Biedne biurko, czym one zawiniło? Czyżby Harper Moody nie radziła sobie z emocjami? Jeżeli tak, może przydałaby się jej jakaś terapia albo inne przymusowe wakacje? Nie mogła przecież działać na najwyższych obrotach przez ten czas... znaczy mogła ale groziło to drastycznym spadkiem ilości sklejki w Ministerialnym majątku.
Dobrze jednak, że Moody nie zabijała wzorkiem, ani nie była też jak te mityczne zwierzęta, co zamieniały w kamień. Z drugiej zaś strony, byłoby to na pewno ciekawe zjawisko - unikatowe w całej skali ostatnich dokonań Ministerstwa.
Gdyby była odrobinę bardziej miła albo w jakimś stopniu by mu zależało na zdrowiu Harper, mógłby się zmartwić o jej stan uzębienia po dzisiejszej rozmowie. Dźwięk, który z siebie wydała, nie należał do najprzyjemniejszych. Z tego wszystkiego, aż przeszedł mu dreszcz po plecach.
- A bo to raz zdarzyło mi się zebrać od ludzi pocztę czy inne dokumenty, aby wszyscy nie musieli chodzić...? - odparł, przyglądając się zniszczeniom na biurku przełożonej Aurorów - Nie ukrywam, że mogło tak być. Przypomnę tylko, że pyta pani o rzeczy sprzed prawie dwóch miesięcy, co było bardzo dawno. Nie jestem w stanie przypomnieć sobie wszystkiego co miało miejsce w tamtych dniach - stwierdził, powracając wzrokiem do Harper. Ponownie spoglądał na jej twarz, unosząc lekko brew. Ktoś się tutaj bardzo rozsierdził...
Westchnął bo tylko tyle mu zostało. Stanley nie zamierzał mówić nic od siebie, a jedynie odpowiadać na otrzymane pytania. Z wielką chęcią by stąd wyszedł, ale musiał czekać na pozwolenie, które mógł otrzymać de facto tylko od niej.
- Czy jest jeszcze coś w czym mogę Pani pomóc? - zaryzykował pytaniem. Odpowiedział na jej pytania tak dokładnie jak tylko (nie)potrafił. Dał z siebie tyle ile tylko mógł, a raczej tyle ile chciał albo tyle ile uważał za słuszne.
"Riddikulus!"
- Danielle Longbottom na widok Stanleya Bo[r]gina
"Jestem dumna, że pomagałeś podczas zamachu."
- Stella Avery na wieści o udziale Stanley w walkach podczas Beltane 1972