[Sierpień 72] She was looking for the sword

Czuł się zaskakująco dobrze. Był zmęczony, trochę ubrudzony i poobijany, ale uśmiech nie schodził mu z twarzy. Niby przegrał i to nawet całkiem solidnie, ale i tak nie przyszedł tutaj dla wygranej. Już sam trening był dla niego nagrodą samą w sobie. W końcu sprawdził swoje zdolności z kimś nowym i wiedział, że ma przed sobą jeszcze sporo pracy. Siniaki, które załatwiła mu Brenna, będą mu o tym jeszcze długo przypominały. Pierwszy raz od dawna miał faktycznie wolny dzień i nie czuł się z tym źle. — No tak, powinienem od razu wziąć to pod uwagę. Patrząc na to, jak aktywne życie prowadzisz... powinienem się zapisywać miesiąc wcześniej? — odparł z lekkim rozbawieniem, z uśmiechem przyjmując jej komplement. Nie był jakoś szczególnie bardzo łasy na komplementy, ale i tak miło było jakiś usłyszeć. Szczególnie od niej, bo przecież dopiero co go pokonała. Miał jednak nadzieję, że przy okazji uda im się jeszcze omówić jego ewentualne błędy.
Nim zdążył do tego przejść, Brenna postanowiła uchylić mu nieco rąbka tajemnicy. Nie do końca spodziewał się historii z nożami, ale z drugiej strony — nie wyglądała na kogoś, kto zostałby wychowany w jakiś niewłaściwy sposób. Odpowiedzialna, zdolna i z mocnym poczuciem sprawiedliwości. To ostatnie podobało mu się najbardziej. Jasne, sporo ich różniło, ale miał wrażenie, że akurat w tym są do siebie dość podobni. — Szybko zaczęłaś. Ja miałem chyba z dziesięć czy jedenaście, gdy poprosiłem ojca o treningi. Tego typu aktywności raczej nie były u nas normą, ale mi się spodobało. Nie żałuję, chociaż teraz rozumiem, czemu przegrałem. Masz kilka lat doświadczenia więcej — dodał, posyłając jej przy tym teatralnie przesadzone spojrzenie pełne oburzenia. Następnie na chwilę skupił się na czyszczeniu broni, rozglądając się przy tym po okolicy. Zielono, cicho — zaskakująco przyjemna odskocznia od wiecznie zatłoczonego ministerstwa.
Gdy w końcu przeszli do omawiania pojedynku, z powagą i skupieniem wysłuchał jej uwag, notując w głowie kolejne rady i wskazówki. Było widać, że się na tym zna. — Podsumowując — muszę być bardziej uważny, głównie w obronie. Jestem przekonany, że siniaki będą mi przypominały o Twoich słowach — zaśmiał się, chowając ostrze do futerału. — Chciałbym się odwdzięczyć radami z mojej strony, ale obawiam się, że nie mogę powiedzieć niczego, czego byś już nie wiedziała — kontynuował, wstając przy tym z ziemi. — Skoro obserwowałaś za krótko to może... umówimy się na przyszły tydzień? Tutaj, w jakiejś sali. Dostosuję się do Twojego grafiku — dodał jeszcze, posyłając jej przy tym lekki uśmiech.