10.03.2024, 12:54 ✶
Gdyby kiedykolwiek przyszło mu na myśl, żeby całkiem na serio zaproponować Malfoyowi wysłuchanie ewentualnych zwierzeń i tego, co mogłoby mu zalegać na wątrobie, sercu, czy dowolnym innym organie, prawdopodobnie sam musiałby poddać w wątpliwość swoją kondycję psychiczną. Tymczasem jednak, przyglądając się blondynowi przez dłuższą chwilę, chyba powinien wziąć pod uwagę, że najwyraźniej ktoś musiał porządnie zdzielić w łeb właśnie jego. Ewentualnie to, że tym razem rzeczywiście Penny wpadła na coś całkiem niezłego, o czym najwyraźniej zapomniała go uprzedzić odpowiednio wcześniej. W zasadzie obie wersje można było uznać za prawdopodobne.
W pierwszej chwili na słowa Malfoya zareagował cichym parsknięciem. Jego chęć umówienia się z Penny byłaby chyba jedną z ostatnich rzeczy, o jakie mógłby go podejrzewać, więc… to chyba dość oczywiste, że nie mógł potraktować jego wypowiedzi poważnie. Po części również dlatego, że poważnych zwierzeń też ani się nie spodziewał, ani takowych nie oczekiwał. Dalsza część wypowiedzi, w której przewinęło się dodatkowo nawiązanie do rzekomego narzeczeństwa, także nie mogła zostać potraktowana zbyt poważnie. Są po prostu jakieś granice absurdu, a w tym wypadku te zdecydowanie zostałyby przekroczone. Mimo wszystko, sugerując się zachowaniem rozmówcy, raczej trudno byłoby też jednoznacznie zaklasyfikować jego słowa jako zwykły żart. Coś więc widocznie było na rzeczy, ale wciąż jednak Terry bliższy byłby podejrzeniom, że należałoby się zastanowić nad poczytalnością Renigalda.
– Bredzisz, Malfoy – westchnął więc w końcu, przyglądając mu się spod nieznacznie uniesionych brwi. – Poza tym wydaje mi się, że Penny naprawdę doskonale zdawałaby sobie sprawę z tego, z czym miałyby się wiązać zaręczyny z tobą
Zarówno spojrzenie, jakim obdarzony został Malfoy, jak i wymowne zaakcentowanie poszczególnych słów w wypowiedzi Terry’ego powinny chyba dość jasno dawać do zrozumienia, że na myśli miał nieco inne konsekwencje niż te, które chodziły po głowie blondynowi. Te, które wiązały się raczej z tym, że ten był po prostu sobą i że absolutnie nikt, kto całkiem przypadkiem nie postradał kompletnie zmysłów, nie zdecydowałby się dobrowolnie na zaręczyny z nim.
– No i wydaje mi się, że raczej zauważyłbym, gdyby w ostatnim czasie ktoś przypadkiem transmutował jej mózg w kupę gnijących glonów, więc… Podtrzymuję, bredzisz – zakończył wypowiedź lekkim wzruszeniem ramion. Choć musiałby przyznać, że perspektywa zaręczyn tych dwoje byłaby faktycznie całkiem zabawna, to jednak wciąż trudno byłoby wyobrazić sobie okoliczności, w jakich do podobnego incydentu miałoby dojść. Nawet, jeśli na brak wyobraźni Terrance narzekać zdecydowanie nie mógł. W tym wypadku była to jednak najwyraźniej kwestia tych przekroczonych granic absurdu, poza którymi odnaleźć mogli się jedynie ci, którym na stałe lub tymczasowo pomieszało się w głowach. Ani do pierwszej, ani do drugiej grupy Terry aktualnie nie był w stanie się zaliczyć, toteż trudno było się dziwić, że pierwszym i naturalnym odruchem było uznanie słów Malfoya za zwyczajne brednie. W dodatku podchodzące pod kategorię tych, których nawet nie dało się sklasyfikować jako względnie udany żart.
W pierwszej chwili na słowa Malfoya zareagował cichym parsknięciem. Jego chęć umówienia się z Penny byłaby chyba jedną z ostatnich rzeczy, o jakie mógłby go podejrzewać, więc… to chyba dość oczywiste, że nie mógł potraktować jego wypowiedzi poważnie. Po części również dlatego, że poważnych zwierzeń też ani się nie spodziewał, ani takowych nie oczekiwał. Dalsza część wypowiedzi, w której przewinęło się dodatkowo nawiązanie do rzekomego narzeczeństwa, także nie mogła zostać potraktowana zbyt poważnie. Są po prostu jakieś granice absurdu, a w tym wypadku te zdecydowanie zostałyby przekroczone. Mimo wszystko, sugerując się zachowaniem rozmówcy, raczej trudno byłoby też jednoznacznie zaklasyfikować jego słowa jako zwykły żart. Coś więc widocznie było na rzeczy, ale wciąż jednak Terry bliższy byłby podejrzeniom, że należałoby się zastanowić nad poczytalnością Renigalda.
– Bredzisz, Malfoy – westchnął więc w końcu, przyglądając mu się spod nieznacznie uniesionych brwi. – Poza tym wydaje mi się, że Penny naprawdę doskonale zdawałaby sobie sprawę z tego, z czym miałyby się wiązać zaręczyny z tobą
Zarówno spojrzenie, jakim obdarzony został Malfoy, jak i wymowne zaakcentowanie poszczególnych słów w wypowiedzi Terry’ego powinny chyba dość jasno dawać do zrozumienia, że na myśli miał nieco inne konsekwencje niż te, które chodziły po głowie blondynowi. Te, które wiązały się raczej z tym, że ten był po prostu sobą i że absolutnie nikt, kto całkiem przypadkiem nie postradał kompletnie zmysłów, nie zdecydowałby się dobrowolnie na zaręczyny z nim.
– No i wydaje mi się, że raczej zauważyłbym, gdyby w ostatnim czasie ktoś przypadkiem transmutował jej mózg w kupę gnijących glonów, więc… Podtrzymuję, bredzisz – zakończył wypowiedź lekkim wzruszeniem ramion. Choć musiałby przyznać, że perspektywa zaręczyn tych dwoje byłaby faktycznie całkiem zabawna, to jednak wciąż trudno byłoby wyobrazić sobie okoliczności, w jakich do podobnego incydentu miałoby dojść. Nawet, jeśli na brak wyobraźni Terrance narzekać zdecydowanie nie mógł. W tym wypadku była to jednak najwyraźniej kwestia tych przekroczonych granic absurdu, poza którymi odnaleźć mogli się jedynie ci, którym na stałe lub tymczasowo pomieszało się w głowach. Ani do pierwszej, ani do drugiej grupy Terry aktualnie nie był w stanie się zaliczyć, toteż trudno było się dziwić, że pierwszym i naturalnym odruchem było uznanie słów Malfoya za zwyczajne brednie. W dodatku podchodzące pod kategorię tych, których nawet nie dało się sklasyfikować jako względnie udany żart.