07.03.2024, 23:38 ✶
Bulstrode mógłby się swobodnie z Louvainem nie zgodzić. Nie w kwestii tego, że wszyscy tutaj byli nieprzyzwoicie przystojni, oczywiście, rozchodziło się bardziej o to, co właściwie kochały media. Ludzie idealni? Śmieszne. Prasa tylko czyhała na to, aż któraś z pięknych buziek z okładek popełni błąd, nawet ten najmniejszy, bo wtedy przecież zyskiwały jakiś charakter, zamiast tylko uśmiechać się grzecznie i bezosobowo. Może właśnie dlatego pierwsze miejsce tego całego rankingu zajął nie jakiś czystokrwisty paniczyna, a kierowca Błędnego Rycerza, który wziął się bogini raczy wiedzieć skąd i wcale nie zachowywał się perfekcyjnie. Był ekscentryczny, a przynajmniej takiego słowa lubiano używać w tych bardziej zgrabnych artykułach. Sprawiał też, że krew buzowała w żyłach i otaczająca go aura tajemniczości, a także podejrzenia co do jego poprzedniego życia (najpewniej prowadzonego po niewłaściwej stronie prawa) zachęcały wręcz do fantazjowania. Tak przynajmniej twierdziła radośnie Lorraine, kiedy rozmawiała z nim po przeczytaniu tego przeklętego artykułu. Ale jeśli chodziło o fantazjowanie akurat, to ona zdawała się zwykle stać pierwsza w kolejce.
- A żebyś się nimi udławił - mruknął pod nosem na odzywkę Louvaina, krzywiąc się przy tym tylko odrobinę. - Brzmi rozsądnie, może da się zrobić - parsknął jeszcze w stronę Tośka, ale prawda była taka, ze trochę go chyba przy tym skręciło, bo sobie przypomniał że Stanley to przecież każdego dnia o poranku, jak najgorszy przyjaciel i zdrajca, to sobie popijał kawkę z tą jego byłą, żmiją okrutną, w sensie Ludovicą. Ona do opisu Borgina całkiem nawet pasowała, pomijając fakt że żadną nimfą nie była, prędzej jakąś wodną wiedźmą; blond włosy miała, nogi miała, cycki miała. Ale Stanleyowi wystarczyły zaledwie wizytacje po ich stronie biura.
Zamachał ręką lekceważąco, chcąc dać Tośkowi znać, że to nic, tak mu się tylko zakrztusiło trochę i nie musi mu się teraz przyglądać przecież. Ostatnie czego teraz potrzebował, to spowiadać się kolegom z tego, że w sumie to się ten wianek wrzucił i to właśnie z Brenną. Tym bardziej, że właśnie byli w środku dyskusji na temat tego czy lepiej ją ukrzyżować, czy może odpuścić jej wszelkie winy.
- Stonuj trochę Louvain, bo my się tutaj przyszliśmy kulturalnie ojebać na pieniądze, a nie prowadzić krucjatę na temat tego, kogo warto obracać. Antoś wyraźnie cierpi na przypadek miłości beznadziejnej, który ciągnie się za nim jeszcze od szkolnych czasów - wyciągnął rękę i poklepał Borgina po ramieniu. - Jakbyś raz na jakiś czas wyszedł z burdelu i zajął się swoją narzeczoną, to kto wie, może sam byś się nieszczęśliwie zakochał, zamiast machać podczas sabatu wiankiem pewnej blondynki.
- Właśnie, Anthony, jak tak ci śpieszno do zapominania o Longbottom, to zawsze my ci możemy spróbować znaleźć jakąś śliczną i wcale niegłupią laleczkę. Może Lestrange się nawet specjalnie postara, skoro mu ta Brenna taką solą w oku - przyklepal jeszcze raz plamę na koszuli, w końcu jednak dając sobie spokój i na powrót sięgając po wcześniej porzuconą szklankę i upijając z niej nieco.
- A żebyś się nimi udławił - mruknął pod nosem na odzywkę Louvaina, krzywiąc się przy tym tylko odrobinę. - Brzmi rozsądnie, może da się zrobić - parsknął jeszcze w stronę Tośka, ale prawda była taka, ze trochę go chyba przy tym skręciło, bo sobie przypomniał że Stanley to przecież każdego dnia o poranku, jak najgorszy przyjaciel i zdrajca, to sobie popijał kawkę z tą jego byłą, żmiją okrutną, w sensie Ludovicą. Ona do opisu Borgina całkiem nawet pasowała, pomijając fakt że żadną nimfą nie była, prędzej jakąś wodną wiedźmą; blond włosy miała, nogi miała, cycki miała. Ale Stanleyowi wystarczyły zaledwie wizytacje po ich stronie biura.
Zamachał ręką lekceważąco, chcąc dać Tośkowi znać, że to nic, tak mu się tylko zakrztusiło trochę i nie musi mu się teraz przyglądać przecież. Ostatnie czego teraz potrzebował, to spowiadać się kolegom z tego, że w sumie to się ten wianek wrzucił i to właśnie z Brenną. Tym bardziej, że właśnie byli w środku dyskusji na temat tego czy lepiej ją ukrzyżować, czy może odpuścić jej wszelkie winy.
- Stonuj trochę Louvain, bo my się tutaj przyszliśmy kulturalnie ojebać na pieniądze, a nie prowadzić krucjatę na temat tego, kogo warto obracać. Antoś wyraźnie cierpi na przypadek miłości beznadziejnej, który ciągnie się za nim jeszcze od szkolnych czasów - wyciągnął rękę i poklepał Borgina po ramieniu. - Jakbyś raz na jakiś czas wyszedł z burdelu i zajął się swoją narzeczoną, to kto wie, może sam byś się nieszczęśliwie zakochał, zamiast machać podczas sabatu wiankiem pewnej blondynki.
- Właśnie, Anthony, jak tak ci śpieszno do zapominania o Longbottom, to zawsze my ci możemy spróbować znaleźć jakąś śliczną i wcale niegłupią laleczkę. Może Lestrange się nawet specjalnie postara, skoro mu ta Brenna taką solą w oku - przyklepal jeszcze raz plamę na koszuli, w końcu jednak dając sobie spokój i na powrót sięgając po wcześniej porzuconą szklankę i upijając z niej nieco.