[20.06.1972 | Wrzosowisko] Niedźwiedzia przysługa

Śniło mu się, że lata. Że w jednej chwili jego ciało stało się nieważkie i uniosło ponad łąki; widział w dolę całą Dolinę Godryka i swój samochód zaparkowany na tyle podwórza, jadeit pastwisk i szmaragd kniei, sznur potoku, przytulone do siebie budynki Lecznicy Dusz i posiadłość majaczącą w oddali - to chyba siedziba Longbottomów, jeśli pamięć go nie zawodziła. Widział łaciate krowy nieśpiesznie sunące w morzu kwiatów i koty wylegujące się na dachach. A potem wzniósł się coraz wyżej, i wyżej, wprost w objęcia puszystych obłoków, aż wszystko zniknęło w bieli.

Bukłak był zbędny; złożenie jego ciała na wrzosowiskach wyrwało go z letargu. Ostrożnie uchylił powieki, nie do końca pamiętając co się wydarzyło. Zaskoczyła go obecność mężczyzny, którego z całą pewnością nie znał, dlatego też poruszył się niespokojnie, jakby chciał się odsunąć. Zaraz jednak się opamiętał, podniósł do pozycji półsiedzącej i wolną dłonią przetarł zmęczoną twarz.

— Co się stało? — zapytał wreszcie ochryple, zawstydzony swoją własną niemocą. Wspomnienia wyłaniały się nieśpiesznie z odmętów pamięci; brązowa kulka tańcząca na wrzosowisku. Niedźwiedź. Wszedł do lasu, a właściwie na brzeg kniei. Rozejrzał się niespokojnie; pamięć urywała się w zupełnie innym miejscu, przez co czuł się jeszcze bardziej niepewny i skonsternowany. — ...dźwiedź. Nie-dźwiedź. Był tu. Olbrzymi. Co się z nim stało?

Ostatnie spojrzenie w stronę Kniei, a potem znów na nieznajomego. Teraz miał okazję przyjrzeć mu się bliżej i stwierdził, że mężczyzna ten miał całkiem przyjemną aparycję. Lubił ludzi o przyjemnej aparycji. Dawny Laurence poszedłby nawet o krok dalej i wykorzystałby swój urok, wdał się z nim we flirt i zrobił wszystko, by przekonać go do siebie, by dał się zamknąć w jego ramionach. Ale nowy Laurence zostawił resztki swojego uroku na Manhattanie, wyzbył się chęci posiadania drugiego człowieka na wyłączność, nie chciał już nigdy więcej krzywdzić.

Patrzył więc. Mógł tylko tyle. Mógł aż tyle.