Ten błąd, jaki właśnie poczyniła, był bardzo poważny. Zrobiła coś, co nie było tylko skaleczeniem, ale mogło być głębszą raną. Ona tego nie widziała. On to widział bardzo dobrze. I jedyne co w tej chwili mógł DLA NIEJ zrobić, to grać dalej. Co prawda, mógłby się temu wyrzec. Zaprzeczyć. Powiedzieć, że to nieporozumienie, są tylko koleżeństwem, partnerstwem biznesu. Ale nigdy parą. Gdyby sto zrobił, postawiłby ją w sytuacji ośmieszenia. Poniżenia. Dla siebie, fali krytyki, jak traktuje kobiety. Bo może faktycznie byli tutaj tacy, co nie mieli problemu z mieszania się ze sobą statusów społecznych. Czy Penny Weasley była gotowa na atak psychiczny? Który, jeżeli nie dzisiaj, powstanie na dniach?
Renigald dostrzegał wszystkie detale zachowania Larson. Jej pytanie. Jej badawcze spojrzenia. Jej udawana gra. Jak każdego tutaj. ”Spaliłaś Penny… Cokolwiek chciałaś osiągnąć. Spaliłaś.” – rzekł w myślach, jakby chciał jej to przekazać do umysłu. Jej, umysłu.
Wtuliła się, kiedy ją objął. Zniósł to. W tym momencie czuł się zobowiązany ją chronić. Przed spojrzeniami. Zaciekawionymi, zainteresowanymi, chciwym, zazdrosnym, poniżającymi, krytykującymi, nawet od pozytywnej strony. Wszystkimi. Zrodzą się plotki. A tego chciał uniknąć. Nie uniknie.
Malfoy chciał przejąć dalszą konwersację z dziennikarką. W momencie, kiedy usłyszał słowa koleżanki odnośnie uczuć.- Penny…
Chciał jej przerwać. Ale nie. Ona drążyła dalej. Wciąż udawał aktorsko uśmiechniętego jej ukochanego, widział po Larson, że to nie przejdzie.
Renigald widział, że granica została napięta. To nie wróżyło niczego dobrego. To się rozejdzie. Weasleyowa wyjmowała z torebki wizytówkę. Nie chciał jej tego zabraniać, gdyż była tutaj w tym celu. Doświadczała sama właśnie rozmowę i styczność z celebrytą innych wymiarów. Innej dziedziny. Wyniosłości. Rozejrzał się przy okazji, dostrzegając okoliczne spojrzenia. Oby ta informacja nie dotarła do jego rodziców. Będzie skończony.
Kobieta ostatecznie, przyjęła wizytówkę i przeprosiła, oddając się, że musi z kimś porozmawiać. Renigald skinął głową i podążył następnie wzrokiem za jej sylwetką, chcąc wiedzieć, gdzie się kieruje, jak daleko. Do Blacka. Wtedy Malfoy spojrzał na Weasley dość poważnie.
- Co. To. Było?Zapytał dość poważnie, stając już przed nią. Mówił dyskretnie, ciszej, aby tylko ona słyszała.
- Zdajesz sobie sprawę z konsekwencji?
Zapytał, nie ukrywając przy niej tego, że popełniła chyba największy grzech swojego życia. Większy, niż zakup lokalu na granicy skrzyżowanych ulic Horyzontalnej z Nocturnem.
Czekał na jej odpowiedź. Ale czy się doczekał? Już ktoś do nich podszedł. Okoliczny, słyszał rozmowę.
- Renigald, poważnie? Zaręczyłeś się?
Skierował spojrzenie na dwie dziewczyny. Rosierowa i jej kumpela. Brunetka i blondynka. Kuzynka zlustrowała z zaciekawieniem jego partnerkę.
- Cóż… Nie planowałem tego ogłaszać, tutaj.
Kręcił dalej. Choć może widziała, to jednak nie skomentowała tego w co się wpakował. Pozwoliła sobie pociągnąć rozmowę z nimi.
- Jak się poznaliście? Jak się w sobie zakochaliście?
Brnęła dalej. Ciekawa. Choć może wyglądała na pindę, w drogiej pomarańczowej sukience, z fioletowymi dodatkami. Biżuterii pełnej złota. Jej koleżanka, kumpela też wystrojona bogato. Choć w ciemniejszych barwach sukience. Dłuższej, niż posiadała Rosierowa.
Renigald musiał przejąć tę rozmowę. Inaczej Penny znów coś schrzani. Jego mózg pracował w zawrotnych obiegach.
- Znamy się z Hogwartu. Może nie przepadaliśmy za sobą, to jak się mówi… Po latach to się zmienia? Jest pracowita. Odważna. Gotowa podjąć ryzyko.
Spojrzał na Penny. Jakby faktycznie mu na niej zależało. Nawet, jeżeli to była tylko gra. Udawana, gra.
- Nie zależało jej ani razu na moich pieniądzach. Ani nazwisku. Tylko żebym był obok i pomógł rozwinąć jej skrzydła. Nie istnieją między nami granice społeczne, majątkowe. Nie powinno się na to zwracać uwagi. Nie mógłbym znaleźć drugiej takiej jak Penelope.
Takimi słowami, mógłby chyba każdej zawrócić w głowie. Mówiąc prosto w oczy, przekonująco. Robił to po to, aby podtrzymać grę. A kiedy opuszczą to przyjęcie, uchleje się chyba na amen. Wyklinając ten dzień po wsze czasy.
- Urocze…
Odezwała się koleżanka kuzynki Renigalda. Spojrzenie zaraz przeniosło się na Weasleyową. Potwierdzi, czy zaprzeczy jego słowom?