10.03.2024, 22:11 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 10.03.2024, 22:56 przez Król Likaon.)
Heloł, heloł! Robisz podejście numer dwa do przekonania do siebie biednego Ponuraka. Wykonaj standardowy rzut kością na swój poziom Wiedzy przyrodniczej. Niech kości zawsze ci sprzyjają!
Krytyczna porażka — Ponurak wyrywał się swojemu właścicielowi i spróbował rzucić na ciebie, pragnąc przygwoździć cię do ziemi. Chociaż wróciłeś do ludzkiej formy, tak dalej cuchnąłeś dla niego mokrym niedźwiedzim futrem. Czworonóg zawarczał, obijając twoją klatkę piersiową przednimi łapami i zbliżając swój pysk do twojej twarzy. Ostre zęby błyszczały groźnie, a w oczach zwierzęcia tliło się rozjuszenie, gdy próbowało cię zastraszyć.
Akcja nieudana — Chociaż słowa Erika uspokoiły zwierzę na tyle, aby pozwoliło podejść ci bliżej, tak kolejna próba przekonania Ponuraka, że ty to faktycznie ty, zakończyła się niepowodzeniem. Pies zaczął trząść się i skomleć, jakby wciąż widział w tobie ponad trzystu-kilogramową dziką bestię. W końcu, przerażony, wyrwał się z objęć właściciela i uciekł w kierunku lasu. Oddalił się na parę dobrych metrów, spoglądając nieufnie w twoją stronę. Było jasne, że nie zbliży się ponownie zbyt szybko.
Słaby sukces — Ponurak zaskomlał, gdy podszedłeś bliżej, jednak nie wyrwał się Erikowi. Zamiast tego wtulił się w swojego właściciela, jakby tylko on był w stanie go przed tobą uchronić. Mogłeś wyczuć, że pies nie czuje się zbyt komfortowo i stara pozostać w bezruchu, jakby w ten sposób chował się przed zagrożeniem z twojej strony. Dał się jednak dotknąć, co samo w sobie było swego rodzaju sukcesem....?
Sukces — Gdy znalazłeś się bliżej, Ponurak pociągnął parę razy nosem, nieco bardziej skupiając się interpretacji twojego zapachu. Parsknął parę razy, jakby wywąchał coś, co mu nie podpasowało, jednak koniec końców... Zaakceptował twoją obecność. Wyciągnął się na ziemi, położył po sobie uszy i oparł głowę o podłoże, wbijając spojrzenie w odległą taflę jeziora. Uspokoił się.
Krytyczny sukces — Zmniejszenie odległości pomogło Ponurakowi zrozumieć, jakie zaszły w tobie zmiany, Samuelu. Początkowo dominująca woń niedźwiedzia ustąpiła nowemu zapachowi człowieka, co sprawiło, że pies się odprężył. Gdy podszedłeś bliżej, pociągnął parę razy nosem po czym... Wywalił jęzor na wierzch i dysząc z zadowoleniem, przewrócił się na grzbiet, oczekując pogłaskania po brzuchu.
Krytyczna porażka — Ponurak wyrywał się swojemu właścicielowi i spróbował rzucić na ciebie, pragnąc przygwoździć cię do ziemi. Chociaż wróciłeś do ludzkiej formy, tak dalej cuchnąłeś dla niego mokrym niedźwiedzim futrem. Czworonóg zawarczał, obijając twoją klatkę piersiową przednimi łapami i zbliżając swój pysk do twojej twarzy. Ostre zęby błyszczały groźnie, a w oczach zwierzęcia tliło się rozjuszenie, gdy próbowało cię zastraszyć.
Akcja nieudana — Chociaż słowa Erika uspokoiły zwierzę na tyle, aby pozwoliło podejść ci bliżej, tak kolejna próba przekonania Ponuraka, że ty to faktycznie ty, zakończyła się niepowodzeniem. Pies zaczął trząść się i skomleć, jakby wciąż widział w tobie ponad trzystu-kilogramową dziką bestię. W końcu, przerażony, wyrwał się z objęć właściciela i uciekł w kierunku lasu. Oddalił się na parę dobrych metrów, spoglądając nieufnie w twoją stronę. Było jasne, że nie zbliży się ponownie zbyt szybko.
Słaby sukces — Ponurak zaskomlał, gdy podszedłeś bliżej, jednak nie wyrwał się Erikowi. Zamiast tego wtulił się w swojego właściciela, jakby tylko on był w stanie go przed tobą uchronić. Mogłeś wyczuć, że pies nie czuje się zbyt komfortowo i stara pozostać w bezruchu, jakby w ten sposób chował się przed zagrożeniem z twojej strony. Dał się jednak dotknąć, co samo w sobie było swego rodzaju sukcesem....?
Sukces — Gdy znalazłeś się bliżej, Ponurak pociągnął parę razy nosem, nieco bardziej skupiając się interpretacji twojego zapachu. Parsknął parę razy, jakby wywąchał coś, co mu nie podpasowało, jednak koniec końców... Zaakceptował twoją obecność. Wyciągnął się na ziemi, położył po sobie uszy i oparł głowę o podłoże, wbijając spojrzenie w odległą taflę jeziora. Uspokoił się.
Krytyczny sukces — Zmniejszenie odległości pomogło Ponurakowi zrozumieć, jakie zaszły w tobie zmiany, Samuelu. Początkowo dominująca woń niedźwiedzia ustąpiła nowemu zapachowi człowieka, co sprawiło, że pies się odprężył. Gdy podszedłeś bliżej, pociągnął parę razy nosem po czym... Wywalił jęzor na wierzch i dysząc z zadowoleniem, przewrócił się na grzbiet, oczekując pogłaskania po brzuchu.