11.03.2024, 14:03 ✶
— Owszem, nie wszyscy. — potwierdził przypuszczenia blondynki, uśmiechając się półgębkiem. — Ale to też w drodze wyjątku. Przestępców za wielu dzisiaj nie złapię, a dokumenty mogę wypełniać nawet na kolanie, jeśli muszę. Obawiam się, że bez względu na liczbę krewnych w departamencie, zrobienie w piwnicy tymczasowego aresztu dla zatrzymanych raczej by nie przeszło.
Skrzywił się na samą myśl, bo zapewne przygotowanie takiego projektu wymagałoby wygospodarowania miejsca w co najmniej trzech szafach na dokumenty. A i tak pewnie ktoś z szefostwa stwierdziłby, że była to przesada. Sarknął cicho pod nosem, wyobrażając sobie minę Brenny, gdyby przedstawił jej ten plan. Tak, zdecydowanie byłaby wniebowzięta. Tak ciężko jej było opuszczać mury Ministerstwa Magii, że teraz nie musiałaby tego robić: praca zawsze czekałaby na nią w podziemiach rezydencji.
— Oczywiście. — Nawet nie mrugnął, bo było to dla niego jasne jak słońce. — Skoro znają reputację twoich wypieków, to wiedzą też, że pracownicy mają do nich słabość. A darmowa dostawa pączków i kolorowych makaroników mogłaby potencjalnie... Przyspieszyć pewne sprawy. — Zerknął wymownie na przyjaciółkę, a w jego oczach zatańczyły ogniki rozbawienia. — Nie żebym cię podejrzewał o coś takiego. Wiem, że robisz to z dobrego serca. A ja też... Z dobrego serca... Wysyłam młodszych Brygadzistów na Pokątną, żeby zapoznali się z okolicą, zobaczyli co się dzieje, zajrzeli, gdzie bywają ludzie. Wszystko w imię bezpieczeństwa.
Trochę zbyt poważnie to brzmiało; Erik nie wysyłał Brygadzistów w teren specjalnie po to, aby sprawdzali co u Nory. Wychodził jednak z założenia, że patrol w głównej dzielnicy nikomu nie szkodził, a wręcz pomagał. Ostatnim razem celem Śmierciożerców okazała się Dolina Godryka, ale kto powiedział, że nie mogli czaić się na magiczny Londyn? Lepiej, aby pracownicy zapoznali się z okolicą od nieco bardziej profesjonalnej strony. A jak po drodze wpadną do klubokawiarni, to tylko wszystkim na zdrowie wyjdzie.
— Och, a już myślałem, że się załapałem na coś nowego — posmutniał minimalnie, jednak zaraz sięgnął po kolejny makaronik i humor mu się poprawił. Nie miał zamiaru narzekać na darmowe łakocie, które umilą mu czas spędzony w pracy. — Wiesz, gdzie wysyłać sowe, jak będziesz potrzebowała testerów.
Erik bardzo poczuwał się do tego, aby wesprzeć pannę Figg w tych trudnych okresach, gdy mierzyła się z takimi wątpliwościami. Bądź co bądź, zmiana menu to była bardzo poważna sprawa. Trzeba było balansować na bardzo cienkiej linii pomiędzy innowacją i przyciągnięciem nowych klientów, a zachowanie stałych pozycji w karcie, żeby stali klienci dalej zjawiali się z rana po świeże wypieki.
— Wysoko celujesz, moja droga — Pokręcił głową z niedowierzaniem. — Przecież nie każę ci od razu obalać całej butelki wina albo kraty butelkowanego piwa. Chyba, że masz takie ciągoty, ale to wypadałoby zorganizować taką popijawę w nieco większym gronie.
Uśmiechnął się mimowolnie, gdy wykonała obrót. Cóż, przynajmniej całkiem dobrze sobie radziła z zachowaniem równowagi. To zdecydowanie było godne pochwały.
— Niee, ja po prostu mówię to na głos, a reszta zachowuje dla siebie. Podziwiają z daleka. — Uśmiechnął się pod nosem, wyżynając swój ton głosu z resztek sarkazmu, tak jak Malwa wyciskała z wody szmatkę podczas sprzątania. — Potrafisz być bardzo onieśmielająca, kiedy ci na tym zależy. A już zwłaszcza jak ktoś coś nabroi.
Rzucił jej porozumiewawcze spojrzenie, bo aż nazbyt dobrze pamiętał te wyjątkowe chwile, gdy Figg była na niego naprawdę zła, a wówczas skorupa miłej i przyjaznej Puchonki pękała pod wpływem emocji, pozwalając, aby jej nieco mroczniejsze i gwałtowniejsze odruchy przyjęły kontrolę. Miała długi lont, trzeba było to jej przyznać, jednak niektórzy - jak Erik - potrafili go odpalić tuż przy samym ładunku, znacząco skracając czas wybuchu.
