Niby tak, niby od dawna należała do rodziny, ciągle jednak miała dziwny respekt wobec Godryka. Miała wrażenie, że czasem patrzy na nią spode łba, jakby nie pasowała do tego miejsca. Trochę tak było. Zupełnie nijaka dziewczyna rzucona na salony Longbottomów, aż dziwne, że ich drogi nie rozeszły się dawno temu. Wiadomo, że mało które z dziecięcych znajomości miały szansę przetrwać, jakimś jednak cudem ta jej z Brenną i przede wszystkim Erikiem nadal miała rację bytu, już się od niej nie uwolnią, nie po tym, kiedy zostali rodzicami chrzestnymi Mabel. Znaczy wiedziała, że jakby tylko chcieli to mogliby się od niej odciąć jednak nic tego nie zapowiadało.
- W sumie i tak nie jest źle, skoro możesz zabrać pracę do ogrodu. Nie wszyscy mają taką możliwość. - Sama Nora większość dni spędzała zamknięta w kuchni, w której latem było naprawdę gorąco, nie było to nic przyjemnego.
- Z tego, co mi wiadomo, to w ministerstwie już mnie znają, Brenna zadbała o to, aby wszyscy brygadziści wiedzieli, gdzie można znaleźć najlepsze pączki. Myślisz, że moje paczki mogą zostać uznane za próbę przekupstwa? - Uniosła brew, bo zdarzało jej się wysyłać hurtowe ilości pączków na adres BUMu, może faktycznie nie do końca to przemyślała, teraz to się nawet trochę wystraszyła, bo wolałaby uniknąć problemów z prawem.
- Niee, to standardowe wypieki z menu, póki co się jego trzymam, przed jesienią pewnie przyniosę próbkę nowych wypieków. - Produkty, które oferowała swoim klientów wymieniała raczej sezonowo, to nie tak, że nie pracowała nad nowymi recepturami ciągle, tyle, że nie wszystko wchodziło do repertuaru, szczególnie, że miała już sprawdzone smaki, które pokochali goście Nory. Wolała za często ich nie zmieniać, miała świadomość, że jeśli ludzie się do czegoś przyzwyczają to ciężko będzie ich od tego oduczyć. Wbrew pozorom całkiem niezła z niej była przedsiębiorczyni!
Nie ma co ukrywać, że Norka nieco odbiegała od standardowego czarodzieja. Daleko jej było do wybitnego magika, zdecydowanie lepiej radziła sobie z praktycznymi zajęciami i zwyczajną pracą, która dla niektórych mogła wydawać się banalna. Z początku sama miała z tego powodu kompleksy, z czasem jednak zrozumiała, że nie warto. Nie wszyscy mogli być wybitnymi czarownikami jak Erik, czy Brenna, a świat potrzebował też takich ludzi jak ona.
- Nie, to nie tak. - Gdyby jej się spieszyło, to przecież by go tutaj nie odwiedziła! Wiedziała, że ta wizyta może potrwać dłuższą chwilę, jak zawsze. Nie umiała by odejść stąd bez słowa zostawiając karton. Chciała zobaczyć, czy Erikowi będą smakowały jej wypieki, nie zakładała oczywiście, że może być inaczej. Była bardzo pewna jakości swoich słodkości.
- Tak, to wyglądałoby cudownie. Błędny podwożący samotną matkę, nawaloną w środku dnia, pod jej miejsce pracy. Idealny plan. - Przewróciła oczami. Naprawdę wspaniały pomysł. Może i Mab była u dziadków, jednak osobie, jak ona nie wypadało zachowywać się w taki sposób, jeszcze ktoś by ją zobaczył i dopisał sobie do tego historię.
- Wiem. - Zgrabnie wykonała obrót na jednej nodze, aby pokazać się Erikowi w całej okazałości. - Szkoda, że tylko ty tak myślisz. - Dodała nieco rozczarowana. - Najpierw ten ktoś musiałby mieć niesamowitego pecha i przewrócić się na ziemię, nie umiem podnieść tak wysoko nogi, żeby na kogoś nadepnąć. - Nie wiedzieć czemu w tej chwili przypomniała sobie sytuację z przygotowań do Beltane, kiedy to przez podobne buty rozsypały się stoły, bo kilku chłopców wpatrywało się w nią zbyt długo, zarumieniła się na samą myśl o tym, co się wtedy wydarzyło.