Na całe szczęście nie zauważyła tej unoszącej się ręki, bo szybko połączyłaby kropki. Była zajęta usadawianiem swojego zadka na krześle, to wcale nie było takie łatwe zważając na te buty, które miała na swoich stopach, jednak udało jej się wykonać te akrobacje bez potknięcia. Była bezpieczna.
- No wiesz, myślałam, że nie mamy przed sobą tajemnic. - Wzruszyła jedynie ramionami. Już spokojnie, nie musiał jej się tutaj przyznawać do naginania zasad. - Dziękuję za ostrzeżenie, przygotuję się na taką ewentualność, chociaż pączków zawsze u mnie dostatek. - Miała tendencje do wypiekania zbyt dużej ilości słodkości, bo jej największym strachem było to, że w Norze mogłoby czegokolwiek zabraknąć. Z nadwyżką zawsze sobie radziła, bo jej pracownicy okazali się być ogromnymi łasuchami.
Miała świadomość, że sporo zawdzięcza Longbottomom. Brenna zrobiła jej niezłą reklamę już na początku jej działalności, ale faktycznie przestała zauważać jej współpracowników, może przez to, że pojawiali się tam bez pełnego umundurowania.
- Nie ucz ojca, jak dzieci robić. - Wymsknęło się jej, zupełnie niechcący też pokazała mu przy tym język, jakby miała znowu jakieś trzynaście lat. Norka nie lubiła, kiedy ktoś wtrącał się w sprawy kawiarni. Miała spore doświadczenie, a Erik potraktował ją jak jakiegoś laika! - Już się przygotowuję na nadchodzącą jesień, ciągle siedzę w kuchni i walczę z przetworami, naprawdę nie musisz mi przypominać o tym, że lato bardzo szybko przeminie. - Ku jej niepocieszeniu, bo bardzo lubiła tę porę roku, zdecydowanie był to najlepszy moment dla cukierników, bo większość produktów z których korzystała była dostępna od ręki.
Na całe szczęście powstrzymał się przed komentarzem związanym z ilością alkoholu, jaką mogła wypić. Tak naprawdę to bała się zasiadać z Erikiem do butelki, bo wydawało jej się, że to on może wlać w siebie nieskończone ilości alkoholu, wilkołacza klątwa chyba też pomagała mu sobie radzić z efektami związanymi z przesadzeniem. Miała ten problem, że kiedy znajdowała się w jego towarzystwie to nie umiała mu odmówić kolejnego kieliszka, czy też butelki, co czasami kończyło się bardzo dramatycznie. Nie zawsze, bo bywały dni, kiedy budziły się w niej jakieś tajemne moce i razem stawali się gwiazdami karaoke, ale cóż mogło się to skończyć różnie.
Zaśmiała się w głos słysząc jego kolejne słowa. - Tajna broń Zakonu Feniksa, Nora Figg w swojej kuchni, wszystko jasne. - Niesamowite, jak potrafił on poprawić jej humor. - Palce to najmniejszy problem, uwierz mi, że jakby ktoś nadepnął mi na odcisk, to mogłoby się to skończyć o wiele gorzej. - Próbowała zmienić ton głosu na nieco groźniejszy, ale chyba jej to jakoś specjalnie nie wyszło.