrę, Ludovicę. Jest twoją rówieśnicą. W przeciwieństwie do mnie i do naszego brata, ona nie została zawodniczką Quidditcha ani nie ma powiązań ze sportem świata czarodziejów, tylko pracuje jako sekretarka w Biurze Aurorów. Z tego względu nie można uznać ją za prawdziwą celebrytkę, ale jest jednak sławna... Mam z nią znacznie lepsze relacje, niż z naszym bratem i możemy na siebie wzajemnie liczyć. Jest też moją przyjaciółką i wskoczylibyśmy za sobą w ogień. Po powrocie mogę was poznać, jeśli chcesz. O ile się nie znacie, bo została przydzielona do Slytherinu. — W tym momencie przybliżył Laurentowi postać swojej siostry, która miała lat tyle co on i była Ślizgonką na tym samym roczniku. Pomimo typowych dla rodzeństwa małych zgrzytów pomiędzy nimi (jak to rodzeństwem!) starają się wspierać wzajemnie i dzielić się swoimi sekretami. Ludovica była osobą, której opowiedziałby o swojej relacji z Laurentem.
Oczywiście, bez imion. Na wiele to by się nie zdało, gdyby okazało się, że oni się znają. Jego siostra nie była celebrytką, ale była sławna... jest również znana ze swoich flirtów i romansów z osobami o wysokim statusie społecznym oraz ze skandalu ze swoim udziałem, jakoby rzekomo wdała się w romans z szefem Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów i zdobyła posadę sekretarki przez łóżko. To nie była prawda, ale plotka obiegła świat czarodziejów i wpłynęła na ich opinię. Udziela się też w wydarzeniach świata czarodziejów. Do tego dochodzi bycie siostrą znanego sportowca.
— W przypadku tych wszystkich złych rzeczy to wydaje się oczywiste i do nich mnie akurat nie ciągnie. Nikogo nie powinno ciągnąć. — Będący bogaczem Philip doskonale wiedział o tym, że czarodzieje o podobnym statusie materialnym mieli skłonności do wydawania swoich pieniędzy na rzeczy wyjątkowo szkodliwe, jak narkotyki. Nie zamierzał po nie sięgać - niszczyły one życie uzależnionemu od nich człowiekowi, ale także jego bliskim. Uzależnienia to nie tylko kwestia pieniędzy, ale przede wszystkim - problemów życiowych i niemożność właściwego ich rozwiązania. Coś, co nie było mu obce, jednak nie uciekał w tego rodzaju używki. Alkohol pił jak większość osób, zachowując w tym stosowny umiar. — Słuszna uwaga, Laurie. Wnioskuję, że mówisz z własnego doświadczenia. — Philip miał podstawy aby uważać Laurenta za człowieka o otwartym umyśle, co też mogło wynikać z różnicy wieku pomiędzy nimi. Nie twierdził, że sam zamyka się na wszystko, jednak jest już ukształtowany. Jednocześnie pod pewnymi względami zdołał się zmienić albo otworzyć się na nowe rzeczy..
— Najwyraźniej jeszcze nie odkryłem się od tej strony. — Zanim odpowiedział na to pytanie to uśmiechnął się subtelnie, w sposób zdradzający lekkie zmieszanie. Starał się w ten sposób zamaskować to, że jak dotąd romantyczne gesty nie były mu do niczego potrzebne. Do niedawna bycie zakochanym było dla niego obcym stanem. Sam romantyzm na razie pozostawał czysto teoretycznym pojęciem i to się nie zmieni dopóki nie spróbuje przełożyć go na praktykę. Do tego też potrzeba odpowiednich okoliczności. Laurent miał do niego niezgłębione jak samo morze pokłady wyrozumiałości - bo po tym wszystkim byli tu i teraz oraz go nie ganił oraz wydawał się być rozbawiony.
— Z pewnością to byłoby niezapomniane doświadczenie, jednak nie wydaje mi się to rozsądne. Sam mówiłeś, że trzeba mieć otwarty umysł... tylko w granicach rozsądku. Nie zamierzam pozwolić na to abyś pływał w lodowatej wodzie, jeszcze byś się rozchorował i spędził resztę tego rejsu w kabinie. — Philip postanowił rozważyć luźną propozycję Laurenta odnośnie przepłynięcia się w kierunku oceanu i lodowców, którą jednak musiał stanowczo i zarazem uprzejmie odrzucić. To nie było rozsądne. Laurent nie cieszył się najlepszym zdrowiem, a po długiej kąpieli w lodowatej wodzie ono niechybnie uległoby znacznemu pogorszeniu. Przemawiała przez niego troska. Nie byłby jednak sobą, gdyby nie uśmiechnął się znacząco po zakończeniu swojej wypowiedzi. — Dotrzymałbym ci towarzystwa, gdybyś chciał. — Nie miał na myśli samej kajuty, ale przede wszystkim to samo łóżko.
— Nie zastanawiałbym się nad tym, w moim wykonaniu najpewniej kry wyglądałyby jak białe plamy na wodzie. — Niebędący artystą Philip naprawdę nie miał pojęcia o malowaniu, więc gdyby się za to zabrał to efekt jego starań dorównywałby pięcioletniemu malarzowi. Nie byłoby to wybitne dzieło, którego jedyną wartość stanowiłoby to, że widnieją na nim jego personalia i z tego względu mogłoby zostać wystawione na aukcji charytatywnej.