Skrzywił się na samą myśl, bo zapewne przygotowanie takiego projektu wymagałoby wygospodarowania miejsca w co najmniej trzech szafach na dokumenty. A i tak pewnie ktoś z szefostwa stwierdziłby, że była to przesada. Sarknął cicho pod nosem, wyobrażając sobie minę Brenny, gdyby przedstawił jej ten plan. Tak, zdecydowanie byłaby wniebowzięta. Tak ciężko jej było opuszczać mury Ministerstwa Magii, że teraz nie musiałaby tego robić: praca zawsze czekałaby na nią w podziemiach rezydencji.
— Oczywiście. — Nawet nie mrugnął, bo było to dla niego jasne jak słońce. — Skoro znają reputację twoich wypieków, to wiedzą też, że pracownicy mają do nich słabość. A darmowa dostawa pączków i kolorowych makaroników mogłaby potencjalnie... Przyspieszyć pewne sprawy. — Zerknął wymownie na przyjaciółkę, a w jego oczach zatańczyły ogniki rozbawienia. — Nie żebym cię podejrzewał o coś takiego. Wiem, że robisz to z dobrego serca. A ja też... Z dobrego serca... Wysyłam młodszych Brygadzistów na Pokątną, żeby zapoznali się z okolicą, zobaczyli co się dzieje, zajrzeli, gdzie bywają ludzie. Wszystko w imię bezpieczeństwa.
Trochę zbyt poważnie to brzmiało; Erik nie wysyłał Brygadzistów w teren specjalnie po to, aby sprawdzali co u Nory. Wychodził jednak z założenia, że patrol w głównej dzielnicy nikomu nie szkodził, a wręcz pomagał. Ostatnim razem celem Śmierciożerców okazała się Dolina Godryka, ale kto powiedział, że nie mogli czaić się na magiczny Londyn? Lepiej, aby pracownicy zapoznali się z okolicą od nieco bardziej profesjonalnej strony. A jak po drodze wpadną do klubokawiarni, to tylko wszystkim na zdrowie wyjdzie.
— Och, a już myślałem, że się załapałem na coś nowego — posmutniał minimalnie, jednak zaraz sięgnął po kolejny makaronik i humor mu się poprawił. Nie miał zamiaru narzekać na darmowe łakocie, które umilą mu czas spędzony w pracy. — Wiesz, gdzie wysyłać sowe, jak będziesz potrzebowała testerów.
Erik bardzo poczuwał się do tego, aby wesprzeć pannę Figg w tych trudnych okresach, gdy mierzyła się z takimi wątpliwościami. Bądź co bądź, zmiana menu to była bardzo poważna sprawa. Trzeba było balansować na bardzo cienkiej linii pomiędzy innowacją i przyciągnięciem nowych klientów, a zachowanie stałych pozycji w karcie, żeby stali klienci dalej zjawiali się z rana po świeże wypieki.
— Wysoko celujesz, moja droga — Pokręcił głową z niedowierzaniem. — Przecież nie każę ci od razu obalać całej butelki wina albo kraty butelkowanego piwa. Chyba, że masz takie ciągoty, ale to wypadałoby zorganizować taką popijawę w nieco większym gronie.
Uśmiechnął się mimowolnie, gdy wykonała obrót. Cóż, przynajmniej całkiem dobrze sobie radziła z zachowaniem równowagi. To zdecydowanie było godne pochwały.
— Niee, ja po prostu mówię to na głos, a reszta zachowuje dla siebie. Podziwiają z daleka. — Uśmiechnął się pod nosem, wyżynając swój ton głosu z resztek sarkazmu, tak jak Malwa wyciskała z wody szmatkę podczas sprzątania. — Potrafisz być bardzo onieśmielająca, kiedy ci na tym zależy. A już zwłaszcza jak ktoś coś nabroi.
Rzucił jej porozumiewawcze spojrzenie, bo aż nazbyt dobrze pamiętał te wyjątkowe chwile, gdy Figg była na niego naprawdę zła, a wówczas skorupa miłej i przyjaznej Puchonki pękała pod wpływem emocji, pozwalając, aby jej nieco mroczniejsze i gwałtowniejsze odruchy przyjęły kontrolę. Miała długi lont, trzeba było to jej przyznać, jednak niektórzy - jak Erik - potrafili go odpalić tuż przy samym ładunku, znacząco skracając czas wybuchu.
the he-wolf of godric's hollow
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