10.03.2024, 01:05 ✶
Już pierwsze przypadkowe słowa były błędem. Niby się znali, niby spędzili razem imprezę, ale i tak czuł, że wszyscy z niej byli mu obcy oprócz Morpheusa i Perseusa, no i oczywiście Nory, z którą widywał się niemal codziennie, aż dziwne, że tak mało z nią rozmawiał na zabawie, ale może to dobrze, dzięki temu nieco łatwiej będzie mu utrzymać rozgraniczenie pracy i życia prywatnego.
-Jasne, przepraszam.-pokiwał żywo głową. Głupio mu było, ale mówienie do siebie po imieniu nie było dużym ułatwieniem. Już wtedy w łazience ciężko było mu czasami mówić do niego po imieniu, a co dopiero teraz, kiedy byli w urzędzie i do tego mundury, inni ze służby dookoła. Nic się nie ukryje i wolał przypadkiem nie podpaść komuś ważnemu.
Nie powiedział dokładnie w czym problem, jak i nie powiedział otwarcie, że jest wilkołakiem, więc nikt nie ma mu nic do zarzucenia, a to, że on sam połączył wątki, to już inna sprawa. Widział za to jak jego mimika się zmienia i wahał się czy mówić dalej i co mówić, aż wyszło, jak wyszło. Nie umiał jednak sprecyzować jakie emocje właśnie słyszał. Ciekawość? Współczucie? Wilkołactwo nie było aż takie złe, w końcu przepada tylko jakieś 36 dni w roku jeśli też liczyć dzień przed i dzień po. Na pewno trzeba bardziej rozważnie planować wyjazdy.
-Em, sześć lat, tak na oko, więc. Nic nowego.-zaśmiał sie trochę nerwowo, umniejszając ważności problemu.-Jedna czwarta życia prawie, no i to na oko tyle mniej więcej ile żyje królik, ale chomika zdecydowanie przeżyłem.-tak było, ale czemu takie porównania dał? Jeszcze głupiej się czuł, co widać było po lekko niezręcznym uśmiechu.
Żarliwie pokiwał głową podając mu teczkę bez wahania, dopiero gdy poczuł brak jej ciężaru w dłoniach zrobiło mu się z tego powodu źle. Nie powinien mu nic dawać, w końcu te dokumenty są ważne i mają całą pasę personalnych informacji.
-Tam, dużo niewypełnionych bo na zaś jakbym coś źle napisał. Już kiedyś to pismo składałem, ale no wiadomo... Łańcuch przy budzie nie bardzo podziała.-zażartował besztając się w myślach, że warto czasem zamknąć jadaczkę. Pokiwał mądrze głową na jego słowa, rozumiejąc jego doświadczenie, w końcu nie jest jedynym wilkołakiem, jaki tu przychodzi i prosi o zamknięcie go na czas pełni.-A zmiany tak, były, ale i tak nie sądzę, żebyśmy się wpisali w to co akceptują. Ostatnio odmówili, a teraz niewiele się zmieniło. Tylko mama chciała, żebym i tak spróbował, bo nigdy nie wiadomo.-gadał, przestępując z nogi na nogę.-Może jak za kilka lat zrobimy kolejny remont, to wtedy się uda. Jeszcze trochę muszę zarobić na zamki, ale planujemy z mamą wyjazd niespodziankę za granicę dla taty. Nie wiemy jeszcze kiedy, ale głównie zbieramy teraz na to... Tata zawsze chciał pojechać do Norwegii, podobno tamte powietrze ma magiczne właściwości. Ja tam nie wiem czy w to wierzyć, ale nie będę mu psuć nadziei...-psuć nadziei? To nie brzmiało chyba odpowiednio.-Tak czy inaczej czemu by nie pojechać mimo wszystko.-uśmiechnął się widocznie żyjąc planami rodzinnymi. Nie mógł się doczekać wyjazdu, tylko jeszcze trochę musieli uzbierać. Rozgadał się i z zażenowaniem, uciekał wzrokiem na boki, popatrując co chwila na dokumenty, na Erika, jego dłonie, tam gdzie patrzyły jego oczy.
-Jasne, przepraszam.-pokiwał żywo głową. Głupio mu było, ale mówienie do siebie po imieniu nie było dużym ułatwieniem. Już wtedy w łazience ciężko było mu czasami mówić do niego po imieniu, a co dopiero teraz, kiedy byli w urzędzie i do tego mundury, inni ze służby dookoła. Nic się nie ukryje i wolał przypadkiem nie podpaść komuś ważnemu.
Nie powiedział dokładnie w czym problem, jak i nie powiedział otwarcie, że jest wilkołakiem, więc nikt nie ma mu nic do zarzucenia, a to, że on sam połączył wątki, to już inna sprawa. Widział za to jak jego mimika się zmienia i wahał się czy mówić dalej i co mówić, aż wyszło, jak wyszło. Nie umiał jednak sprecyzować jakie emocje właśnie słyszał. Ciekawość? Współczucie? Wilkołactwo nie było aż takie złe, w końcu przepada tylko jakieś 36 dni w roku jeśli też liczyć dzień przed i dzień po. Na pewno trzeba bardziej rozważnie planować wyjazdy.
-Em, sześć lat, tak na oko, więc. Nic nowego.-zaśmiał sie trochę nerwowo, umniejszając ważności problemu.-Jedna czwarta życia prawie, no i to na oko tyle mniej więcej ile żyje królik, ale chomika zdecydowanie przeżyłem.-tak było, ale czemu takie porównania dał? Jeszcze głupiej się czuł, co widać było po lekko niezręcznym uśmiechu.
Żarliwie pokiwał głową podając mu teczkę bez wahania, dopiero gdy poczuł brak jej ciężaru w dłoniach zrobiło mu się z tego powodu źle. Nie powinien mu nic dawać, w końcu te dokumenty są ważne i mają całą pasę personalnych informacji.
-Tam, dużo niewypełnionych bo na zaś jakbym coś źle napisał. Już kiedyś to pismo składałem, ale no wiadomo... Łańcuch przy budzie nie bardzo podziała.-zażartował besztając się w myślach, że warto czasem zamknąć jadaczkę. Pokiwał mądrze głową na jego słowa, rozumiejąc jego doświadczenie, w końcu nie jest jedynym wilkołakiem, jaki tu przychodzi i prosi o zamknięcie go na czas pełni.-A zmiany tak, były, ale i tak nie sądzę, żebyśmy się wpisali w to co akceptują. Ostatnio odmówili, a teraz niewiele się zmieniło. Tylko mama chciała, żebym i tak spróbował, bo nigdy nie wiadomo.-gadał, przestępując z nogi na nogę.-Może jak za kilka lat zrobimy kolejny remont, to wtedy się uda. Jeszcze trochę muszę zarobić na zamki, ale planujemy z mamą wyjazd niespodziankę za granicę dla taty. Nie wiemy jeszcze kiedy, ale głównie zbieramy teraz na to... Tata zawsze chciał pojechać do Norwegii, podobno tamte powietrze ma magiczne właściwości. Ja tam nie wiem czy w to wierzyć, ale nie będę mu psuć nadziei...-psuć nadziei? To nie brzmiało chyba odpowiednio.-Tak czy inaczej czemu by nie pojechać mimo wszystko.-uśmiechnął się widocznie żyjąc planami rodzinnymi. Nie mógł się doczekać wyjazdu, tylko jeszcze trochę musieli uzbierać. Rozgadał się i z zażenowaniem, uciekał wzrokiem na boki, popatrując co chwila na dokumenty, na Erika, jego dłonie, tam gdzie patrzyły jego oczy.