Jego zadaniem nie było ratowanie mugoli. Jego powinnością było znalezienie śladów czarnej magii, które albo kryły się pomiędzy sadzą i dymem, albo nie było ich wcale. Nie był dobry w zaklęcia rozpraszające, ale miał bardzo dobre oko do wypatrywania śladów tego paskudztwa. Tak i przyglądał się ścianom i gruzom, kiedy tutaj chodził, przyglądał się pobojowisku, które i tak było tylko wypadkową głównego epicentrum wydarzenia, do którego powinien zmierzać. Teraz. Powinien tam iść, albo biec w podskokach, ale nie mógłby przejść obok czyjejś prośby o pomoc obojętnie. Wizja śmierci była realna - jak realne byłyby kruki, które czekały na przeprowadzenie duszy na drugą stronę. Wierzeń było mnóstwo, a Cainowi było w większości obojętne, jak ktoś przy nim by to nazwał. Został wychowany w rodzinie, która nieszczególnie dbała o takie rzeczy, ale jednocześnie w rodzinie czarodziei, która żyła pośród mugoli. Ewangelicyzm i stara kultura czarodziei mieszała się w jedną papkę. Morrigan mogła obserwować oczami swoich czarnych posłańców, ale chyba nie miała na to ochoty. Przecież jej uwaga godna była tylko prawdziwych bitew. To zaś nie była żadna walka. To było masowe morderstwo.
Spojrzał za siebie, na boki, dla upewnienia się, że nikt tutaj nie idzie, nie spogląda, nie zwróci na niego szczególnej uwagi. Mieszanie magii w świat mugoli - czy była większa głupota? O, z pewnością. Gorączkowa myśl o tym, że nie powinien, była tylko jednym punkcikiem temperatury w obliczu tego wszystkiego. Nie, nie powinien, wiedział o tym. Ta myśl, ten jeden punkcik, zagotował w garze - i niczego zupełnie nie zmienił. Podniósł odrobinę ciśnienie, kiedy Cain poprawił różdżkę i uniósł ją, żeby rozsunąć ostrożnie rumowisko - ostrożnie, bo precyzyjnie, bo nie za mocno, nie za gwałtownie, niee za wysoko - nie za bardzo. Żeby nie zwracać nadmiernej uwagi gotów był prześlizgnąć się pod tym rumowiskiem, utrzymując je w górze, do potrzebującego, wyciągnąć go ostrożnie i dopiero wtedy je puścić. Ale najpierw musiał wiedzieć, co w ogóle dzieje się w środku i w jakim stanie jest mężczyzna. Czasami bywało to najbardziej zgubne - ruszyć kogoś, kto jest ranny. Chciał go jednak przynajmniej zabezpieczyć, żeby ktoś miał szansę mu pomóc. Jeśli tylko Cain miał szansę dojrzeć rannego to postarał się poukładać rumowisko zaklęciem teleportacji tak, żeby pozwoliło na proste dostanie się do rannego - i wtedy zawoła tamtych ratowników, że tutaj jest ktoś ranny, a sam się ulotni w bok uliczki. A jeśli nie - to wejdzie do środka ostrożnie i sam go odszuka.
Ryzyko kalkulowane? Chuja tam. Cain był cały spięty, bo nie mógł mieć oczu dookoła głowy, a niechciane spojrzenia mogły być wszędzie - chociażby z jakiegoś okna, gdzie akurat rodzina nie opuściła mieszkania. Dostałby za to baty od Moody i to spore. Prawie dłoń mu drżała z tego napięcia - tak mięśni, jak i nerwów w środku. Było jednak coś, co warte było wszelakiego ryzyka - i było to ludzkie życie.
Translokacja - próba wydostania mężczyzny spod gruzów
Sukces!
Akcja nieudana