10.12.2022, 13:43 ✶
- Czy teraz musisz przejść przez trzy próby, by udowodnić, że to ty masz do niego prawo, a potem uwolnisz wszystkich nieszczęśników, których zwiodły dzięki twojemu urokowi? – dokończył jej opowieść, kąciki warg zadrgały mu mimowolnie, bo jeżeli było coś, czemu Darcy absolutnie nie umiał się oprzeć (poza ładnymi blondynkami, ale brunetki przecież też umiały być miłe) to były opowieści. A historia o czarodziejce, co ukradła urok wili, już sama układała się w jego głowie! Te trzy panny przy stoisku zresztą pamiętał, jak ostatni idiota na ich widok wpadł na inny stragan…
Darcy zawiesił się na moment, próbując przypomnieć sobie coś więcej o wilach. Czy umiały zmieniać kształty? Maskować się? Wpływać na umysły (tak, by widziały coś, co nie należy, a nie by chłopcy szaleli, że to umieją, Darcy wiedział, był niestety bardzo podatny na ich urok...) Niestety, ani nigdy nie był dobry z ONMS (czy o wiłach w ogóle uczono na tym przedmiocie…? Nie był pewien, może przegapił lekcję?), ani nie myślał zbyt sprawnie, po tym, jak upił ostarowego wina. Dziś widział takie panny między stoiskami i był prawie – że – pewny, że wszystkie były blond, ale jakby się zastanowić, jeżeli willa była matką, a ojciec był ciemnowłosy, to ta tutaj mogłaby być ciemnowłosą willą…
Nie. Na pewno nie.
Prawda?
Lockhart pewnie normalnie nie brałby tego pod uwagę, ale teraz ciągle tkwił częściowo we własnym świecie fantazji, a w ustach wciąż czuł smak wina. Zresztą dość szybko doszedł do wniosku, że właściwie to nieważne, wiła, nie wiła, kobietom nie odmawia się przecież tańca (chyba że są tą dziwną Krukonką z krostami na całej twarzy i haczykowatym nosem, która obserwowała go z kątów i opowiadała w piątej klasie, że są parą, bo raz podał jej książkę, której nie mogła dosięgnąć w bibliotece). Poza tym była Ostara, święto nadejścia wiosny i dni światła. Na pewności siebie Darcy'emu nigdy nie zbywało, a alkohol też przecież robił swoje.
Różdżkę zamaszystym gestem umieścił w dziurze w pniu, na którym siedział, tak, by pozostawić trochę światła. A potem złożył przed Lyssą ukłon, prawdziwie dworny, wyciągając od niej rękę, wnętrzem dłoni obróconą w górę. Chciała tańczyć? Proszę, będą tańczyć. Później Darcy może się chwalić, że tańczył z wilą w lesie, a nawet jeżeli Lyssa nie była wilą, to Lockhartowi w takich opowieściach nie przeszkadzało.
Poza tym będzie z tego doskonała scena do książki.
- Panienka pozwoli?
Darcy zawiesił się na moment, próbując przypomnieć sobie coś więcej o wilach. Czy umiały zmieniać kształty? Maskować się? Wpływać na umysły (tak, by widziały coś, co nie należy, a nie by chłopcy szaleli, że to umieją, Darcy wiedział, był niestety bardzo podatny na ich urok...) Niestety, ani nigdy nie był dobry z ONMS (czy o wiłach w ogóle uczono na tym przedmiocie…? Nie był pewien, może przegapił lekcję?), ani nie myślał zbyt sprawnie, po tym, jak upił ostarowego wina. Dziś widział takie panny między stoiskami i był prawie – że – pewny, że wszystkie były blond, ale jakby się zastanowić, jeżeli willa była matką, a ojciec był ciemnowłosy, to ta tutaj mogłaby być ciemnowłosą willą…
Nie. Na pewno nie.
Prawda?
Lockhart pewnie normalnie nie brałby tego pod uwagę, ale teraz ciągle tkwił częściowo we własnym świecie fantazji, a w ustach wciąż czuł smak wina. Zresztą dość szybko doszedł do wniosku, że właściwie to nieważne, wiła, nie wiła, kobietom nie odmawia się przecież tańca (chyba że są tą dziwną Krukonką z krostami na całej twarzy i haczykowatym nosem, która obserwowała go z kątów i opowiadała w piątej klasie, że są parą, bo raz podał jej książkę, której nie mogła dosięgnąć w bibliotece). Poza tym była Ostara, święto nadejścia wiosny i dni światła. Na pewności siebie Darcy'emu nigdy nie zbywało, a alkohol też przecież robił swoje.
Różdżkę zamaszystym gestem umieścił w dziurze w pniu, na którym siedział, tak, by pozostawić trochę światła. A potem złożył przed Lyssą ukłon, prawdziwie dworny, wyciągając od niej rękę, wnętrzem dłoni obróconą w górę. Chciała tańczyć? Proszę, będą tańczyć. Później Darcy może się chwalić, że tańczył z wilą w lesie, a nawet jeżeli Lyssa nie była wilą, to Lockhartowi w takich opowieściach nie przeszkadzało.
Poza tym będzie z tego doskonała scena do książki.
- Panienka pozwoli?