Pewna część dachu pełniła rolę odosobnionego miejsca na odpoczynek, oddalenie się od całokształtu przyjęcia. Pozwalając na spokojniejsze rozmowy i podziwianie widoków. Tam też się udali, kiedy Renigaldowi udało się w miarę możliwości dogadać z kuzynką. Nie odpuści mu, jeżeli po tygodniu nie dostanie wyjaśnień. Bo najwyraźniej, nie tego się po nim spodziewała. A może jednak? Był skończonym dupkiem, że potrafiłby odwalić nawet taki numer na złość rodzinie?
Zabrał Penny właśnie w tę część dachu oddaloną od reszty celebryckiej społeczności. Aby i ona mogła odetchnąć. Nic nie mówił. Sam oparł się plecami o barierkę, chowając ręce w kieszeni, mając oczy na otoczenie dachu, żeby nikt nie próbował do nich znów podchodzić. Penny mogła podziwiać sobie widok na panoramę miasta.
- Wolałbym, żebyś mówiła mi Damien.Odparł z grymasem. Drażniło go mocno jak przekręcali jego pierwsze imię. Na różne sposoby. Wcześniej Penny nie miała problemu zwrócić się do niego drugim członem imienia. A teraz? Nagle przestało to wszystko mieć znaczenia? Nie chciała kazań? Spojrzał na nią dość poważnie, jakby chciał naprawdę skarcić za to, co odwaliła.
- Gdybym zaprzeczył… Odciął od tego. Wyśmialiby Cię.
Wyjaśnił. Może nawet i wytłumaczył się z tego, dlaczego brnął w tę farsę dalej. Dał jej się nad tym zastanowić, samemu chcąc zebrać myśli. Czy będzie miał problemy? Możliwe.
- Ja sobie poradzę. Martw się o siebie.
Odparł jakoś tak bez emocji. Jakby chciał zapewnić, a może i ostrzec, żeby bardziej na siebie uważała. Jeżeli chciała rozgłosu w sprawie swojego sklepu, dostanie go ze zdwojoną siłą. Bardziej mogą zainteresować się jej osobą. Dziennikarze, redaktorzy, plotkary. W niemal każdej prasie znajdą miejsce aby o nich pisać. Bo on z Malfoyów. Szanowanej rodziny czystej krwi czarodziejów.
Wywrócił oczami na jej kolejny tekst.
- Nawet Ci się nie oświadczyłem.Był przekonany, że tego nie zrobił. Już nawet nie chciał myśleć, że może był jakiś dzień, gdzie się zjebał alkoholem, albo prochami i nie wiedział co robił? Ale to wtedy już dawno by o tym pisano. I dostałby porządnej zjeby od ojca.
Mimo tego, wysłuchał jej. Nie był ani obrażony, zawiedziony. On nawet to niej nic nie czuł poza zwyczajnym ”lubię Cię”. Traktował ją jak normalną koleżankę.
- Zdaję sobie z tego sprawę. Nie jestem ideałem. Kobiety jak się za mną oglądają, to najczęściej ze względu na nazwisko i majątek.Spojrzał na nią, zlustrował od raz wzrokiem. Brzydka nie była. Umiała się ubierać, nawet jeżeli nie było ją stać na drogie rzeczy, jeśli spojrzeć choćby na to przyjęcie. Mógł jej kupić sukienkę, ale nie mieli czasu na to. Albo on wtedy nie pomyślał, gdy ją zobaczył. Czy faktycznie, nie było tak, że nie miał swojego ideału kobiety? Nie umiał się określić. Może dlatego, że nie szukał żadnej kandydatki na przyszłą żonę?
- Aidan lepiej się wpisuje?
Zapytał od czapy. Od tak. Może coś widział, wiedział, domyślał się, strzelał? Równie dobrze mógł zarzucić imieniem Terry’ego. Skoro z nim prowadziła sklep. Może jeden z tych dwóch, był wart jej uwagi?
- Skoro nie ja, to dlaczego wypaliłaś z tymi zaręczynami?
Zapytał. Może czegoś nie rozumiał. A próbował zrozumieć. Wiedzieć, jak mają się z tego później wykręcić. Jak zareagują kolejne osoby z ich otoczenia. Konsekwencje tego poniosą obaj. Jedno z nich, może nawet dotkliwiej to odczuć.