Nicholas nie spodziewał się tego usłyszeć, że Laurent, po alkohol sięgał częściej. Czy miało to związek z ostatnimi wydarzeniami? Wtedy, ostatnio gdy był u niego, na te kilka godzin. Zaznaczył że nie pije. Ale mimo wszystko, ukradł tego jednego, czy dwa łyki. Z jego szklanki. Symbolicznie. Teraz? Bał się? W ten sposób chciał zapomnieć o tym, że ktoś wtargnął na teren jego posiadłości, w celu zastraszenia? Miałoby sens. Czy może winnym tego było pojawienie się Dante? Bardziej prawdopodobna opcja. Bowiem, skoro domniemany śmierciożerca został przepędzony i miał jedynie za zadanie wprowadzić strach, zamieszanie. Tak z Dante mógł być poważniejszy problem. Skoro się pojawił, chciał czegoś. Chciał Lukrecję. Interesy. Czy może coś więcej? Coś innego?
Alkohol, nie rozwiązywał problemów. Z naukowego badania pośmiertnego nawet mózgu, wyniszczał go doszczętnie. W tym myślenie.
Tłumaczył się. Że pije, ale mało. Jednak sięga po niego częściej.
Upomniał? Zasugerował? Zatroszczył się o jego zdrowie. Słabe selkie. Chorowite. Podatne na skaleczenia. Na duże obrażenia. Nie tylko fizyczne, ale i psychiczne? Na pewno sercowe. Był delikatny. Nicholas nie był uzdrowicielem. Mógł uchodzić bardziej za chodzącą śmierć, która czeka na moment, aby zabrać do ze sobą. W ciemność. Objąć swoją czarną szatą. Przytulić. Może i ożywić, jako swoją lalkę?
Musiało paść także ostrzeżenie z ust Nicholasa. Dodatkowo. Aby młody Prewett nie łączył także alkoholu z kąpielą. To już była granica wysokiego ryzyka. Dlaczego to robił? Sam nie wiedział. Miła odmiana? W Nicholasie, było coś miłego? Nie do przyjęcia.
Czekając na powrót gospodarza, Nicholas przy okazji analizował sytuację. To całe spotkanie. Spotkania wcześniejsze. Czy nie popełnił gdzieś błędu. Dlaczego w jego wnętrzu, otoczonym murem lodu pojawiły się rysy, pęknięcia. Tracił kontrolę? Nie mógł na to pozwolić.
Wzięło go na czułości? Nie spodziewał się tego pytania ze strony Prewetta. Nie odpowiedział nic. Ale poczuł jego dotyk na swoim ramieniu.
- Myślisz, że tego nie zrobię?Uniósł brew ku górze i oczywiście, zrobił to. Stanął z boku, obejmując go jedną ręką za plecami, po czym nieco się schylił przekładając drugą rękę pod jego kolana. Podniósł go i patrzył w oczy. A następnie, podszedł do kanapy, gdzie posadził na niej Laurenta. Stworzeniem, zwanym Dumą, nie przejmował się, jeżeli ten nie zamierzał go atakować, czy cokolwiek mu zrobić. Odprawi go najwyżej morderczym spojrzeniem. Jeżeli to w ogóle jakkolwiek zadziała.
Nie, żeby Nicholasowi wzięło na czułości. Choć według Laurenta tak mogło to wyglądać. W końcu Travers uczył się. Ale nie chciał tej edukacji pojmować. Burzyła jego dotychczasową harmonię życia i śmierci. Może powinien… wyjść? Dopuścić dzisiaj, to zbliżenie? Zanim kolejne pojawią się pęknięcia?