11.03.2024, 18:55 ✶
Oczywiście, że do wielu – niewykluczone, że zbyt wielu – spraw zwyczajnie nie potrafił podejść na poważnie. Możliwe, że jakoś tak podświadomie – a może i całkiem świadomie – musiał zdawać sobie sprawę z tego, że niektórym osobom podobne podejście może nie do końca odpowiadać. I absolutnie nie zamierzał go zmieniać. Zwłaszcza w przypadku sytuacji, które swoim absurdem sprawiały, że naprawdę w żaden inni sposób nie dałoby się do nich podejść.
Zresztą… w tym przypadku w grę wchodził jeszcze jeden, być może całkiem istotny szczegół. Naprawdę lepiej byłoby, żeby nie zabierali się za poważne dyskusje dotyczące rzekomego narzeczeństwa Renigalda i Penny. Ani – tym bardziej – wiążące się z tym konsekwencje, następstwa i inne przemyślenia. Coś takiego mogłoby zdecydowanie zbyt szybko wypchnąć ich na całkiem grząski grunt, na którym jedno nieprzemyślane słowo wystarczyłoby, by dyskusja zeszła na tematy bliższe rodzinnym powiązaniom, przekonaniom i wszystkiemu temu, co mogłoby się z tym łączyć.
Choć owszem, przez jedną krótką chwilę – zwłaszcza przyglądając się przyjętej postawie Malfoya – trudno było oprzeć się pokusie, by mimo wszystko radośnie wpakować się do tego bagna. Ostatecznie jednak lepiej było postawić na wyjście być może nieco bardziej irytujące, ale wciąż jednak bliższe rozsądkowi.
– Powinno ci chyba wystarczyć stwierdzenie, że najpewniej wolałaby raczej ślub z jakimś sympatycznym trollem – pozwolił sobie na ciężkie westchnięcie, wciąż nie przykrywające jednak nieco prześmiewczej nuty wybrzmiewającej w wypowiedzi. – Mogę się oczywiście mylić, ale to raczej mało prawdopodobne.
Śmiało mógłby stwierdzić, że znał Penny dość długo – i tym samym dość dobrze – by mieć świadomość, że pozostając przy zdrowych zmysłach, w życiu nie wpakowałaby się dobrowolnie w zaręczyny z Malfoyem. A i z ewentualnym przymusem mógłby być niemały problem. Naprawdę więc nie powinno dziwić ani trochę, że nie był w stanie przyjąć słów blondyna tak zupełnie bezkrytycznie.
– Wydaje mi się, że zorientowałbym się mimo wszystko. Wiesz, po czymś takim chyba raczej na dłuższą chwilę przestawia się ludziom w głowach – mógłby wprawdzie odpuścić temat, ale… widocznie nie uznał tego za absolutnie konieczne. Dość, że przynajmniej ugryzł się w język w porę, by nie zacząć wymieniać kolejnych dziwactw, jakie mogłyby przyjść komuś do głowy po podobnej transmutacji. Zamiast tego – po kolejnym krótkim westchnięciu – zerknął na Malfoya nieco bardziej poważnie. Odrobinę. Prawie nie zauważalnie. Ale i tak można byłoby docenić ewentualne chęci.
– W porządku. Zakładając, że faktycznie miałaby chwilowo stracić władze umysłowe, a później o wszystkim zapomnieć. Co właściwie się stało…? – nawet jeśli informacja o rzekomych zaręczynach miałaby być kiepskim żartem Renigalda, trudno byłoby nie dojść do wniosku, że ten albo naprawdę był bardzo kiepski, albo mimo wszystko trwał zbyt długo, by wciąż móc pretendować do miana żartu. Można było więc wykrzesać z siebie to minimum powagi i zainteresowania domniemanym problemem, co już definitywnie Malfoy powinien docenić.
Zresztą… w tym przypadku w grę wchodził jeszcze jeden, być może całkiem istotny szczegół. Naprawdę lepiej byłoby, żeby nie zabierali się za poważne dyskusje dotyczące rzekomego narzeczeństwa Renigalda i Penny. Ani – tym bardziej – wiążące się z tym konsekwencje, następstwa i inne przemyślenia. Coś takiego mogłoby zdecydowanie zbyt szybko wypchnąć ich na całkiem grząski grunt, na którym jedno nieprzemyślane słowo wystarczyłoby, by dyskusja zeszła na tematy bliższe rodzinnym powiązaniom, przekonaniom i wszystkiemu temu, co mogłoby się z tym łączyć.
Choć owszem, przez jedną krótką chwilę – zwłaszcza przyglądając się przyjętej postawie Malfoya – trudno było oprzeć się pokusie, by mimo wszystko radośnie wpakować się do tego bagna. Ostatecznie jednak lepiej było postawić na wyjście być może nieco bardziej irytujące, ale wciąż jednak bliższe rozsądkowi.
– Powinno ci chyba wystarczyć stwierdzenie, że najpewniej wolałaby raczej ślub z jakimś sympatycznym trollem – pozwolił sobie na ciężkie westchnięcie, wciąż nie przykrywające jednak nieco prześmiewczej nuty wybrzmiewającej w wypowiedzi. – Mogę się oczywiście mylić, ale to raczej mało prawdopodobne.
Śmiało mógłby stwierdzić, że znał Penny dość długo – i tym samym dość dobrze – by mieć świadomość, że pozostając przy zdrowych zmysłach, w życiu nie wpakowałaby się dobrowolnie w zaręczyny z Malfoyem. A i z ewentualnym przymusem mógłby być niemały problem. Naprawdę więc nie powinno dziwić ani trochę, że nie był w stanie przyjąć słów blondyna tak zupełnie bezkrytycznie.
– Wydaje mi się, że zorientowałbym się mimo wszystko. Wiesz, po czymś takim chyba raczej na dłuższą chwilę przestawia się ludziom w głowach – mógłby wprawdzie odpuścić temat, ale… widocznie nie uznał tego za absolutnie konieczne. Dość, że przynajmniej ugryzł się w język w porę, by nie zacząć wymieniać kolejnych dziwactw, jakie mogłyby przyjść komuś do głowy po podobnej transmutacji. Zamiast tego – po kolejnym krótkim westchnięciu – zerknął na Malfoya nieco bardziej poważnie. Odrobinę. Prawie nie zauważalnie. Ale i tak można byłoby docenić ewentualne chęci.
– W porządku. Zakładając, że faktycznie miałaby chwilowo stracić władze umysłowe, a później o wszystkim zapomnieć. Co właściwie się stało…? – nawet jeśli informacja o rzekomych zaręczynach miałaby być kiepskim żartem Renigalda, trudno byłoby nie dojść do wniosku, że ten albo naprawdę był bardzo kiepski, albo mimo wszystko trwał zbyt długo, by wciąż móc pretendować do miana żartu. Można było więc wykrzesać z siebie to minimum powagi i zainteresowania domniemanym problemem, co już definitywnie Malfoy powinien docenić.