06.03.2024, 14:48 ✶
Nie wątpił w to, że mężczyzna prędzej czy później wróci do sklepu. Ale też nie zamierzał w tej konkretnej chwili przejmować się tym jakoś szczególnie. Bo przecież zawsze można było liczyć na to, że tym razem to jego nie będzie akurat na miejscu. Albo że pod rękę nawinie się inna osoba, którą można byłoby wysłużyć się podczas ewentualnej sprzeczki. Nie było sensu, by przejmować się tym na zapas. W końcu – jak okazywało się choćby w tej sytuacji – jakieś niespodziewane wyjście zawsze mogło się znaleźć. Co więcej, mogło się przy tym nawet obejść bez ofiar w ludziach i wyposażeniu sklepu.
– Tak, możliwe, że wyszła jednak trochę wcześniej – bez większego przejęcia wzruszył ramionami, dając tym samym do zrozumienia, że w zasadzie nie było to jakoś szczególnie istotne. Nie udało się, Malfoy nie ruszył natychmiast ku drzwiom i nie wypadł na zewnątrz w poszukiwaniu Penny. Trudno, nie ma co załamywać rąk nad tym drobnym niepowodzeniem i tracić energii na dalsze trwanie przy informacji, że owszem, Weasley na pewno wciąż jeszcze była gdzieś całkiem niedaleko.
Z dwojga złego… lepszy jednak Malfoy od poirytowanego klienta.
– Dość… enigmatycznie – skwitował kolejne słowa blondyna, parskając przy tym krótkim śmiechem. Penny zrobiła coś, co powinna natychmiast odkręcić? A więc dzień jak co dzień, nic specjalnego ani nawet szczególnie zaskakującego. Tymczasem patrząc na Renigalda można było odnieść wrażenie, że tym razem rzeczywiście dziewczyna przeszła samą siebie i że chodziło o coś całkiem poważnego. Albo – co było znacznie bardziej prawdopodobne – że Malfoy dramatyzował. Najpewniej zupełnie niepotrzebnie, ale trudno było go o to winić, skoro dzięki temu udało się wykorzystać go do pozbycia się ze sklepu jakiegoś natręta.
– A tyle się przed chwilą nagadałeś o kulturalnym podejściu do sprawy… Nie dajesz najlepszego przykładu… – z udawaną dezaprobatą zacmokał i pokręcił głową w odpowiedzi na postawione pytanie. I nie, nadal nie zamierzał nawet próbować udawać, że ani trochę go to nie rozbawiło. – Zwyczajnie… byłeś pod ręką. I widocznie całkiem nieźle się dogadaliście, nie ma co robić z tego jakiejś wielkiej sprawy.
Raz jeszcze wzruszył ramionami, póki co gryząc się jeszcze w język, by nie wytknąć mu kolejnych – być może dość nierozsądnie wypowiedzianych – słów. Bo cóż to tam było o finansowaniu ich sklepu? Rzecz na pewno warta zapamiętania. I wykorzystania w stosownym czasie – choćby po to, by móc zagrać Malfoyowi na nerwach. Tak w ramach rozrywki.
– Tak, możliwe, że wyszła jednak trochę wcześniej – bez większego przejęcia wzruszył ramionami, dając tym samym do zrozumienia, że w zasadzie nie było to jakoś szczególnie istotne. Nie udało się, Malfoy nie ruszył natychmiast ku drzwiom i nie wypadł na zewnątrz w poszukiwaniu Penny. Trudno, nie ma co załamywać rąk nad tym drobnym niepowodzeniem i tracić energii na dalsze trwanie przy informacji, że owszem, Weasley na pewno wciąż jeszcze była gdzieś całkiem niedaleko.
Z dwojga złego… lepszy jednak Malfoy od poirytowanego klienta.
– Dość… enigmatycznie – skwitował kolejne słowa blondyna, parskając przy tym krótkim śmiechem. Penny zrobiła coś, co powinna natychmiast odkręcić? A więc dzień jak co dzień, nic specjalnego ani nawet szczególnie zaskakującego. Tymczasem patrząc na Renigalda można było odnieść wrażenie, że tym razem rzeczywiście dziewczyna przeszła samą siebie i że chodziło o coś całkiem poważnego. Albo – co było znacznie bardziej prawdopodobne – że Malfoy dramatyzował. Najpewniej zupełnie niepotrzebnie, ale trudno było go o to winić, skoro dzięki temu udało się wykorzystać go do pozbycia się ze sklepu jakiegoś natręta.
– A tyle się przed chwilą nagadałeś o kulturalnym podejściu do sprawy… Nie dajesz najlepszego przykładu… – z udawaną dezaprobatą zacmokał i pokręcił głową w odpowiedzi na postawione pytanie. I nie, nadal nie zamierzał nawet próbować udawać, że ani trochę go to nie rozbawiło. – Zwyczajnie… byłeś pod ręką. I widocznie całkiem nieźle się dogadaliście, nie ma co robić z tego jakiejś wielkiej sprawy.
Raz jeszcze wzruszył ramionami, póki co gryząc się jeszcze w język, by nie wytknąć mu kolejnych – być może dość nierozsądnie wypowiedzianych – słów. Bo cóż to tam było o finansowaniu ich sklepu? Rzecz na pewno warta zapamiętania. I wykorzystania w stosownym czasie – choćby po to, by móc zagrać Malfoyowi na nerwach. Tak w ramach rozrywki.