Chciała mu to wyjaśnić. Bowiem na to czekał. Ale niestety ktoś musiał im przeszkodzić. Kuzynka w towarzystwie swojej kumpeli. Podążającej za nią jak służka za księżniczką. Odwalająca za nią zadania domowe. Nosząca zawsze jej zakupy. Piłująca paznokcie. I choć była ubrana również pod markę Rosierów, można było pomyśleć, że panna Rosier sama jej zafundowała taki prezent. Jego kuzynka lubiła jak inne damy jej zazdroszczą tego, co ona ma, ale one nie. Z charakteru może dosłowną pindą nie była, jak się na nią patrzyło. A może to były pozory?
Nie przedstawiał kuzynki ani jej koleżanki swojej partnerce. Uważając, że nie jest to konieczne i nie potrzebuje Ruda mieć dodatkowego problemu na swojej drodze. Przy okazji jednak była świadkiem różnego zachowania czarodziejów. Bogatych, w dodatku.
Przejął inicjatywę w rozmowie. Nie wiedzieć czemu, grał, udawał i ciągnął tę zasraną grę Penny. Ale tego co ona mu odpowiedziała, również się nie spodziewał. Nie zwróciła się do niego jego prawdziwym imieniem, a użyła jego drugiego. Takie sytuacje mógłby śmiało na palcach policzyć. Zwykle była upierdliwie czepliwa i specjalnie go przezywała, przekręcała jego imię. Dzisiaj, była jakaś, inna.
To zaskoczenie minęło w momencie, kiedy znów został nazwany dupkiem. Nieznacznie wywrócił oczami. To chyba wiedział każdy, kto z nim obcował, przebywał na każdej płaszczyźnie tej ziemi.
- Zdecydowanie, Isabell.Odpowiedział z podkreśleniem jej imienia. Ale już nie było mu wesoło, gdyż nieco spoważniał. Rozszyfrowała ich? Najwyraźniej. Z jej spojrzenia wyczytał to, co będzie później musiał zrobić. Jak jej powie prawdę, to się kurde uśmieje ona na wszystkie strony świata.
- Wystarczy.
Wysunął nawet dłoń, jakby chciał uspokoić emocje. Zrobił to w momencie, kiedy koleżanka jego kuzynki Isabell, odezwała się zwracając uwagę na aspekt zaręczenia się z dupkiem. Przyzwyczajony był do obrażania jego osoby, ale nie chciał, aby Penny w tym uczestniczyła.
- Jeżeli mogę was prosić. Zachowajcie to dla siebie.
Dość poważnie do tego się odniósł, przeskakując wzrokiem od jednej, do drugiej. Ostatecznie zatrzymując się na Isabell.
- Daj mi tydzień.
Tym razem on posłał jej spojrzenie, mówiące że prosi o czas na odkręcenie tego całego cyrku, albo wyjaśnienie tego nieporozumienia? Tej komedii? Albo rozegrania tego w najbardziej odpowiedni sposób? Może i po tym tygodniu sam do niej przyjdzie wyspowiadać się.
- Zgoda. Tydzień.
Isabell nie odpowiedziała od razu, będąc nadal rozbawioną, zaistniała sytuacją, lustrując sobie z zaciekawieniem Weasleyową. Ale zgodziła się dać kuzynowi czas, jednego tygodnia, nim pójdzie to dalej w świat. Jaka jednak była gwarancja, że dotrzyma słowa?
Renigald usłyszawszy odpowiedź, nic więcej nie odpowiedział. Objął Penny, z zamiarem oddalenia się.
- Chodźmy.
Zarządził. Aby oddalić się od wszystkich. Uniknąć spojrzeń. Kontaktu z matką. Z dziennikarzami. Zaciekawionymi oczami każdego, kogo mijali. Po drodze musiał niestety uśmiechać się do każdego, kto ich dostrzegał.