Składnia powodów, dla których ten alkohol tańczył pomiędzy dłońmi była tak duża, że wyliczenie jej byłoby aż tragicznie śmieszne. Przynajmniej dla niego. Nie, nie służyło to niczemu dobremu ani zdrowemu. Ale pozwalało zabić samego siebie na kilka chwil. Tylko rozsądek i świadomość tego, jakie to niebezpieczne, powstrzymywała go przed tym, żeby się zatopić w świecie doznań zgoła odmiennych od narkotyczno-alkoholowych snów. To, że to złe dla zdrowia - oj tak. Trzeba przecież wstawać każdego dnia wstawać, walczyć, uczyć się, perfekcyjnie ubrać, był idealnym synem, doskonałym prezesem tego miejsca, być Laurentem dla ludzi. Wino miało to do siebie, że mogłeś być przed nim zupełnie nikim, albo sobą w całości. Niewiele osób dawało to poczucie. Niewielu też jak wino upajało. Tak, Nicholas miał w sobie coś, co szeptało do człowieka, że może czuć się swobodnie i bezpiecznie. Czy każdy tak się przy nim czuł? Chciał to sprawdzić, przekonać się. Chciałby zobaczyć go w otoczeniu innych osób i jak wygląda jego codzienność, która nie jest umazana ich spotkaniami w bezpiecznych przystaniach, gdzie niczyje oczy nie mogły ich dojrzeć. Przynajmniej prócz tych skrzacich czy istot magicznych. Na pewno kiedyś będzie ta okazja... jeśli tylko ta relacja się utrzyma. Jeśli nie pęknie bajeczka, albo chłód lodowego pałacu nie odgoni zupełnie. Bo Laurent nawet nie pomyślał o tym, że ten pałac wręcz chętniej zapraszał do środka. Jakby dla niego tym alkoholem miało być ciepło drugiego człowieka.
Spoglądał z uwagą i zainteresowaniem na Nicholasa. Mówił coś, co było oczywiste, co zazwyczaj z ust innych ludzi mu przeszkadzało, drażniło, przytakiwał ze ślicznym uśmiechem. Czemu słowa Nicholasa nie wzbudzały w nim takich odczuć? Dlaczego były w swojej prostocie takie cenne, czemu jego odczucia brały je jako mądre? Skinął lekko głową. Skąd różnica? Philip cały czas powtarzał mu i tłukł do głowy, że powinien się lepiej odżywiać, zadbać o siebie. "Tak, wiem" - niektóre rozmowy łatwo skończyć. Czasem dodawane było do tego, że powinien zadbać o siebie tylko dla siebie samego. I co mu po tym? Chyba tylko to, że tyle ludzi przyszłoby na jego pogrzeb... Ciągle myślał o tym, że nigdy nie dostanie więcej wymarzonych kwiatów niż na swoim pogrzebie. Romantyzował to wręcz, choć ten romantyzm był ciężki, smutny, przykry. Co trupowi po kwiatach? One nie powędrują z nami do Limbo. Nie potrafił znaleźć odpowiedzi na swoje pytanie i nie potrafił zrozumieć, na czym polegała różnica. Po prostu... była. Odetchnął, bo fala smutku, jaka przepłynęła przez jego ciało prawie wprawiła go w płaczliwy nastrój ze swojego poczucia bezsilności.
- A zrobisz? - Jakakolwiek ta fala by nie była to została przemyta, przetarta. Oblepiona złotym światłem, które wysuszało piasek na plaży po sztormie. Za oknem jednak ciągle padał deszcz. Tapał i kapał, zsuwał się z dachówek i szumiał. Laurent naprawdę lubił ten dźwięk. Był kojąco-melancholijny. Uniósł nieco brwi, kiedy Nicholas się przesunął i... podniósł go. W zdziwieniu napiął się w pierwszym momencie, odruchowo objął blondyna za szyją. Duma szczeknął, a głęboki głos psiska przetoczył się po ciszy domu. - Siad! - Rzucił szybko i odruchowo Laurent, nieco się oglądając na jarczuka z rozgorączkowaniem, ale ten posłusznie, choć z niezadowolonym burknięciem, posadził tyłek na panelach. Selkie obrócił głowę do zupełnie nieporuszonego Nicholasa - jakby ten nie posiadał instynktu samozachowawczego... albo jego poziom zaufania do niego był tak wysoki, że nie pomyślał, że jarczuk mógłby mu coś zrobić przy samym Laurencie. Coś cennego. Coś cennego...
Napięcie trwało jedną chwilę, bo już w drugiej przylgnął do mężczyzny z lekkim niezrozumieniem tego wydarzenia, choć sam sobie tego zażyczył. Zajrzał w te oczy. Świat w nich był naprawdę kojąco spokojny. Odnajdywał w tym ukojenie prawie takie samo jak w morskich falach. Chyba nigdy czegoś takiego nie czuł. A może czuł, tylko teraz było to aż takie silnie świadome przez to, jak nierówne i niespokojne było jego życie ostatnio? Co ten człowiek krył za tymi oczami? O czym myślał, co krył w swoim wnętrzu, jakie okropne sekrety mogły się pojawić, które wszystko by zniszczył?
Choć Laurent marzył o bajce, to rycerze nie istnieli. Nawet jeśli Nicholas właśnie takim rycerzem się wydawał.
W tej rycerskości nie chodziło o to, że dumny mąż stanu, wojak, miał latać z różyczkami i prawić peony przed wybranką. Nie. Chodziło o pewność działań, o honor, o stawanie na wysokości zdania. Podejmowania walk twardymi rękoma, które stawały się miękkie, kiedy były wyciągane po kobiecą dłoń. Choć ta Laurenta wcale nie była ręką kobiety.
Takim sposobem znalazł się na kanapie i podwinął na niej nogi, spoglądając na swojego bohatera. I wyciągnął do niego dłoń, żeby usiadł obok. I ułożył się przy nim - objął go rękoma, położył głowę na jego klatce piersiowej. Przytulił. Wsłuchał kolejny raz w bicie jego serca. Kochał ten dźwięk. Tu-tum. Nie było piękniejszej melodii na tym świecie ani piękniejszej muzyki.
- Aż zaniemówiłem. - Wyznał, bo rzeczywiście, w przypływie emocji nawet nie wiedział, co powiedzieć.